ταινιες γεμιζουν τους οφθαλμους...ενα εργο του Γιωργου Χρονα με αφορμη το Φεστιβαλ

δημοσιευση στη Βιβλιοθηκη της Ελευθεροτυπιας Παρασκευη 9 Οκτωβριου
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=90485
Από τον Γιώργο Χρονά
Η Κως υποδέχεται -ιστορικός ενεστώς- ταινίες από 31 χώρες, με θέμα την υγεία και τον άνθρωπο, όπως σ' αυτή τη λιθογραφία που βλέπω στον διάδρομο του φιλόξενου ξενοδοχείου.
Ο Ασκληπιός φτάνει στο νησί και ο Ιπποκράτης μ' έναν γεωργό -ή είναι ψαράς;- τον φροντίζουν. Ο Ασκληπιός στη βάρκα, απ' τη μεριά της θάλασσας ετοιμάζεται να κατεβεί.
Η πολυτάλαντη Λουκία Ρικάκη και οι άνθρωποί της έχουν φροντίσει κάθε τι.
Ο Παναγιώτης Θαλασσινός -υπεύθυνος για τα πολιτιστικά του Δήμου Κω- είναι πίσω απ' όλα. Κοντά του, ο ποιητής Βασίλης Πης και όλος ο Δήμος, η Νομαρχία.
Ο φίλος μου, συγγραφέας, Φώτης Θαλασσινός παραστέκει. Οι ταινίες είναι μια γροθιά στο στομάχι. Το τραγούδι του Καζαντζίδη -ας είχα την υγειά μου κι ας ήμουνα φτωχός- αντηχεί στ' αυτιά μου με το τέλος κάθε έργου.
Ταινίες μικρού, μεσαίου ή μεγάλου μήκους γεμίζουν τους οφθαλμούς μας την ημέρα στη σκοτεινή σάλα του «Ορφέα». Το βράδυ, στον καλοκαιρινό ομώνυμο κινηματογράφο. Το Φεστιβάλ Ταινιών Υγείας κράτησε 1 με 6 Σεπτεμβρίου και τότε θέλουν να γίνεται πια, αφού συμβαίνει να είναι ημέρα ευγονίας και γιορτάζεται με έθιμα στο νησί.
Η τουριστική σεζόν δεν έχει λήξει, οι δρόμοι, οι πλατείες είναι γεμάτες τουρίστες.
Το μεσημέρι στην πλατεία Ελευθερίας -σκηνικό του Ντε Κίρικο- συνέντευξη Τύπου με τους συντελεστές των ταινιών. Εχουν φτάσει απ' όλα τα σημεία του κόσμου. Απίστευτη οργάνωση.
Καθώς απομακρύνομαι και ακουμπώ ένα τετράδιο στα πόδια μου, αρχίζω να γράφω το «έργο» που φαντάστηκα. Ψηλά, σε βάθρο, τοποθετώ χορωδία από ευλογημένα κορίτσια και αγόρια της Κω να λένε τα κοράλ, τα 9 χορικά του έργου: τον όρκο του Ιπποκράτη. Στην ορχήστρα τον θίασο, τους ηθοποιούς.
Θίασος: Επεσε σε κώμα. Εισήχθη τη νύχτα. Δεν ανέπνεε. Εφημέρευε. Είπε μόλις την είδε: θεία είμαι καλά! Επιληπτικός νέος. Η γριά μάνα του με μαντίλι στα μαλλιά, κλαίγοντας, τον αποχαιρετά. Εξωτερικά ιατρεία. Ανίατη ασθένεια. Νεύρα και ιστοί. Και αίμα. Στις φλέβες. Ιάσιμος η περίπτωσή σας. Είμαι φτωχός, κάντε μου μια καλύτερη τιμή.

Χορός: 1. Ορκίζομαι στον Απόλλωνα τον ιατρό και στον Ασκληπιό και στην Υγεία και στην Πανάκεια και σ' όλους τους θεούς και τις θεές, που βάζω μάρτυρες, ότι θα εκπληρώσω τον όρκο μου αυτόν και το συμβόλαιο αυτό, σύμφωνα με τη δύναμή μου και την κρίση μου.
2. Οτι θα θεωρώ εκείνον που μου δίδαξε την τέχνη αυτή ίσο με τους γονείς μου, και θα τον κάνω κοινωνό του βίου μου και θα του προσφέρω από τα δικά μου ό,τι χρειάζεται· τους απογόνους του θα θεωρώ ως αδελφούς μου και θα τους διδάξω την τέχνη αυτή, αν επιθυμούν να μάθουν, χωρίς μισθό και χωρίς συμφωνία. Οτι θα μεταδώσω τους επαγγελματικούς κανόνες, τα θεωρητικά μαθήματα και τις υπόλοιπες κάθε είδους ασκήσεις στους γιους μου, στους γιους του διδασκάλου μου, και σε μαθητές που θα έχουν συνδεθεί μαζί μου με όρκο και συμβόλαιο, κατά τη συνήθεια των ιατρών, και σε κανέναν άλλο.

Θίασος: Ενδοφλέβια αγωγή. Κιρσοί. Αρθρίτις. Λοίμωξη του ουροποιητικού. Κλινικά νεκρός.

Κακοήθης. Δότης νεφρού από τις Φιλιππίνες. Μετά τη λήξη του χρόνου της επίσκεψής σας, ανά 5 λεπτά, να υπολογίζετε 10 ευρώ. Γηρασμένα χέρια. Ιάσιμος. Ανίατος ασθένεια. Ο άγγλος χειρουργός.

Χορός: 3. Θα χρησιμοποιήσω τη θεραπευτική δίαιτα μόνο για ωφέλεια των αρρώστων, όσο εξαρτάται από τη δύναμη και την κρίση μου, και (υπόσχομαι ότι) θα τους προφυλάξω από κάθε βλάβη και αδικία.
4. Δεν θα χορηγήσω θανατηφόρο φάρμακο σε κανέναν, όσο και αν παρακληθώ, ούτε θα υποδείξω τέτοια συμβουλή. Επίσης δεν θα δώσω σε γυναίκα φάρμακο εκτρωτικό.
5. Αγνή και καθαρή θα διατηρήσω τη ζωή μου και την τέχνη μου.
6. Δεν θα χειρουργήσω οπωσδήποτε αυτούς που πάσχουν από πέτρα, αλλά θα αφήσω την πράξη αυτή στους εξασκημένους.

Θίασος: Χέρια που χειρουργούν. Πρόναος υγείας. Αποθεραπευθείς. Τράχωμα. Επιπεφυκίτιδα. Με δυσκολία ανέπνεε. Η καρδιά του σταμάτησε. Ιεροί όφεις. Σκολίωση. Σεληνιασμός. Πνευμονία. Ρίγος. Πυρετός. Λυγμοί θανάτου. Κυάνωση. Ενδοφλέβια αγωγή.

Χορός: 7. Σε όσα σπίτια προσκαλούμαι, θα μπαίνω για το καλό των αρρώστων, κρατώντας τον εαυτό μου μακριά από κάθε θεληματική αδικία ή άλλη διαφθορά και προπαντός μακριά από κάθε αφροδισιακή πράξη σε σώματα γυναικών και ανδρών, ελευθέρων ή δούλων.
8. Οσα δε κατά τη διάρκεια της θεραπείας θα δω ή θα ακούσω, ή και πέρα από τις ασχολίες μου, στην καθημερινή ζωή, όσα δεν πρέπει ποτέ να κοινολογούνται στους έξω, θα τα αποσιωπώ, θεωρώντας ότι αυτά είναι ιερά μυστικά.

Θίασος: Λεύκωμα οφθαλμών. Κόκκυξ. Αμνησία. Σχιζοφρένεια. Βδέλλες. Βήχας. Βλέννες. Γοννόροια. Ξηροφθαλμία. Λόξιγκας. Συγγενές νόσημα. Σπόνδυλοι. Καρκίνος του προστάτη. Παράνοια. Νυκτουρία. Βελονισμός. Σκλήρυνση κατά πλάκας. Μαρμαρυγή.

Χορός: 9. Οσο λοιπόν θα τηρώ τον όρκο μου αυτό και δεν θα τον παραβιάζω, είθε να πετυχαίνω στη ζωή και στην τέχνη μου, έχοντας καλό όνομα πάντοτε ανάμεσα στους ανθρώπους. Εάν όμως τον παραβώ και γίνω επίορκος, να πάθω τα αντίθετα.

Θίασος: Λάρυγξ. Λεύκωμα οφθαλμού. Κυάνωση. Ουρικό οξύ. Αιματουρία. Σπλην. Πόσθη. Ωχρός. Τέτανος. Φλέβες. Τραυλίζω. Αιμοκάθαρση. Τμήμα τεχνητού νεφρού. Εξωσωματική. Ο αναισθησιολόγος από το Διαβολίτσι. Εξωτερικά ιατρεία. Εξιτήριο.

Τίποτε από αυτά δεν καταλαβαίνουν οι ομηρικές αγελάδες της Κω. Τα ανθρώπινα δεν τις ενδιαφέρουν, αφού ζουν στον φανταστικό κόσμο της βοϊδομάτας Ηρας.
Μόνο, όταν το μαχαίρι -ηλεκτρικό πια- αγγίξει τον λαιμό τους και τους πάρει τη ζωή· μπαίνουν σε άλλη σφαίρα

go to new places,with an open heart and let things unfold...

go to new places,with an open heart and let things unfold... Location: Kos 1-6 sep
More on http://www.facebook.com/home.php#/album.php?aid=106245&id=590512198&ref=mf

Eylon's pictures from Kos film festival...

films from around the world were artful and thought provoking and the audience asked challenging questions

Phoebe Brown reporting ..from Kos

News and Notes
The Film has had a great festival run and I’m doing great (4 years cancer free in July)
If you want to contact me about the film or about cancer email me: phoebe@ovariancancerandme.com

99 to 1: Ovarian Cancer and Me won the Jury Award for Short Film at the 1st Ippokratis Health Film Festival in Kos, Greece. That’s me above accepting my award. This was a wonderful festival on a beautiful island. The films from around the world were artful and thought provoking and the audience asked challenging questions. The second year is already being planned.
Visit the Festival website for more info:
International Health Film Festival

Ταινίες με συνταγή... γιατρού Εντυπώσεις από το Φεστιβάλ Του Ηλια Μαγκλινη

Ταινίες με συνταγή... γιατρού

Εντυπώσεις από το 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, στην Κω, με θέμα την υγεία
Του Ηλια Μαγκλινη

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_13/09/2009_328793
Ο Μάρτιν Χάμπτον είναι ένας συμπαθής Αγγλος κινηματογραφιστής. Βρέθηκε στην Κω όχι με τις ορδές των τουριστών αλλά ως ταλαντούχος ντοκιμενταρίστας, προσκαλεσμένος του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου «Ιπποκράτης». Ο Μάρτιν εγκατέλειψε την αρχιτεκτονική χάριν της Οπτικής Ανθρωπολογίας και για τις ανάγκες της διπλωματικής του εργασίας γύρισε ένα εικοσάλεπτο φιλμ με τον τίτλο «Εμμονές»: οι ιστορίες τεσσάρων, φαινομενικά συνηθισμένων ανθρώπων, οι οποίοι όμως μοιράζονται μιαν άκρως αυτοκαταστροφική εμμονή: συλλέγουν ή αγοράζουν μετά μανίας αντικείμενα χωρίς να πετούν ποτέ τίποτα. Ζούνε βίους σιωπηρής απόγνωσης μέσα σε αυτοσχέδιους λαβύρινθους, σε χώρους ασφυξίας – τα σπίτια τους. Μια γυναίκα δεν πετάει ούτε τα ρολά από το χαρτί υγείας ή τα αδειανά μπουκάλια των σαμπουάν – ονειρεύεται όμως ότι κοιμάται μέσα σε ένα άδειο σπίτι, που έχει μόνον ένα κρεβάτι. Ονειρεύεται τον μινιμαλισμό, αλλά την έλκει ένας εφιαλτικός μαξιμαλισμός. «Δεν πετάω τίποτα», λέει στην κάμερα, «μπορεί να το χρειαστώ κάποια στιγμή και δεν θα το έχω, και τότε τι θα γίνει;»
Εύρος, ποικιλία
Οι «Εμμονές» ήταν μία από τις ογδόντα πέντε ταινίες που προβλήθηκαν σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ που επιμελήθηκε η Λουκία Ρικάκη, με βασική θεματολογία την υγεία. Πραγματοποιήθηκε στην Κω –νησί του Ιπποκράτη άλλωστε– από την 1 έως τις 6 Σεπτεμβρίου. Ογδόντα πέντε ντοκιμαντέρ μικρού, μεσαίου και μεγάλου μήκους από τριάντα μία χώρες, απ’ όλο τον κόσμο. Οι «Εμμονές» ήταν ένα μικρό, εξαιρετικό δείγμα του εύρους και της ποικιλίας που είχαν οι ταινίες που συμπεριλήφθηκαν στο πρόγραμμα ενός φεστιβάλ που, εκ πρώτης όψεως, μύριζε «ιατρική».
Η αλήθεια είναι πως, όταν έλεγα ότι θα παρακολουθούσα ταινίες, το κύριο θέμα των περισσότερων ήταν ο καρκίνος, η καρδιοπάθεια, το εγκεφαλικό, η παράλυση, η διανοητική υστέρηση, οι ψυχώσεις, η κατάθλιψη, ο θάνατος εν τέλει, αντίκριζα εκφράσεις συμπάθειας και κατανόησης ή εισέπραττα σχόλια, όπως: «Γιατί θες να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;» Η αλήθεια επίσης είναι πως είναι περίεργο να επισκέπτεσαι ένα νησί για πρώτη φορά και να περνάς το χρόνο σου σε μια κλειστή σκοτεινή αίθουσα προβολών ή, μετά τη δύση του ηλίου, σε θερινό κινηματογράφο. Κι όμως, έτσι πέρασα το χρόνο μου στην Κω. Δεν ήταν ζήτημα ψυχαναγκασμού (θέλω να νομίζω), απλώς, οι περιλήψεις στο πρόγραμμα του φεστιβάλ με είχαν προϊδεάσει για άκρως ερεθιστικά και ενδιαφέροντα θέματα, που μπορεί ένας γιατρός να έβρισκε παγερά αδιάφορα.
Ο απολογισμός μου ως προς την ποσότητα ήταν 30 ταινίες μέσα σε τρεις ημέρες, στο κλειστό κινηματοθέατρο «Ορφέας» και, μερικά τετράγωνα μακριά, στον θερινό «Ορφέα». Ο τελευταίος είναι μεγάλος και χαλαρωτικός, ο χειμερινός όμως βρίσκεται στην πλατεία Ελευθερίας, στο ιστορικό κέντρο της Χώρας, πλάι στο αρχαίο Ασκληπιείο, τους μιναρέδες, τα κάστρα, μα και τους ωραιότατους ποδηλατοδρόμους του νησιού.
«Ανοιχτό πανεπιστήμιο»
Το φεστιβάλ ξεκίνησε στο νησί του Ιπποκράτη την 1η Σεπτεμβρίου, διότι υπήρχε λόγος, όπως μας είπε ο δήμαρχος, κ. Γιώργος Κυρίτσης: την ημέρα αυτή, οι γυναίκες του νησιού φτιάχνουν ματσάκια από ρόδι, σταφύλια, σκόρδο, πλατανόφυλλα και κλωνάρια ελιάς και τα ρίχνουν στη θάλασσα. Η 1η Σεπτεμβρίου σηματοδοτεί την αρχή του εκκλησιαστικού έτους και το έθιμο συμβολίζει την καλή ευχή: το σκόρδο για το μάτι, το πλατανόφυλλο για τη μακροζωία, η ελιά για την ειρήνη και την αγάπη κ.ο.κ.
Σε πρώτη φάση, φαίνεται η ευχή να έπιασε. Κάτι η ιπποκρατική παράδοση του νησιού –έντονη όχι μόνο στις ονομασίες δρόμων, σχολείων και νοσοκομείων αλλά και στις αναφορές των ντόπιων–, κάτι η δραστήρια Κινηματογραφική Λέσχη του νησιού, το γεγονός ακόμα ότι σχεδόν όλοι οι Ελληνες και ξένοι συντελεστές των ταινιών ήταν παρόντες και συνομίλησαν με το κοινό, και βέβαια, ο ομολογουμένως πηγαίος ενθουσιασμός του δημάρχου (αλλά και του αντιδημάρχου), όλ’ αυτά προσέδωσαν μιαν ατμόσφαιρα πολύ ευχάριστη κι ελπιδοφόρα. Παράδειγμα: κάθε μεσημέρι πραγματοποιούνταν σε καφέ της πλατείας Ελευθερίας ανοιχτές σε όλους συνεντεύξεις Τύπου με τους δημιουργούς των ταινιών που προβλήθηκαν την προηγούμενη ημέρα. Οταν ρώτησα μια κυρία δίπλα από την Κω, πώς έβλεπε όλη αυτή την ιστορία, απάντησε πανευτυχής: «Αυτά τα πράγματα είναι για μας σαν ανοιχτό πανεπιστήμιο». «Θέλετε, δηλαδή, να συνεχιστεί». «Αστειεύεστε;»
Ευαίσθητη χορδή
Οι προβολές είχαν κόσμο – ακόμα κι αυτές των δέκα, έντεκα το πρωί. Νέους, μεσήλικους, ντόπιους, ξένους, σχετικούς αλλά και άσχετους. Μια κυρία, ψυχολόγος το επάγγελμα, ήρθε από την Κρήτη ειδικά για το φεστιβάλ, ενώ συνέρρεαν επίσης κάμποσοι γιατροί, νοσηλευτές, φυσιοθεραπευτές. Τα βράδια είχε φυσικά την τιμητική του ο θερινός «Ορφέας». «Ηρθα για την ταινία με την αρθρίτιδα», άκουσα να λέει κάποιος πίσω μου σε έναν συντοπίτη του. «Εγώ είμαι περίεργος να δω αυτή με την ουτοπία της αθανασίας», αποκρίθηκε ο άλλος. Κακά τα ψέματα: μια μειοψηφία πάντα ενδιαφέρεται για τέτοια φεστιβάλ, αυτοί οι λίγοι είναι που τρέχουν σε αυτές τις διοργανώσεις και τους δίνουν ζωή. Για πρώτο φεστιβάλ, όμως, ήταν όντως μια απρόσμενη έκπληξη.
Και ο φόβος του «δύσκολου» θέματος; Αυτό ήταν ένα ζήτημα που πολύ προβλημάτισε τους διοργανωτές. Η απάντηση όμως δόθηκε από την ποιότητα των ταινιών και το ανοιχτό βλέμμα των δημιουργών, μολονότι μιλάμε για μια θεματολογία που συνήθως κάνει τα στόματα να βουβαίνονται: ποιος θέλει να μιλάει για αρρώστιες; Κι όμως: οι ταινίες έκαναν γκελ στον απλό κόσμο, η συγκίνηση ήταν έκδηλη, κυρίως στο «Q & A» που ακολουθούσε των προβολών. Κάποιοι ταυτίζονταν με τις καταστάσεις που έβλεπαν στο πανί (άνθρωποι που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, με οικογενειακά ιστορικά ψυχολογικών διαταραχών ή διανοητικής υστέρησης, σηκωνόντουσαν και μιλούσαν ανοιχτά με τους σκηνοθέτες). Ο κόσμος θέλει να βλέπει πραγματικούς ανθρώπους –ντοκιμαντέρ ήταν, θυμίζω– να νικούν αρρώστιες ή έστω να ηττώνται με το κεφάλι ψηλά. Η ευαίσθητη χορδή του καθενός μας ταλαντώθηκε και τεντώθηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια αυτών των προβολών. Μικρές, αναγκαίες, λυτρωτικές καθάρσεις σαν τους μικρούς θάνατους που βιώνουμε καθημερινά, εντός και εκτός της σκοτεινής αίθουσας.
Διαμαντάκια που έλαμψαν στο νησί του Ιπποκράτη
Για τις «Εμμονές» τα είπαμε. Ενδεικτικά να αναφέρουμε τι ξεχωρίσαμε από τις τριάντα ταινίες που προλάβαμε να δούμε:
- Ο «Αγγλος χειρουργός» του Τζέφρι Σμιθ διατηρεί τη δύναμή του μετά και την τρίτη προσωπική παρακολούθησή του. Τυπικό δείγμα άρτιου ντοκιμαντέρ στην παράδοση του BBC, σε συνδυασμό με την αριστοτεχνική αφήγηση ενός κινηματογραφικού non-fiction novel.
- Θυμάστε τον Πολωνό ηθοποιό Γέρζι Νόβακ, ο οποίος ερμήνευσε έξοχα τον Ροβεσπιέρο στον «Δαντών» του Βάιντα; Στα 84 του αποφάσισε, αφού πεθάνει, να δωρίσει το σώμα του στην επιστήμη και η εκπληκτική «Υπαρξη» του Μαρσίν Κοσάλσκα είναι το χρονικό ενός συγκινητικού, γλυκόπικρου αποχαιρετισμού σε μια πλούσια, δημιουργική ζωή. Παρά τις (λίγες μα σοκαριστικές) σκηνές των νεκροτομείων, στην ταινία κυριαρχεί ο χιουμορίστας Νόβακ και ο ύστατος σεφερικός στίχος «Ο,τι πέρασε, πέρασε σωστά».
- «Παράταση ζωής»: αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ των Σουηδών Μπίγκερτ και Μπέργκστρομ πάνω στην αναζήτηση της αθανασίας. Ενα οπτικό δοκίμιο πάνω στο «Τελευταίον Μυστήριον», όπως ορίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία το θάνατο, σπάνιας εικαστικής ομορφιάς, στεγνής ποίησης, οικονομίας και εσωτερικής έντασης.
- Η Αμερικανίδα Σάρλοτ Γκλιν καταγράφει με την κάμερά της την ιδιότυπη ενηλικίωση της διανοητικά καθυστερημένης αδελφής της Ραχήλ. Παρά την προσωπική εμπλοκή της σκηνοθέτιδος, το «Η Ραχήλ είναι...» ισορροπεί έξοχα μέσα από μια υποδειγματική αφήγηση. Ενα οπτικό ημερολόγιο που απλώνεται σε πολλά πεδία και δεν μας αφήνει ασυγκίνητους. Γενικά, η «προσωπική κάμερα» (ταινίες γυρισμένες από εμπλεκόμενα πρόσωπα) ήταν κοινό χαρακτηριστικό και άλλων πολύ δυνατών ταινιών, όπως στα «Οταν ο Μπένι ξύπνησε απ’ το κώμα», «Υπέρτατη αγάπη», «Διάττοντες αστέρες», «Λόρα και Αν για πάντα», «Καταιγίδα ψυχής», «Διάφανος χρόνος» και στο συγκλονιστικό «Ο μπαμπάς μάς ξέχασε».
- Το χιούμορ δεν έλειψε από το φεστιβάλ: η Φοίβη Μπράουν το καταφέρνει με το εξαιρετικό «99 προς 1: Ο Ωοθηκικός καρκίνος κι εγώ», όπως και ο Μπεν Πίκοκ με το «Πέταλα – Ταξίδι στην αυτοανακάλυψη» και, κυρίως, η ευφυής Σάρα Φέινμπλουμ με το «Αναζητώντας... την καρδιά της σοκολάτας» (όπου και η γλυκιά εμμονή οτιδήποτε σοκολατένιου).
- Το «Ελπίδα» του Εντουιν Τσεν από τη Σιγκαπούρη είναι ένα πραγματικό ντοκουμέντο, γυρισμένο με μαεστρία, με θέμα το παράνομο εμπόριο νεφρών στις Φιλιππίνες.
- Στην «Πτήση από το σκοτάδι», ο Καναδός Τρέβορ Γκραντ αφηγείται το δίλημμα ενός ανθρώπου που πάσχει από μανιοκατάθλιψη: ο Ινδιάνος Πέρσι, ιδιοφυής φοιτητής αστροφυσικής, με αδυναμία στη Θεωρία των Χορδών, μπορεί να χάσει την αυξημένη του αντίληψη στα πολύπλοκα μαθηματικά αν ακολουθήσει φαρμακευτική αγωγή. Ειδικά η μορφή του Πέρσι στοιχειώνει.
- «Τσι: Η κινεζική τέχνη της ίασης» της Γερμανίδας Σολβέιγ Κλάσεν, ή πώς ένα θέμα που συνήθως καταδικάζεται από αφελείς new age οπτικές, αναδεικνύεται μέσα από μια πολύ ουσιαστική, σοβαρή προσέγγιση.
- «Επιλογή ζωής: Το ανθρωπιστικό δίλημμα του δρ. Τζέιμς Ορμπίνσκι» του Καναδού Πάτρικ Ριντ, ένα ακόμα δυνατό ντοκουμέντο πάνω στο δράμα της Σομαλίας και τη φρίκη της Ρουάντας, έχοντας στο επίκεντρο τον βραβευμένο με Νομπέλ Ειρήνης δρα Τζέιμς Ορμπίνσκι.
- Από ελληνικής πλευράς, οι ταινίες «Ασάντε σάνα» και «Στη Γάζα» του Ανδρέα Θωμόπουλου σαφώς και ξεχωρίζουν, όπως επίσης οι «Λουόμενοι» της Εύας Στεφανή. Από τους πιο νέους δημιουργούς, το «Κατοικίδιο» και το «Αποχαιρετισμός στα όπλα» των Μιχαήλ Γαβριήλ Ζενέλη και Νάνσυς Σπετσιώτη αντίστοιχα, υπόσχονται πολλά. Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε «Το χρονικό μιας διαδρομής» των Δανάης Παπαδάτου και Μιχάλη Γαλανάκη, με θέμα την ψυχολογική υποστήριξη των παιδιών της Φαρκαδόνας όταν μετά το δυστύχημα στο πέταλο του Μαλιακού έχασαν επτά συμμαθητές τους.

inthe pictures Ch.Glynn,Martin Hampton and Benny Jung in Kos photos by Vassia An

Kos Festival in Rodiaki newspaper

article and fotos by Nikos Kasseris..Thank you Nikos!!

Rick Minnich reports on the festival in Forgetting Dad blog

http://forgettingdad.wordpress.com/2009/09/08/forgetting-dad-wins-audience-award-at-health-film-festival-in-kos-greece/

Happy days! Last Saturday, “Forgetting Dad” won the 2nd audience award (the unstoppable “The English Surgeon” picked up the first one) at the 1st International Health Film Festival in Kos, Greece. It’s a terrific new festival devoted to films about health-related issues, and takes place on the lovely island of Kos, birthplace of the father of medicine – Hippocrates.
Saw some terrific films, relaxed on the beach with my four-year-old son Elias, met some very likable filmmakers from around the world, and thoroughly enjoyed the Greek way of life.

Υπάρχει μια από κοινού ροή και μια από κοινού ανάσα σε ολόκληρο το σύμπαν

"… Υπάρχει μια από κοινού ροή και μια από κοινού ανάσα σε ολόκληρο το σύμπαν. Κι όλα βρίσκονται σε επικοινωνία και συμπάθεια μεταξύ τους…"

(ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ, Περί Διαίτης Οξέων, 5ος π.Χ. αιώνας)

Συγχαρητήρια σε όλους για τον ευφάνταστο γάμο
της Υγείας με τον Κινηματογράφο
στο πρώτο Φεστιβάλ Υγείας «Ιπποκράτης».
Εύχομαι μακροημέρευση
και νικηφόρα ανοσοποιητική συμπεριφορά
απέναντι στα μικρόβια
εγχώρια και διεθνή
που θα προσπαθήσουν είτε για άλλοθι είτε για άλωση
να ‘συμπλεύσουν’ κι αυτά
μαγαρίζοντας με τις λαμογιές τους
την υπόθεση του Φεστιβάλ…

α.θωμόπουλος
ευχαριστουμε τον Αντρεα Τα αφοπλιστικα μας χαμογελα και η ηθικη και αισθητικη μας σταση δεν θα επιστρεψουν την οποια αλωση μην ανησυχεις

Ars Longa Vita Brevis

ΦΕΣΤΙΒΑΛ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ» ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΗΝ ΚΩ
Ευχαριστούμε θερμά και από τα βάθη της ψυχής μας, για τις εμπειρίες, τις γνώσεις και την απέραντη αισθητική συγκίνηση που νοιώσαμε τις μέρες του φεστιβάλ. Ευχαριστώ θερμά την ψυχή του φεστιβάλ τη Λουκία Ρικάκη, το Δήμαρχο και τους συνεργάτες του και όλους τους Κώες που συμβάλανε ουσιαστικά γι’ αυτή την ευτυχία.
Ευχαριστώ θερμά όλους τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες, γιατρούς, καθηγητές πανεπιστημίου, νομπελίστες, ασθενείς που γίνανε καλά κι εμάς τους «ψυχασθενείς» καλλιτέχνες που ουρλιάζαμε γελώντας και κλαίγοντας, για τις ατέλειωτες ώρες ψυχοθεραπείας που περάσαμε και κατά βάση γιατί είμαστε πολύ καλά!
Έχω γυρίσει πολλά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, αυτό που ένοιωσα στην Κω ήταν κάτι το μοναδικό γιατί κατάλαβα για άλλη μια φορά ότι η ουσία του πολιτισμού είναι στην υγεία, στη νοητική και ψυχική υγεία των εαυτών μας και των παιδιών μας, που σημαίνει όλη αυτή η πράξη είναι κατά τον Πλάτωνα «παιδαγωγική», γιατί «όλα μαθαίνονται» όπως έλεγε ο μεγάλος φιλόσοφος.

Το φεστιβάλ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ» μπορεί να εξελιχτεί σε ουσιαστικό παγκόσμιο πολιτιστικό γεγονός, με πολυποίκιλες εκδηλώσεις, εκτός από τον κύριο άξονα που πρέπει να είναι ο κινηματογράφος και η υγεία, μπορούν να γίνουν παράλληλα συνέδρια, συναυλίες, εκθέσεις, παιχνίδια με όλα τα σχολεία της Κω κλπ.
Το αρχικό ερώτημα: - αν ένα Φεστιβάλ με θέματα πάνω στην αρρώστια και τον πόνο - θα δημιουργούσε κατάθλιψη, ξεπεράστηκε αυτόματα και δημιούργησε ατέλειωτες στιγμές ευφορίας και αυτό γιατί διαπιστώσαμε για άλλη μια φορά ότι «άλλο η τέχνη και άλλο η ζωή»! Οι ταινίες ήταν εκεί στην οθόνη, παγιωμένες, σ’ ένα συγκεκριμένο χρόνο, ενώ όλοι εμείς που παρακολουθούσαμε τις ταινίες (άρρωστοι, πονεμένοι, γιατρεμένοι, ψυχοθεραπευμένοι) είμαστε κάτω στην αίθουσα, ζωντανοί και κλαίγαμε και γελάγαμε που σημαίνει ότι είμαστε καλά! Εύχομαι να πάνε όλα καλά και το τελετουργικό του Φεστιβάλ να αναπτυχτεί ακόμα περισσότερο, με βάση τις τελετουργίες των αρχαίων ελλήνων στο Ασκληπιείο, πάνω στην παγκόσμια φιλοσοφία του Ιπποκράτη που την χρησιμοποιεί όλος ο ανθρώπινος πολιτισμός:
«ARS LONGA VITA BREVIS» «Η ΤΕΧΝΗ ΜΑΚΡΑ Ο ΒΙΟΣ ΒΡΑΧΥΣ»
ΦΙΛΙΚΑ 10 Σεπτέμβρη 2009 ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΥΡΑΣ

see you in Kos in 2010

call for film entries is now open Details on our website http://www.healthfilmfestival.gr/

2010, Kos Festival dates 1st - 6th September

snap videos from the festival

thanks to Antonis Lioios for compiling these two videos for the Vima tis Ko blog
http://vimatisko.blogspot.com/2009/09/blog-post_04.html

during the Mayors dinner with the press


Yolla Khalife generously sings at Eleftherias square before her beautiful concert at the Odeum

Awards 1st International Health Film Festival

1st International Health Film Festival ‘Ippokratis’ AWARDS

see you in Kos at the 2nd International Health Film Festival September 1st to 6th ,2010

call for film entries is now available on line http://www.healthfilmfestival.gr/index.php?position=center&module=static_pages&CategoryId=137

The Cinema Club of Kos, coordinated the audience awards

1ST AUDIENCE AWARD: ‘THE ENGLISH SURGEON’ directed by Geoffrey Smith
. Mr Smith declared in his acceptance message: ”Thank you Kos! Bloody amazing !”
The protagonist of the film Dr Henry Marsh said about the award:
“It was a great honour to be invited to the 1st Int. Health Film Festival, and an even greater honour to win the Audience Award. The International success of the film is very important in helping both my heroic colleague Igor Kurilets with his many difficulties and also the cause of progress reform in Ukrain as whole. Thank you very much indeed for inviting me to your festival. I am sorry I had to rush away back to London and very much hope the rest of it proved as successful as the start appeared ( at least to me) to be. It was so well organized! - and the cafe discussion the day after the screening was a brilliant idea - Geoffrey tells me that it is a unique innovation. I thoroughly enjoyed myself I have always liked talking!) and the hospitality was perfect. , Kos is a beautiful place. To fall asleep with the gentle sound of the Aegean sea in my ears was wonderful. I hope the festival goes from strength to strengt . Now off on my bicycle to the huge hospital-factory where I work to do an out-patient clinic.”
go to the link http://www.youtube.com/watch?v=mZdgwI0rx3Y
or double clck the you tube window to see the 16 9 version

2ND AUDIENCE AWARD was awarded to two films: ex aeqo
“FORGETTING DAD” directed by Rick Minnich who said during his acceptance speech:” Thank you very much, I am honoured. I have never received an audience award. I had a great week here in Kos and I would like to thank the organizers of the festival namely the artistic director Lucia Rikaki. When I was making this film about my own family, I was wondering whether anybody else would be interested in my family affair. I am really touched by the fact that so many people who have watched this film in various countries, are really moved by it. I hope that this film contributes in some way, to the healing of trauma caused by dysfunctional families. Thank you for a wonderful festival and I wish that every year you will be inviting more filmmakers”.




“YOUNG FREUD IN GAZA” directed by the Swedish directors Pea Holmquist and Suzanne Khardalian.
Ms Kardalian said about the award:” Greek audience, thank you very much, I am very honoured. I would like to remind everyone that when you deal with conflict you cannot ignore it. The importance is that we are dealing with people, with human beings.”
THE KOS CINEMA CLUB SPECIAL AWARD was granted to the film: “SUICIDE TOURIST” directed by John Zaritsky from Canada.






BEST GREEK FILMS AWARDS
The Jury of the Greek Film category consisting of
Dr Dimitis Kassimos and the President of the Cinema Club of Kos Mr Sakis Kountouratzis gave the

FIRST AWARD FOR BEST GREEK FILM was awarded to the film:
“SMALL PLEASURES” directed by Konstantinos Pilavios who thanked the festival as this is the very first award he received in his career! and wished the best for the next international health film festival.

SECOND AWARD GREEK FILMS to the film: “PLEASE LISTEN TO ME” directed by Marianna Oikonomou who said that she hopes that her film will make people more aware of the issues and problems of children with special needs through education.

BEST SHORT FILMS
The Jury of the Short film category consisting of American film director Joseph Spaid and doctors Dr Nikos Baibas and Dr Dimitris Kassimos awarded the

FIRST AWARD SHORT LENGTH FILM to the film:
“99 to 1 OVARIAN CANCER AND ME” directed by American Director Phoebe Brown who said in her acceptance speech:
”I am very excited and speechless which is rare for me! Here in Kos , I met wonderful people and made many new friends .This award is an omen for me. It gives me strength to continue making my next film. The week I spent in Kos made me definitely healthier!”
SECOND AWARD SHORT LENGTH FILM was awarded to the film:
“BIG FELLOW” directed by Michai Ionescu from Romania who said: “This is my first film and this is my first prize. Thank you very much!”

SPECIAL MENTION to the short film:
“LOVE, POSITIVELY” directed by Peter Murrini from Kenya and David Gough from England. The directors said about their award: "IRIN Films is delighted to hear that our film Love, Positively has won the special mention in the short film category at the International Health Film Festival Ippokratis. This short film was produced to try and shed some light on the tens of thousands of children around the world who are infected with HIV at birth. This award shows that we have achieved at least some success in this regard and we would like to thank the organisers of the festival for selecting our film and for introducing it to their audience.
We would especially like to thank all the people in Uganda who helped us to make the film and who generously and bravely shared intimate details of their lives with us. To them, and to all children who have been perinatally infected with HIV, we would like to dedicate this award."
BEST MEDIUM FILMS
The Jury of the Medium Film Category consistIng of Dr Theofilos Rosenberg, German director Katarina Peters and the Dutch director Hans Bosscher awarded the
FIRST AWARD MEDIUM LENGTH FILM to the film:
“HERE’S JOHNNY” directed by Adam Lavis who dedicated the award to the protagonist of the film Johhny Hicklenton who wasn’t able to come to the festival due to health matters. Adam Lavis said:” I am speechless! I am very honoured and I am so sorry that Johnny could not be here with me, as we had originally planned. He is not well enough to travel and I dedicate this award to him. I had very difficult problems during the process of making this film. In the 6 years of creating it, there were many times when we had to give up. I truly hope that Johnny’s pain will turn into an optimistic message for other people who suffer from Multiple Sclerosis. The festival was an amazing experience, I watched wonderful films and truly this award is overwhelming!”
SECOND AWARD MEDIUM LENGTH to the film: “DON’T GET ME WRONG” directed by Adina Pintile who said: “Many thanks for the great news!
You’ve really made us a great day as we’re having quite hard times struggling for our next project! This award in such hard moments it s like a good sign, a real encouragement that we should keep going in spite of anything. I guess this would be something we would also like to have said if we were there and also we would like to say again and again how grateful we are for this film to our amazing characters: Ignat, Abel, Ocsy and Alexander . Only they, their astonishing inner beauty made this "love story" (how we call "Don t Get Me Wrong") possible.”
SPECIAL MENTIONS were awarded to 2 films:
“HEALTH FOR SALE” directed by Michele Mellara and Alesandro Rossi both from Italy. They said about their award:” We are very glad for this mention and we are so sorry not be there with you all. We want to thank the jury, the festival staff and, of course the audience.
We would like to dedicate this prize to the memory of Bharati and to all the women in the world that keep on fighting to get a better life for themselves and their families.
Thank you again and enjoy your beautiful Greek night.”



“WAR’S FOOLS. MADNESS IN THE TRENCHES” directed by Enrico Verra from Italy.who said Many hanks for the appreciation of me work!


Best feature length films
The Jury of the Feature Length Film category consisting of director Andreas Thomopoulos, Dr Ilias Theodoropoulos and Canadian director b.h. Yael awarded the following films:

FIRST AWARD FEATURE LENGTH FILM to the film:
“MAPPING STEM CELLS: TERRA INCOGNITA” directed by Maria Finitzo from USA. Ms Finitzo declared:” On behalf of all my colleagues at Kartemquin Films, let me first say how much Justine and I appreciated the warm hospitality we received from everyone involved with the festival. Your fabulous news today that Mapping Stem Cell Research: Terra Incognita had won the first prize in the feature film category is an honor for everyone who worked on the film. Your festival has brought much needed attention to health issues we all face worldwide and the work the festival has done to bring these issues to a wide audience is so very important. We were thrilled to have been included in your efforts .Thank you very much and I know all of us at Kartemquin look forward to returning in the future.”





SECOND AWARD FEATURE LENGTH FILM to the film:
“UNDER OUR SKIN” directed by Andy Abrahms Wilson from USA who thanked the festival saying that:” My film creates controversy among audiences and it was not a surprise that we had a very long discussion with doctors that were here in Kos at the screening. Thank you Lucia Rikaki for a great festival, thank you American Embassy of Athens for funding this exsquisite festival.”



SPECIAL MENTIONS were given to 2 films:
“TRIAGE: DR JAMES ORBINSKI’S HUMANITARIAN DILEMMA” directed by Patrick Reed from Canada. The producer of the film Sir Peter Raymont declared: ”It is a great honour for our film, "Triage", to receive this special recognition at the world's first film festival devoted to international health.As Dr. James Orbinski asked me to say on his behalf at the opening night screening:'Recognizing dignity is at the heart of humanitarianism. Seeing the dignity of the other depends on seeing "the sameness of self in the other". This applies in war and in peace and is central to independent, neutral and impartial humanitarian actions."



”I’LL BE BETTER TOMORROW” directed by Vincent Detours and Dominique Henry.

Στην Υγειά του καλού Σινεμά!Απονομή Βραβείων του πρώτου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κω

«Στην Υγειά του καλού Σινεμά!»
Απονομή Βραβείων του πρώτου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κω

Σάββατο βράδυ έγινε η τελετή λήξης και η απονομή βραβείων του Φεστιβάλ, στο θερινό Κινηματογράφο «ΟΡΦΕΑΣ».
Η Κινηματογραφική Λέσχη Κω (ΚΙ.ΛΕ.ΚΩ), συντόνισε την ψηφοφορία του κοινού και δια του Προέδρου Σάκη Κουντουραντζή και του μέλους Θάνο Τσάπελη απένειμε τα Βραβεία Κοινού:
Πρώτο βραβείο κοινού δόθηκε στην ταινία: «Ο ΑΓΓΛΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ» του Άγγλοαυστραλού Geoffrey Smith. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας Dr Henry Marsh δήλωσε: « Ήταν μεγάλη τιμή που με καλέσατε στο φεστιβάλ και ακόμα μεγαλύτερη τιμή που κέρδισα το βραβείο Κοινού. Η διεθνής επιτυχία της ταινίας είναι πολύ σημαντική γιατί βοηθάει τόσο τον ηρωικό συνάδελφο Ιγκορ Κούριλετς με τις πολλές δυσκολίες του, όσο και την επιτυχία στο σκοπό για πρόοδο και μεταρρύθμιση στην Ουκρανία.
Λυπάμαι που έπρεπε να επιστρέψω βιαστικά στο Λονδίνο και ελπίζω στην συνέχεια το φεστιβάλ να είναι τόσο επιτυχημένο όσο φάνηκε να είναι και στην αρχή του. Ήταν τόσο καλά οργανωμένο και η συνέντευξη τύπου την επόμενη μέρα της προβολής ήταν εξαιρετική ιδέα ο Τζέφρυ μου είπε ότι πρόκειται για υπέροχη καινοτομία. Ευχαριστήθηκα πολύ ,πάντα απολαμβάνω να μιλώ και η φιλοξενία ήταν υπέροχη! Η Κως είναι θαυμάσιο μέρος! Το να κοιμάμαι με τον απαλό ήχο του Αιγαίου στ’ αυτιά μου ήταν θαυμάσιο. Ελπίζω το φεστιβάλ να γίνεται ολοένα δυνατότερο. Τώρα ανεβαίνω στο ποδήλατό μου για να πάω στο τεράστιο νοσοκομείο – εργοστάσιο όπου πηγαίνω για τη βάρδια μου στα εξωτερικά ιατρεία.»
Ο σκηνοθέτης της ταινίας Geoffrey Smith ενθουσιασμένος δήλωσε:
«Κως, ευχαριστώ! Καταπληκτικό!!»
Δεύτερο βραβείο κοινού δόθηκε εξ ημισείας στην ταινία:
«Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΑΣ ΞΕΧΑΣΕ» του Rick Minnich ο οποίος είπε: «Ευχαριστώ, είναι πολύ τιμητικό για μένα, δεν έχω ξαναπάρει βραβείο κοινού .Περάσαμε μια εξαιρετική εβδομάδα εδώ, ευχαριστώ τους διοργανωτές .Όταν κάνεις μία ταινία για την οικογένειά σου πολύ συχνά σκεφτόμουνα αν θα ενδιαφερόταν και κάποιος άλλος για το θέμα της δικής μου οικογένειας. Είναι πολύ συγκινητικό ότι οι άνθρωποι σε όλες τις χώρες που προβλήθηκε η ταινία πραγματικά συγκινούνται για την ιστορία μου .Ελπίζω η ταινία να συμβάλλει κατά κάποιο τρόπο στην ίαση των οικογενειακών τραυμάτων άσχετα αν δεν είναι το ίδιο με του πατέρα μου, αλλά των τραυμάτων που υπάρχουν σε ικανό βαθμό στις οικογένειες. Ευχαριστώ για το εξαιρετικό φεστιβάλ και κάθε χρόνο να προσκαλείτε περισσότερους δημιουργούς»
και στην ταινία: «Ο ΝΕΑΡΟΣ ΦΡΟΥΝΤ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ» των Σουηδών σκηνοθετών Peå Holmquist και Suzanne Khardalian. H σκηνοθέτης κ. Khardalian δήλωσε: «Ελληνικό κοινό, σας ευχαριστώ παρά πολύ, είναι μεγάλη τιμή για μένα και για τον Πέα. Με την ταινία, θέλουμε να θυμίσουμε ότι όταν έχεις να κάνεις με συγκρούσεις και πολέμους δεν μπορείς να τις αγνοείς. Το πιο σπουδαίο πράγμα είναι ότι έχουμε να κάνουμε με άτομα, με ανθρώπινα όντα.»
Ειδική Μνεία δόθηκε στην ταινία: «ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ» του Καναδού John Zaritsky.

Η κριτική επιτροπή ελληνικών ταινιών αποτελούμενη από τους: ιατρό Δημήτρη Κασσίμο και τον πρόεδρο της ΚΙ.ΛΕ.ΚΩ Σάκη Κουντουρατζή έδωσε
το πρώτο βραβείο στην ταινία «ΜΙΚΡΕΣ ΧΑΡΕΣ» του Κωνσταντίνου Πιλάβιου.
Ο σκηνοθέτης ευχαρίστησε τους διοργανωτές και έδωσε τις καλύτερες ευχές του για την επόμενη διοργάνωση.

Το δεύτερο βραβείο πήρε η ταινία «ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ» της Μαριάννας Οικονόμου. Η σκηνοθέτης εκδήλωσε την επιθυμία της να ευαισθητοποιηθεί το κοινό σε θέματα παιδιών με ειδικές ανάγκες, μέσα από την εκπαίδευση.

Η κριτική επιτροπή ταινιών μικρού μήκους αποτελούμενη από τους: πρόεδρο της επιτροπής Joseph Spaid, Νίκο Μπαϊμπά και Δημήτρη Κασσίμο έδωσε τα βραβεία στις ταινίες:
Πρώτο βραβείο στην ταινία: «99 ΠΡΟΣ 1, Ο ΩΟΘΗΚΙΚΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΚΙ ΕΓΩ» της Αμερικανίδας Phoebe Brown. Η κυρία Brown ευχαρίστησε τους διοργανωτές και δήλωσε ότι: «Είμαι κατενθουσιασμένη και συγκινημένη. Γνώρισα και έκανα εξαιρετικούς φίλους. Είναι σημαδιακή αυτή η βράβευση γιατί μου δίνει πολύ κουράγιο για την ταινία που ετοιμάζω. Η εβδομάδα που πέρασα στην Κω με έκανε πιο υγιή.»
Δεύτερο βραβείο στην ταινία: «ΤΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΑΚΙ» του Ρουμάνου Mihai Ionescu είπε : «Είναι η πρώτη μου ταινία σε αυτό το φεστιβάλ και το πρώτο μου βραβείο και ευχαριστώ τους διοργανωτές.»
Ειδική μνεία πήρε η ταινία «ΕΡΩΤΑΣ ΘΕΤΙΚΑ» του Κενυάτη Peter Murrini και του Άγγλου David Gough. Οι σκηνοθέτες έστειλαν την εξής δήλωση: «Η IRIN Films με χαρά μαθαίνει ότι η ταινία « Έρωτας, Θετικά» απέσπασε το βραβείο Ειδικής Μνείας στην κατηγορία ταινιών Μικρού Μήκους του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ για θέματα Υγείας «Ιπποκράτης». Η ταινία αυτή γυρίστηκε προσπαθώντας και καταφέρνοντας τελικά να φέρει στο φως τις υποθέσεις δεκάδων χιλιάδων παιδιών ανά τον κόσμο που μολύνθηκαν με τον ιό του Έιτζ κατά τη διάρκεια της γέννας. Το βραβείο αποδεικνύει ότι ο σκοπός αυτός επετεύχθη σε κάποιο βαθμό, και θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους διοργανωτές του φεστιβάλ που επέλεξαν την ταινία για συμμετοχή και την παρουσίασαν στο κοινό.
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ιδιαιτέρως όλους εκείνους τους ανθρώπους στην Ουγκάντα που μας βοήθησαν να πραγματοποιήσουμε αυτήν την ταινία και που τόσο θαρραλέα και αφειδώς μοιράστηκαν μαζί μας τις πιο ιδιωτικές λεπτομέρειες της ζωής τους. Σ’ αυτούς, και σε όλα τα παιδιά που μολύνθηκαν προγεννητικά με τον ιό του Έιτζ, αφιερώνουμε το βραβείο τούτο».
Η κριτική επιτροπή των ταινιών μεσαίου μήκους αποτελούμενη από τους
Δρ. Θεόφιλο Ρόζενμπεργκ, την σκηνοθέτη Katarina Peters και τον σκηνοθέτη και πρόεδρο της επιτροπής Hans Bosscher, έκρινε και αποφάσισε να δώσει τα εξής βραβεία:
Πρώτο βραβείο Μεσαίου μήκους στην ταινία «ΝΑ, Ο ΤΖΩΝΥ!» του Βρετανού Adam Lavis που το αφιέρωσε στον πρωταγωνιστή Johnny Hicklenton που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στο φεστιβάλ για λόγους υγείας. Δήλωσε: «Έχω χάσει τα λόγια μου από την συγκίνηση. Λυπάμαι που ο Τζώννυ δεν μπόρεσε να παρευρεθεί εδώ, παρ’ όλο το είχαμε προγραμματίσει, αλλά δεν του το επέτρεψε η αρρώστια του και του αφιερώνω αυτό το βραβείο. Με πολλές δυσκολίες πάσχιζα να κάνω αυτή την ταινία επί 6 χρόνια και πολύ συχνά έπρεπε να την εγκαταλείψουμε και ελπίζω ο πόνος του Τζώνυ μπορεί πραγματικά να δώσει ένα αισιόδοξο μήνυμα. Το φεστιβάλ ήταν μία εξαιρετική ευκαιρία, είδα εκπληκτικές ταινίες και πραγματικά το βραβείο με γεμίζει αισιοδοξία».
Δεύτερο βραβείο Μεσαίου μήκους στην ταινία «ΜΗΝ ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΣ» της Ρουμάνας Adina Pintilie η οποία δήλωσε: «Ευχαριστώ πολύ για τα υπέροχα νέα! Μας έφτιαξες πραγματικά τη μέρα τώρα που παιδευόμαστε με το νέο μας project! Ο ερχομός αυτού του βραβείου σε τόσο δύσκολες για μας μέρες, είναι σαν ένας καλός οιωνός –μια ουσιαστική ενθάρρυνση που καλούμαστε να διατηρήσουμε και να συνεχίσουμε ότι και να γίνει. Αυτό θα θέλαμε ίσως να πούμε αν ήμασταν σήμερα εκεί μαζί σας, αλλά σίγουρα θα επαναλαμβάναμε ξανά και ξανά το πόσο ευγνώμονες είμαστε γι’ αυτήν την ταινία στους υπέροχους πρωταγωνιστές της: Ignat, Abel, Ocsy και Alexander. Εκείνοι μόνο, με την εκπληκτική εσωτερική ομορφιά τους, κατάφεραν να δημιουργήσουν αυτή την «ιστορία αγάπης» που εμείς ονομάσαμε ΜΗΝ ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΣ».
Επίσης δόθηκαν Ειδικές Μνείες στις ταινίες:
«ΥΓΕΙΑ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ» των Ιταλών Michele Mellara και Alessandro Rossi οι οποίοι έστειλαν το εξής μήνυμα: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι για αυτή την Ειδική Μνεία και λυπούμαστε που δε βρισκόμαστε απόψε εκεί μαζί σας.
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε την Κριτική Επιτροπή, το προσωπικό του φεστιβάλ, και φυσικά το κοινό. Θέλουμε να αφιερώσουμε το βραβείο αυτό στη μνήμη του Μπαράτι και σε όλες τις γυναίκες του κόσμου που συνεχίζουν να πολεμούν για μια καλύτερη ζωή για τους εαυτούς και τις οικογένειές τους.
Ευχαριστώ και πάλι και εύχομαι να απολαύσετε την όμορφη ελληνική βραδιά σας».

«ΤΡΕΛΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ» του Ιταλού Enrico Verra.
Η κριτική επιτροπή ταινιών μεγάλου μήκους αποτελούμενη από τους σκηνοθέτη Ανδρέα Θωμόπουλο, ιατρό Ηλία Θεοδωρόπουλο και την καθηγήτρια b.h.Yael έδωσε βραβεία στις ταινίες:
Πρώτο βραβείο στην ταινία : «ΙΧΝΗΛΑΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΑ: ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗ ΓΗ» της Αμερικανίδας Maria Finitzo η οποία δήλωσε: «Εκ μέρους των συναδέλφων μου στην Kartemquin Films, ας μου επιτραπεί πρώτα να πω πόσο εκτιμήσαμε εγώ και ο Τζάστιν την πραγματικά ζεστή υποδοχή και φιλοξενία που δεχθήκαμε από όλους τους συντελεστές του φεστιβάλ.
Τα θαυμάσια νέα για την βράβευση της ταινίας μας με το πρώτο βραβείο στην κατηγορία μεγάλου μήκους, αποτελεί τιμή για όλους όσους εργάστηκαν γι’ αυτήν. Το Φεστιβάλ αυτό κατάφερε να στρέψει την απαιτούμενη προσοχή σε θέματα υγείας που αντιμετωπίζουμε όλοι παγκοσμίως, ενώ η δουλειά που προηγήθηκε για να φτάσουν όλα αυτά στο ευρύτερο κοινό, είναι πραγματικά σημαντική. Είμαστε συγκινημένοι που συμπεριληφθήκαμε στην προσπάθειά σας αυτή.
Ευχαριστώ θερμά και ξέρω πως όλοι εδώ στην Kartemquin περιμένουμε εναγωνίως να επιστρέψομε μελλοντικά στο φεστιβάλ.»
Το βραβείο απένειμαν ο Δήμαρχος Κω κ. Γιώργος Κυρίτσης και ο Δήμαρχος Ηρακλειδών Στέργος Μπίλλης.
Το βραβείο παρέλαβε εκ μέρους της σκηνοθέτριας η Μορφωτική Ακόλουθος της Αμερικανικής Πρεσβείας της Αθήνας, κυρία Diana Brown, η οποία μιλώντας άπταιστα ελληνικά, συνεχάρη την καλλιτεχνική διευθύντρια και ευχήθηκε τα καλύτερα για τη δεύτερη διοργάνωση του φεστιβάλ «Ιπποκράτης».

Δεύτερο βραβείο στην ταινία: «ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΜΑΣ» του Αμερικανού Andy Abrahams Wilson το οποίο απένειμε ο Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου κος Παναγιώτης Θαλασσινός.
Επίσης δόθηκαν Ειδικές Μνείας στις ταινίες:
«ΕΠΙΛΟΓΗ ΖΩΗΣ: ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΔΡ ΤΖΕΙΜΣ ΟΡΜΠΙΝΣΚΙ» του Καναδού Patrick Reed. Ο παραγωγός της ταινίες Sir Peter Raymont δήλωσε: «Είναι μεγάλη τιμή για την ταινία μας Triage να λαμβάνει αυτή την ιδιαίτερη αναγνώριση στο πρώτο παγκοσμίως κινηματογραφικό φεστιβάλ που είναι αφιερωμένο στην διεθνή υγεία. Όπως μου ζήτησε ο Δρ Τζεημς Ορμπίνσκι να πω εκ μέρους του στην προβολή της πρώτης ημέρας: «Το να αναγνωρίζεις την αξιοπρέπεια, βρίσκεται στην καρδιά του ανθρωπισμού. Το να μπορείς να δεις την αξιοπρέπεια κάποιου, εξαρτάται από το πόσο μπορείς να δεις την ομοιότητα του ίδιου σου του εαυτού στον άλλον». Αυτό ισχύει για τον πόλεμο και την ειρήνη, και αποτελεί βασική αρχή για κάθε ανεξάρτητη, ουδέτερη και αμερόληπτη ανθρωπιστική δράση. Έχεις δημιουργήσει ένα υπέροχο, πολύ ευπαρουσίαστο και ταυτόχρονα οικείο φεστιβάλ. Πέρασα πολύ όμορφα στην γενέτειρα του Ιπποκράτη.»
«ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ» των Βέλγων σκηνοθετών Vincent Detours και Dominique Henry. Στην τελετή παρευρέθηκαν, ο Δήμαρχος Κω κ. Γιώργος Κυρίτσης, ο Πρόεδρος του Πνευματικού κέντρου Κω κ. Παναγιώτης Θαλασσινός, ο Βουλευτής κ. Γιώργος Νικητιάδης, ο Πρόεδρος του Ιπποκράτειου Ιδρύματος Κω Καθηγητής Ιατρός κ. Στέφανος Γερουλάνος, ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου καθηγητής Ανδρέας Τρούμπης, η Μορφωτική Ακόλουθος της Αμερικάνικης Πρεσβείας κ. Diana Brown, οι Αντιδήμαρχοι Κω Γιάννης Φουντωτός και Δαυϊδ Γερασκλής, ο Γιάννης Μπάρδης ζωγράφος και γλύπτης, ο Γιάννης Χρυσουλάκης Συγκοινωνιολόγος, οι τοπικές Αρχές, οι Συντελεστές του Φεστιβάλ, Γιατροί διαφόρων ειδικοτήτων, Δημοσιογράφοι και Εκπρόσωποι των Μ.Μ.Ε. όλοι οι συντελεστές του Φεστιβάλ, οι εθελοντές και πλήθος κόσμου.

Το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Θέματα Υγείας «Ιπποκράτης» θα πραγματοποιηθεί στην Κω από 1 – 6 Σεπτεμβρίου 2010.

Dont miss the films on Saturday

guests of the festival had the chance to attend the Hippocratic Oath today at the Asklipeion

I WILL GET BETTER TOMORROW
ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 12.00
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ





A GOOD DEATH
ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 13:35 ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

http://www.youtube.com/watch?v=WF4Y2ERXnCk

Films on Friday Sept 3rd at Kos International Film Festival

Ο ΝΕΑΡΟΣ ΦΡΟΥΝΤ ΣΤΗ ΓΑΖΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 19.35
ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

http://www.youtube.com/watch?v=CjwFqG0tbz0



http://www.youtube.com/watch?v=tQeJDbnHrhI


VOICES FROM EL SAYED
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 21:05
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

http://www.youtube.com/watch?v=5etVAr5fPmE



TRANSPARENT TIME
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 22:00
ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

http://www.youtube.com/watch?v=C4qduWSSosE




UNDER OUR SKIN
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 23:15
ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

http://www.youtube.com/watch?v=sxWgS0XLVqw




HEALTH FOR SALE

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 11:35 ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ


KILLER CURE
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 12:40

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

TIME TOGO
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 10:00
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ








ΑΝΤΟΥΑΝ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 17.00
ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

TRY NOT TO MISS THESE FILMS Thursday screenigns at Kos International film festival

RACHEL IS…
ΠΕΜΠΤΗ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 17:00
ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ


SHINNING STARS
ΠΕΜΠΤΗ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 23:25
ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ



ΤΥΦΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ
ΠΕΜΠΤΗ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 20.20
ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

Wednesday at Kos International Film Festival

the juries this morning after their morning swim... before they start working...

and...Some of the films to watch this aftrenoon

HIDDEN HEART
ΤΕΤΑΡΤΗ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 17:00
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ



FORGETTING DAD
ΤΕΤΑΡΤΗ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 18:40
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

N OUBLIE PAS LE CUMIN
ΤΕΤΑΡΤΗ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 20:05
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ



MAPPING STEM CELL RESEARCH: TERRA INCOGNITA
ΤΕΤΑΡΤΗ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 21.15
ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

http://www.youtube.com/watch?v=GWiNC0WLxs8




ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 23:10
ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

http://www.youtube.com/watch?v=LWy6pKVendQ

Petals a journey to self discovery at Kos International Film festival

Τεταρτη 2 Σεπτεμβρίου Μεταμεσονυχτα προβολη στις 00.15 ΣΙΝΕ ΟΡΦΕΑΣ Χειμερινος Petals – Journey into Self Discovery is a remarkable video documentary that both examines and questions the many unspoken myths about the appearance and nature of women's sexual organs. The essence of a woman's sexuality -- her vulva – has been a taboo subject of depiction by cultures locked into fear of our basic physical nature. These deep-seated beliefs directly affect sexual self-esteem. The movie records the reactions of sex educators, women's health professionals, art critics, female activists, as well as the man/woman-in-the-street as they confront the physical mystery of womanhood.Photographer Nick Karras http://nickkarras.com/ has composed images with an unusual visual and emotional sensitivity.

the makers of Petals: Journey Into Self Discovery at the 2008 Port Townsend Film Festival. This interview is in partnership with mf magazine and the European Weekly.

The documentary follows his intimate journey as he produces a book of artful photographs. His subtle black and white photographs discover the delicate beauty in the infinite variety of female genitals, inspiring a profound sense of wonder and awe. Quite different from conventional sexual expectations, the film is continually revealing. Unforgettable women became his guides and teachers – Betty Dodson, the legendary leader pioneer of women's sexual liberation, Dr. Linda Savage, a published cultural anthropologist, Ina laughing Winds, a teacher of shamanic sexual traditions, Sarah Mundy, a young woman with a website dedicated to the glories of the vagina. and many other dynamic women. They joined him in confronting both the current fears and timeless beauty found in a woman's most basic sexual nature. While recording evolving insights into this sensitive subject, the filmmakers were continually challenged to go more deeply into personal histories of the women interviewed. These stories uncovered both personal trauma and unfamiliar pleasures as forbidden cultural attitudes were unblocked by an honest display of women's genitalia. This lucid documentary by Beck Peacock -- 2008 winner of the Sexual Intelligence Award -- examines the many issues reported by women as they attempt to discover beauty and pride in the most sacred part of themselves.

The Petals video is 48 minutes in duration, a desirable length for classroom of group presentations. The video includes BONUS FEATURES; resourceful and engaging sex education tools: • Betty Dodson PhD, a legendary teacher, highlights a lifetime of her art and sexual teaching experiences recorded at the Erotica Arts Festival in Victoria B.C. • Ina Laughing Windssillustrates a unique insight into the sexual nature of the female body found in the practical wisdom of the ancient & native traditions. • Linda Savage PhD provides an authoritative historical perspective into the sexual wisdom and rituals found in honoring the feminine. • 48 Petals Images by Nick Karras found in his book Petals.This we guarantee: The discussion that you will have after viewing this film, with either personally a love partner or in a group situation, will be like none other you've ever had!

AN INTERVIEW: NICK KARRASwith Richard Beck Peacock
BP: Vaginas are so richly graced with color. Why did you choose to shoot this subject in black-and-white?
NK: There’s nothing more colorful than nature’s landscapes. However Ansel Adams shot his mountains of Yosemite and other vistas of the West in black-and-white. And Edward Weston chose black-and–white for his nudes. Someone once said that black-and-white photography is like reading: the reader supplies the color and other sensations. That’s part of its peculiar enjoyment.
BP: Did you first experiment with color?
NK: Yes, and I didn’t like it. Depending on your intentions, color is an overload with some subjects, a distraction in a way. The vulva is almost too powerful when shot in color – to me it suggests pornography. It can be too real. The viewer gets drawn into a purely sexual response to the subject. That isn’t what I was aiming for here. In my research I noticed that women looking at similar material would hurry through brightly lit, full color shots of vaginas, yet they tended to slow down and study black-and-white photos. Perhaps color unconsciously registers as vulnerability and it’s scary. I suspect that one is inclined to be overwhelmed by the vibrant shades of vaginas and not pay attention to their exquisite lines and other subtle physical characteristics.
BP: So your intent was to create a different aesthetic?
NK: Not at the start. I discovered my motive as the work developed. There’s much more depth in black and white. This mode of photography plays in the gray scale from white to black. You use these values to create separation and depth. Black-and-white renders those qualities very strongly. When I worked on the prints, I was much more aware of the contours and composition of each woman’s pussy – its solemnity.
BP: Your work, however, is actually presented in a sepia tone.
NK: True, I shot them with black and white film but then toned them more softly. I think that pure black and white, for this subject, is a bit harsh. Sepia is softer. This tone also creates a more suitable and thoughtful distance.

BP: What were some intimidating issues in doing the book?
NK: The biggest problem was creating a work that distanced itself from pornography. I found that most women didn’t like seeing themselves or others in photography that looks raw. When I first started shooting, the results were unsatisfactory. I wasn’t using lighting to the best advantage. But after much playing with the different elements – the right paper, tone, and texture – the results were fascinating. It was a big learning curve for me.
BP: What about criticism that argues against objectifying the female body by showing only its most private part?
NK: The same general critique was made of a photographic show by the late Irving Penn at the Metropolitan Museum of Art. In his erotic nude series, Penn beautifully portrayed only limited angles of the female body, yet every photo conveys an essential truth about each woman photographed. There’s a time, place, and situation for deconstruction. For two hours on stage in The Vagina Monologues, Eve Ensler presents women’s pussies (her term) as its sole subject – not women’s educational accomplishments, maternal concerns, or aesthetics of fashion. She has been applauded for her contribution to female consciousness, and rightly so.
BP: How did this whole project start for you? What inspired you?
NK: It’s an interesting story. As an adolescent, I picked up a girly magazine and there was one very unusual picture in it – a shot from behind of a nude woman showing her vagina, one with unusually long lips. I was enchanted. I cut out the picture and carried it in my wallet for years. It was always a sure-fire turn on for me. Eventually the faded photo finally just fell apart! But in the back of my mind I looked for a woman with that configuration from then on.
BP: An unusual search.
NK: I suppose so. I never found such a one until an important lover entered my life, many years later. The first time I saw her naked I was totally infatuated. But it was frustrating because I didn’t feel free to compliment her on the look and shape of her pussy. I couldn’t say, “Gee, you have wonderfully large lips.”
BP: Of course the reverse is not true, if a man is well endowed, a lot of women wouldn’t hesitate to say, “Wow, I really love the shape and size of your cock.”
NK: So true. I felt blessed being with this lover. I was totally enamored by her full lips. But I never said anything to her. Finally I couldn’t hold back my visual delight. She would emphatically indicate that this was not a subject that she wanted to talk about. Finally she told me the saddest story; when she was fifteen years old her dislike for the lips of her vagina was so strong that she called a doctor to see if he would remove them. Luckily, the doctor said, “Young lady, don’t do anything. Wait for ten years and if you still feel the same way, call back.” As the years went by, if a lover would make any reference to the look of her vagina, she would invariably still take it negatively.
BP: How did she break out of that self-deprecating mode?
NK: I soon realized that it was hard for her to envision herself as I did. So with my camera, I put my focus there. I shot a lot of what I thought was beautiful erotic photography. Every now and then, when she got a little daring I would ask her if I could show her, by means of my photography, what I saw – the unique beauty of her womanhood. It didn’t work at first. I photographed her every which way, but could never capture exactly what I saw. And she liked nothing that I shot. But I stayed with it. If my art form was to have any credibility, I felt that I had to translate onto film the visual image that always struck me as something quite beautiful. One day I finally got it! I lovingly toned the photograph in the dark room and then showed the picture to her. Amazed, she smiled, “Now that’s pretty, in fact that’s very sexy!” At last, she really got to see what I see.
BP: Where did it go from there?NK: The simple truth is that because she was proud of the pictures of her genitals she allowed me to show them to a few select people. In letting other women and couples look at the photos, they got the idea of what I was after in my work. And so other women were eager to discover through photography what they had concealed for so long.
BP: Was your lover a help to you in pushing the project forward?
NK: Yes. She was my first inspiration. Her encouragement allowed me to explore the subject more fully. She always stimulated me with new ideas and gave practical help by making women feel comfortable. It turned out to be sort of an underground sisterhood.
BP: Men have always been enamored with graphic images of a woman’s body, what did women seem to discover in these images?
NK: I found that most women are secretly very interested. It’s amazing because I’ve shown the pictures to many who said they’ve never really seen another woman’s vagina. Unlike guys, women rarely see what another female really looks like -- except for a tuft of hair -- because of the very physiological location of their genitals. They really become fascinated with the variety of configurations when seen at such close range.
BP: Is it a positive reaction?
NK: Yes. Women love to talk about sex. And after viewing this collection, I’ve noticed that women become increasingly curious about each other’s genitals. They either say, “Oh God, I thought we all looked the same”, or they say, “Oh God, I thought I was abnormal but that one looks a lot like mine.” That level of the conversation is healthy, I believe.
BP: How did you actually arrange the photo sessions?
NK: It varied. If the woman’s husband or partner were present, I asked if he would want to be part of the process. Usually the man would welcome the situation because he knew her body so well and it felt safe. It was interesting to hear him describe the intimate sexual geography of his lover. A caring man cherishes and, in a sense, protects that part of his woman’s body. As a rule, men get lost in women. It amazes me that some women don’t quite understand that.
BP: You must have had an interesting array of shooting situations.
NK: Every photo in the book has a different story. Actually, the women who were photographed here became my strongest advocates. Typically a woman would tell her friends at work about her night in front of the camera and they became excited, perhaps challenged, then wanted to be photographed. That’s how a lot of it went – word of mouth. It’s a big step, but I’ve found out that almost all women love the camera. They truly seem to enjoy the attention inherent in photography.
BP: What was the essential challenge for these women?
NK: In these photo situations, I’m asking her not just to take her clothes off, but to fully expose her most intimate feminine self. But just because a woman opens her legs doesn’t mean her genitals are fully expressed. When a woman is doing the routine things of life, her genitals are in neutral, so to speak. As she gets turned on, all of the vagina’s hidden shapes gradually appear and take on new definition. Whatever her previous personality, it now changes. What is so interesting to me in these pictures is that women are willing to reveal themselves so honestly.
BP: That’s a pretty basic place to start.
NK: It was a wonderful place to start. It allowed me to experiment with many photographic techniques. Even more, I learned a lot about women. Many women would freely tell me about the most basic feelings relating to their genitals. Each person had her own special language to describe, for example, the nature of her arousal and sexual satisfaction.
BP: And each vaginal expression is different.
NK: Absolutely, as you can see in the photos. Every woman is truly unique and, one could say, her singularity starts here.
BP: Were there surprises for you during the project?
NK: To be specific, I was surprised that so many women shave. Some women seem to think that hair makes their vulva unattractive. Personally, I like the variety of hair patterns; visually it’s very interesting. But aesthetics of the body are always changing.
BP: Are some photographs more interesting than others for you?
NK: One woman I interviewed after she studied the pictures said that it’s like looking at faces. It’s true. There’s such a distinct personality in each one. Moreover, I’ve come to believe that the woman who is proud of her vagina also tends to reflect that confidence in the rest of her personhood.
BP: That’s saying a lot.
NK: True, but I have sensed that a woman’s attitude toward her vagina – I mean how she feels when she actually looks at herself – gets translated into how she functions in her world. I can’t prove this of course. But certainly research tells us that a healthy attitude toward sex is generally matched by a robust sense of well-being. I didn’t go into this activity with any preconceived opinions, but I’ve come out of the experience with many new realizations about the importance of how women perceive themselves physically, especially at that special place of my camera’s interest.

Kos Film festival Cinema meets Health.. and they go to the City Hall for their marriage!

Filmakers doctors and juries present in the festival where cinema and health got married! In greek cinema is masculin and health feminin
The wedding took place at the City Hall with Kos Mayor Georges Kyritsis present
Wishes for a good festival to everybody!!!
The first screening just started 20 minutes ago Qi the art of chinese medicine...may more to follow this week

English surgeon opens Kos Intl Health Film Festival

both the director Geoffrey Smith and the doctor Henry Marsh will be present at the screening September 1st in Kos

Director: Geoffrey Smith
Director of Photography: Graham Day
Soundtrack : Nick Cave and Warren Ellis
Editing: Kathy O’Shea
go to the link http://www.youtube.com/watch?v=mZdgwI0rx3Y
or double clck the you tube window to see the 16 9 version

About the film
What is it like to have God like surgical powers, yet to struggle against your own humanity? What is it like to try and save a life, and yet to fail?Shot in a Ukrainian hospital full of desperate patients and makeshift equipment, “The English Surgeon “ is an intimate portrait of brain surgeon Henry Marsh as he wrestles with the dilemmas of the doctor patient relationship. “It’s like selling your soul to the devil, but what can you do? My son had a brain tumour as a baby and I was desperate for someone to help me. I simply can’t walk away from that need in others”With an original soundtrack by Nick Cave and Warren Ellis, “The English Surgeon” openly confronts moral and ethical issues which touch every one of us.



Director’s Statement
In 2003 I met brain surgeon Henry Marsh and we quickly discovered that we both had a love of Ukraine. On Henry’s next visit out to Kyiv I went with him, and within minutes of being there seeing him deal with an endless queue of desperate patients, I knew I had the film about Ukraine I had wanted to make for years. Here was a man whom the very ill saw as a great saviour from the West and whom parents hoped could save their dying child, but who suffered because he knew he could only help a few of the patients in front of him.This struggle to do good things in a selfish and difficult world is at the heart of my film.


Festival-Screenings // Awards
Best International Feature Documentary - Hotdocs 2008 Best International Feature Documentary - Silverdocs 2008Best International Feature Documentary - Expression en Corto 2008Audience Award - Zagbrebdox 2009Audience Award – Sheffield DocFest 2007Audience Award – Docudays Kiev 2009 Golden Screen – 4 Screens EUROPEAN FESTIVAL France 2008 Nominated Best International Feature and Best Music - Cinema Eye Awards 2009Nominated Best Documentary - Grierson Awards 2009

Πώς είναι να έχεις σχεδόν θεϊκές χειρουργικές ικανότητες, κι όμως να αγωνίζεσαι ενάντια στην ίδια σου την ανθρώπινη φύση; Πώς είναι να προσπαθείς και τελικά να καταφέρνεις να σώζεις μια ζωή, αλλά παρ’ όλα αυτά να αποτυγχάνεις; Γυρισμένη σε ένα νοσοκομείο της Ουκρανίας γεμάτο απεγνωσμένους ασθενείς και αυτοσχέδιο εξοπλισμό, η ταινία «Ο Άγγλος Χειρουργός» αποτελεί μια ενδόμυχη περιγραφή του νευροχειρούργου Χένρυ Μάρς, καθώς αυτός παλεύει με τα διλήμματα της σχέσης γιατρού-ασθενούς. Η ταινία αντιμετωπίζει ευθέως ζητήματα ηθικής και δεοντολογίας που αγγίζουν τον καθένα μας. Κι όλα αυτά σε μια χώρα που λέγεται Ουκρανία, και που πασχίζει να καταφέρει το ίδιο...

Το 2003 συνάντησα τον νευροχειρουργό Χένρι Μαρς και αμέσως ανακαλύψαμε την κοινή μας αγάπη για την Ουκρανία. Ακολούθησα τον Χένρι στην επόμενη επίσκεψή του στο Κίεβο, και μέσα στα πρώτα λίγα λεπτά που βρέθηκα δίπλα του και τον έβλεπα να αντιμετωπίζει ατέλειωτες ουρές απεγνωσμένων ασθενών, ήξερα πως είχα την ταινία για την Ουκρανία που τόσα χρόνια αναζητούσα. Εδώ ήταν ο άνθρωπος τον οποίο οι βαριά άρρωστοι έβλεπαν σαν τον μεγάλο σωτήρα που ήρθε από την Δύση να σώσει αυτούς και τα ετοιμοθάνατα παιδιά τους, όμως ο ίδιος υπέφερε γιατί ήξερε πως μπορούσε να βοηθήσει μονάχα μερικούς από τους τόσους. Αυτός ο αγώνας του αλτρουισμού μέσα σε έναν τόσο εγωιστικό και δύσκολο κόσμο, βρίσκεται στην καρδιά της ταινίας μου.

Mapping Stem Cell research Terra Incognita at Kos International health film festival

MAPPING STEM CELL RESEARCH: TERRA INCOGNITA
ΤΕΤΑΡΤΗ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 21.15
ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

I will get better tomorrow at Kos International Health Film festival

I WILL GET BETTER TOMORROW
ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 12.00
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

Health for Sale at Kos international Health film festival

HEALTH FOR SALE
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
11:35 ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

Shining Stars at Kos International Film festival

SHINNING STARS

ΠΕΜΠΤΗ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 23:25

ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

Το “Maϊταλ”, η πρώτη ταινία για την Maϊταλ, γυρίστηκε λίγο μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Κέντρο Ντίζενχοφ το 1996. Ο αδελφός της σκοτώνεται επιτόπου και εκείνη έχει υποστεί πολλαπλά τραύματα και ακρωτηριασμό ολόκληρου του ποδιού της. Περίπου ενάμισυ χρόνο μετά την επίθεση, η Mαϊτάλ παίρνει διαζύγιο. Μετά απο πολλά χρόνια που ζει μόνη της, αποφασίζει να ξεκινήσει εξωσωματικές τεχνικές γονιμοποίησης και να αποκτήσει παιδί ως ανύπαντρη μητέρα. Η φαρμακευτική αγωγή, οι πολλαπλές αναισθησίες, οι επεμβάσεις με κίνδυνο ζωής καταγράφονται στον φακό. Η σωματική εξάντληση είναι τεράστια. Η προσπάθεια που καταβάλει Mαϊταλ έχει πολύ περισσότερο να κάνει με όλα εκείνα που έχει απωθήσει ψυχικά μετά το επεισόδιο της επίθεσης. Η ταινία συνυφαίνει την ψυχή και το πνεύμα της Mαϊταλ, με το δύσκολο ταξίδι προς την πραγματοποίηση του ονείρου της για μητρότητα.
Maytal", the first film about Maytal, was filmed shortly after the terrorist attack at Dizengoff Center in 1996. Nine years later, I've resumed my documentation of Maytal at a point at which her life will once again undergo dramatic change. About a year and a half following the attack, Maytal separated from her husband. And after years on her own, she decides to commence fertility treatments and to have a child as a single mother. The treatments, the bouts of anesthesia, the operations under life-threatening conditions; all force Maytal, in a single moment, back to the past. The physical distress is enormous, but even more trying is coping emotionally not only with the present difficulty but also with what she has repressed since the attack.The film interlaces with Maytal's spirit, joining the complex journey down the road of realizing her dream.

Rachel is at Kos International Film festival

RACHEL IS…

ΠΕΜΠΤΗ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 17:00
ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΡΦΕΑΣ
Σ’αυτό το ιδιαίτερο σκηνοθετικό της ντεμπούτο, η Σαρλοτ Γκλυν επιστρέφει στο πατρικό της για να μας διηγηθεί την τελευταία σχολική χρονιά της αδερφής της Ραχηλ. H Ραχηλ είναι διανοητικά καθυστερημένη. Η ταινία της κινείται πέρα από την ασφάλεια του καθωσπρεπισμού και καταγραφει τις πιο ιδιαίτερες και αληθινές στιγμές της οικογενειακής της ζωής. Η Ραχήλ –μυστηριώδης, διασκεδαστική και δύστροπη– δυσκολεύει την μητέρα της καθημερινά, αφού την αναγκάζει να παίρνει διαρκώς σημαντικές αοπφάσεις για το μέλλον της κόρης της. Στην πορεία η Σαρλότ καταγράφει την ένταση μεταξύ γονιού-παιδιού, ενώ πασχίζει να συμφιλιωθεί με την αναπηρία της αδερφής της.

In her feature directorial debut, Charlotte Glynn moves home to chronicle her sister Rachel's last year in school. Rachel, her only sibling, is mentally retarded. The resulting film, RACHEL IS, moves past the safety of political correctness and into the most intimate and honest moments in their family's life. Rachel -- mysterious, funny, and difficult -- challenges her mother on a daily basis, forcing her to make tough choices about her daughter's future. Along the way Charlotte documents the tug of war between parent and child, while struggling to come to terms with her sister's disability.

Για πολύ καιρό, η Ραχήλ ήταν απλά η ενοχλητική, ενίοτε αστεία και πάντα ντροπιαστική, καθυστερημένη αδερφή μου. Μόνο όταν βρέθηκα στην κινηματογραφική σχολή, άρχισα πραγματικά να την αντιμετωπίζω σαν αυτόνομη προσωπικότητα. Σε ένα μάθημα ντοκυμαντέρ, είχα μια εργασία στην οποία έπρεπε να κινηματογραφήσω το πορτραίτο κάποιου. Το πρώτο μου θέμα –ένας ψαράς αστακών στο Μέιν– απέτυχε, κι έτσι αποφάσισα να κάνω την ταινία για την Ραχήλ αντ’ αυτού.

For a long time, Rachel was just my annoying, sometimes funny, always embarrassing, retarded sister. It wasn’t until I was in film school that I really started to think about her as an actual person. I was taking a documentary class and had an assignment to make a portrait. My first subject - a lobster fisherman in Maine - fell through, so I decided to make the film about Rachel instead.

Antoine at Kos International Health Film festival

Antoine, private eye, runs, drives, makes decisions, hosts a radio show; while maintaining many phone conversations at once. Within a two year period, he uses his mini-boom to discover and capture the sounds around him; co-creating the soundtrack for this film . From Vietnamese decent, he was born 100 days before term and he is now a successful student in a regular Montreal school. Antoine is five years old and he is blind.

In the dark, five-year-old Antoine Houang fumbles around to draw the blinds to let the morning light into his room. With a grand, “Eh, voillllàaaaaa!” he opens them to the bright daylight—which he senses, but cannot see. Antoine has been totally blind since shortly after his birth due to a prolonged lack of oxygen in his incubator (he was born 100 days too early). During this unfortunate episode, his retinas detached. In his “memoirs,” he tells us that he remembers some of this. The boy, clearly, vibrates on a high frequency of sense and emotion. Antoine’s producer, director and writer, Laura Bari, whose daughter Julietta is a school chum of Antoine, decided to partner with this precocious child. Together, they’ve created a kind of magical cinematic synesthesia, collaborating on a visual and aural landscape both real and imagined. With an extensive background in children’s media, Bari describes the genesis of the creative process for her first feature by saying that she was interested in exploring the relationship between the imagination and a child’s self-construction of personality, specifically seeking out the point of view of a child who cannot see the “real” world. Or as another classmate of his puts it, “Antoine is a seer that does not see.”

Bari and Antoine worked together for two years to carve out both real and imagined identities and we are invited into their sandbox to play, to come along on their adventures. Perhaps because Antoine, for the most part, takes in the world through his ears, his vocabulary and linguistic facility are astonishing (accompanied by a damn fine sense of humor); he seems to have a “photographic” aural memory, as well, able to mimic a professional radio announcer’s timbre and pacing. (You can take a listen to some of Antoine’s radio broadcasts here.)As the intrepid “Detective Dec” looking for the invisible “Madame Rouski,” a woman who has called him for help because she’s disappeared and her molecules are moving from one body of water to another as the seasons change, Antoine, armed with a mini-boom microphone and sound recorder and his trusty mobile (he can only communicate with Madame Rouski via voicemail messages) explores and searches for clues and hunts down sounds that will lead him to the missing woman. “To be a detective is to be able to hear and to say the things that I imagine,” he tells us.Bari and Antoine, along with sound editor and mixer Stéphane Bergeron and editor Sophie Farkas-Bolla, play with light, color and rhythm with unmitigated glee, accompanied by composer Ramachandra Borcar’s exquisite score, which swerves from wonderful Hardy-Boys-hot-on-the-trail mixes (when Antoine is behind the wheel of a sedan!) to an international mélange of sounds and melodies to reflect the rainbow coalition of cultures that reside in the city of Montréal, and in the classe de maternelle (kindergarten) de l’école Saint-Enfant-Jésus de Montréal where Antoine, despite his special needs, goes to school with sighted children.

When the roll call is recited in class one morning, it sounds like a meeting at the UN is about to convene. The music and Antoine’s singing become more than just alternate forms of narration; they are more innovative ways of expressing the uniqueness of the reflections of his inner perceptions and how they’re manifested in the physical world.With the collaboration and cooperation of Antoine’s teachers and family, Bari explores the rich inner life of a handicapped child. For it is not all fun and games, after all, and the film is finely nuanced with episodes illustrating Antoine’s isolation and frustration and the painful aspects of being different from your peers even though, outwardly, he is accepted on every level. The child obviously knows what he’s missing, and his anger and resentment do emerge in temper tantrums and fits of inconsolable sorrow that are all the more touching because of his innate intelligence and outward bravado.Bari also shows us a bit of Antoine’s home life—his young immigrant parents and extended family transplanted to Canada from Vietnam, straddling the traditions of their native culture and that of their adopted Western homeland. (Their karaoke sessions at holiday time will delight the indie film crowd to no end, I would imagine.)

There’s a very short scene that says it all: as Antoine exits the front door early one morning to go in search of Madame Rouski, telling his father he’s off “on another mission,” we just catch a glimpse of his dad, still in his bathrobe with rumpled hair and the morning paper, looking after his departing son with astonished bewilderment. But then he just shrugs his shoulders and gets on with his routine. It’s delightful.

/

Time to go at Kos International health Film Festival

H αντιμετώπιση ενός επικείμενου θανάτου έχει τελικά να κάνει με τον τρόπο ζωής....facing imminent death is in fact about living.
Το άσυλο Χόσπιτς Ρένβεγκ της Βιέννης, όπου γυρίστηκε η ταινία, λειτουργεί αποκλειστικά για να στεγάζει ασθενείς με περιπτώσεις ανίατου καρκίνου. Σκοπός του ιδρύματος είναι να διασφαλίσει την ποιότητα ζωής των ασθενών μέσω της κατάλληλης διαχείρισης του πόνου, της ανακούφισης από τα συμπτώματα και της ειδικής φροντίδας. Πέρα από τις ιατρικές παροχές, ο ξενώνας προσφέρει μια τρυφερή ατμόσφαιρα που δίνει την ευκαιρία αλλά και τον χρόνο στους ασθενείς, να ζήσουν ανθρώπινα και γαλήνια.
Η ταινία δίνει φωνή στους πρωταγωνιστές της και δείχνει πως, η αντιμετώπιση ενός επικείμενου θανάτου έχει τελικά να κάνει με τον τρόπο ζωής.

http://www.zeitzugehen.at/
The Vienna hospice CS Hospiz Rennweg, the location of the film, functions especially to accomodate incurable cancer patients of which six share their innermost thoughts during the last days, weeks of their lives. The aim is to support the patients’ life quality through appropriate pain management, soothing the symptoms and applying special care. Besides its medical facilities the hospice provides a loving atmosphere which gives the patients the chance and time to pass humanely and gracefully. "Time To Go" gives its protagonists a voice and shows that facing imminent death is in fact about living.

Η πρόθεσή μου με αυτό το ντοκιμαντέρ είναι να ψηφίσω υπέρ των ασύλων αναξιοπαθούντων, αφού θεωρώ πολύ σημαντικό το να προσφέρεται η καλύτερη δυνατή ποιότητα ζωής σε ασθενείς που πλησιάζουν στο τέλος. Αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε τον θάνατο σαν μέρος της ζωής θα μπορέσουμε να τον δεχτούμε κιόλας ως τέτοιο, και ακόμα περισσότερο να τον αντιμετωπίσουμε ως μια κρίσιμη φάση της ανθρώπινης ηλικίας όπως είναι η παιδική ή η εφηβεία.

My intention with this film is to cast my vote for the hospice idea meaning that I find it important to provide the best possible quality of life to people that are terminally ill. If one is able to understand dying as part of life you will manage to accept it as such and that it needs to be considered a crucial phase of life like for example childhood and puberty.

A good death Ενας καλος θανατος at Kos International Health Film festival

A good death
Director: Janet Mc Giffin
Running time: 75 ’ - USA, 2008
Το Ένας Kαλός Θάνατος είναι ουσιαστικά ο μονόλογος μιας προϊστάμενης νοσοκόμας Ασύλου Ανιάτων. Σε ερμηνεία της καταξιωμένης ηθοποιού από το Σικάγο Αναμπέλ Αρμούρ, η νοσοκόμα περιγράφει το πώς φροντίζει για τις φυσικές, συναισθηματικές και ψυχολογικές ανάγκες των ασθενών της, όπως απαιτεί η δουλειά της σε έναν συνηθισμένο οργανισμό φιλοξενίας ανιάτων μιας μεγάλης Αμερικάνικης πόλης. Την ίδια στιγμή, παλεύει να κρατήσει την δική της ισορροπία στη ζωή – μια ισορροπία που χάνεται στην αστάθεια και σταθεροποιείται ξανά όταν εκείνη κοιτάζει μέσα της για να εξηγήσει τα ανεξήγητα. Πιο απλά, η νοσοκόμα περιγράφει πώς οδηγεί τον κάθε ασθενή στo «σύνορο» μεταξύ ζωής και θανάτου, εξηγώντας τι συμβαίνει στην πορεία, ανοίγοντας την καρδιά της για το πώς είναι να λες Αντίο και αμέσως μετά να οδηγείς τον επόμενο ασθενή στο ίδιο τελευταίο ταξίδι.http://www.agooddeathfilm.com/
“A Good Death”, is a monologue delivered by a Hospice Nurse Case Manager. Played by well-known Chicago actress Annabel Armour, the nurse describes how she cares for the physical, emotional, and psychological needs of her patients in her job at a typical hospice care organization in a large American city while struggling to hold onto her own balance in life—a balance that become precarious and then steadies again as she looks into herself to explain the unexplainable. In simple words, she tells how she guides each patient “to the border” while explaining what is happening along the way, opening her heart about how it feels to say goodbye and turn back to take another patient on the same last trip.
Το σενάριο για την ταινία Ένας Καλός Θάνατος προέκυψε από την εργασιακή εμπειρία σε έναν ιδιωτικό οργανισμό Φιλοξενίας Ανιάτων, σε μια μεγάλη πόλη των ΗΠΑ, αλλά και την ακόλουθη προσπάθεια περιγραφής του Αμερικάνικου συστήματος νοσηλείας εκτός νοσοκομείου, στους Ευρωπαίους. Έγινε σαφές ότι, παρ’ όλο που το Ευρωπαϊκό σύστημα υγείας ευνοεί την Εθνική δημόσια Υγεία ενώ το Αμερικάνικο υποστηρίζει το ιδιωτικό σύστημα, οι Αμερικανοί είναι αυτοί που έχουν κατορθώσει να έχουν ένα πραγματικά επιτυχημένο Εθνικό Σύστημα Υγείας για τους ασθενείς που διανύουν τους έξι τελευταίους μήνες της ζωής τους

Παρ’ όλα αυτά, η αντίδραση των Ευρωπαίων όταν άκουσαν πώς δουλεύει το Αμερικάνικο σύστημα - που είναι χαρακτηριστικά Αμερικάνικος συνδυασμός πραγματικότητας, πρακτικότητας και ενδιαφέροντος για την ευημερία των άλλων-
ήταν το σόκ και η δυσπιστία. Ειδικότερα, οι Ευρωπαίοι βρήκαν πολύ σκληρή την Αμερικάνικη μέθοδο καθορισμού του «τέλους της ζωής» και άκαρδο τον Αμερικάνικο τρόπο παρακολούθησης των «τελευταίων ημερών». Η ταινία γυρίστηκε για να γεφυρώσει αυτό το χάσμα κατανόησης.
The script for “A Good Death” arose from a work experience in a hospice organization in a large city in the US, and a subsequent attempt to describe the American hospice care system to Europeans. It became clear that although the European health care system favors National Health Care and the US favors a private system, it is the Americans who have achieved a truly successful National Health Care system for people in the last six months of their lives.
However, when hearing how the American system worked, European’s reactions to this characteristically American combination of pragmatism, practicality, and concern for the welfare of others was shock and disbelief. In particular, Europeans found the American method for determining “end of life” to be calloused, and the American way of keeping a sharp eye on the “bottom line” to be hardhearted. This film was made to bridge this gap of understanding

Forgetting Dad at Kos International Health Film Festival

if your father no longer remembers you, does he stop being your father? http://www.forgettingdad.com/

Μια εβδομάδα μετά από ένα φαινομενικά ανώδυνο ατύχημα, ένας 45χρονος άντρας παθαίνει ολική αμνησία. Βαφτίζοντας τον εαυτό του Νέο Ρίτσαρντ ξεκινάει μια καινούργια ζωή με καινούργια σύζυγο και μακριά από την οικογένειά του. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, ο μεγαλύτερος γιος του επιστρέφει με μια κάμερα για να ανακαλύψει τον λόγο που η μνήμη του πατέρα του δεν επανήλθε ποτέ.

One week after a seemingly harmless car accident, a 45-year-old man suffers total amnesia. Christening himself the “New Richard,” he embarks upon a new life with a new wife far away from his family. Sixteen years later, his oldest son returns with a camera to investigate why his father’s memory never returned.

http://forgettingdad.wordpress.com/Δεν ήθελα το Forgetting Dad να είναι μια ακόμη άσκηση ενδοσκόπησης όπως οι περισσότερες προσωπικές ταινίες. Αναζητούσα μια πιο οικουμενική διάσταση. Τι σημαίνει η απώλεια στην ευρύτερη έννοια της; Σε τι μεταφράζεται η απώλεια ενός στενού συγγενή; Σήμερα γίνεται όλο και περισσότερος λόγος για το Αλτζχάιμερ και την άνοια και τυχαίνει να έχω αρκετούς φίλους με γονείς που πάσχουν από άνοια. Μπορεί η μνήμη τους να μην χάθηκε ξαφνικά –όπως συνέβη με τον πατέρα μου– αλλά σταδιακά εξασθενεί. Θα έρθει σύντομα η μέρα που αυτοί οι φίλοι μου θα αντικρίζουν τους γονείς τους κι εκείνοι δεν θα τους αναγνωρίζουν πια. Είναι ένα θέμα που σίγουρα θα μας απασχολήσει πολύ στο κοντινό μέλλον. Πώς θα καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε αυτού του είδους την απώλεια;

I didn’t want Forgetting Dad to be an exercise in navel gazing like so many personal films are. I was striving for a more universal level, something that would interest viewers outside my own family. What does the loss of a close family member mean? What is the significance of loss in its broadest sense? These days you hear more and more about Alzheimer's and dementia. I have several friends whose parents are suffering from these illnesses. They haven’t suddenly lost their memory like my father did, but it’s slowly fading away. One day these friends are going to be confronted with the fact that their parents no longer recognize them. This theme is going to become increasingly important in the near future as people live longer and longer due to advancements in health care.

But what is the value of a long life once memories have vanished?

How are we going to deal with the challenges widespread memory loss pose to future generations?

ABOUT »FORGETTING DAD«2008 - IDFA Special Jury Award:"In this documentary home movies show us an ordinary happy family in twentieth century America. However, not all is as it seems. The father in the movies is still alive but he does not remember anything. Or does he? Rick Minnich made a documentary about his own father, who says he lost his memory after a car accident but the doctors cannot find anything wrong with him and the members of the family are not convinced either. Memory loss might be an act of will.In the risky genre of the personal documentary Rick Minnich and Matthew Sweetwood managed to do everything right. The structure gives the film a beautiful sense of suspense. The notion of the possibility to escape from your own life permeates the film and makes the movie not only touching but also exhilarating." (statement of the Joris Ivens Competition jury) FBW, Germany:Rick Minnich tells the story of his father, who lost his memory at the age of forty-five and became an unapproachable stranger to his family, in a way that has all the excitement of a detective story. Minnich’s carefully crafted documentary impresses the viewer due to the very direct and personal insight it gives into the feelings of a family who are dealing with this traumatic situation in very different ways. It is above all Minnich’s love of craftsmanship that helps him make a film that goes beyond the private to attain universal significance. An eerie, impressive film that is deeply moving."
Reasons given by the FBW-Filmbewertungsstelle Wiesbaden [Wiesbaden film assessment centre] for giving the film its highest seal of approval (Prädikat Besonders Wertvoll”)

Hidden Heart ..A phenomenal story...at Kos Intl Health Film festival

Κρυμμένη Καρδιά Hidden Heart «A phenomenal story.»

Hidden Heart - 97' - Cristina Karrer & Werner Schweizer http://www.hidden-heart.com/ Δεκέμβριος 1967 –μια νύχτα που άλλαξε τον κόσμο. Η πρώτη ανθρώπινη καρδιά μεταμοσχεύεται με επιτυχία στο Κέιπ Τάουν της Ν. Αφρικής, μια χώρα στην οποία ο φυλετικός διαχωρισμός παγιώθηκε όσο πουθενά αλλού στον κόσμο. Ο καρδιοχειρουργός Μπάρναρντ έγινε μέσα σε μια νύχτα τόσο διάσημος όσο κανένας άλλος γιατρός στην ιστορία. Ωστόσο, ο Μπάρναρντ φαίνεται πως δεν είναι ο μόνος που υπογράφει αυτή την επιτυχία. Μετά-Απαρτχάιντ εποχή 2001: ξαφνικά ο διεθνής τύπος ισχυρίζεται πως ο κηπουρός Χάμιλτον Νάκι συμμετείχε εξίσου στην συγκλονιστική επέμβαση. Το Κρυμμένη Καρδιά είναι μια ταινία που μιλά για δύο άντρες, για την αίγλη, την αδικία και την εξέγερση.

Σκηνοθεσία: Cristina Karrer, Werner Schweizer Σενάριο: Cristina Karrer, Werner Schweizer Παραγωγή: Dschoint Ventschr & Lictblick Film Κάμερα: Michael Hammon Γραφικά: Fabian Reber, Martina Rieder Μουσική:Fire Life Production Μοντάζ: Patrica Wagner

December 1967 - a night that changed the world. The first human heart has been successfully transplanted in Cape Town, South Africa, a country where racial segregation was entrenched as nowhere else in the world. The heart surgeon Barnard shot overnight to fame as no other doctor before or thereafter. However, Barnard didn't write the success-story alone. Post-Apartheid 2001: International newspapers suddenly claim that Hamilton Naki, the gardener, was equally part of the sensational operation. Hidden Heart is a film about two men, glamour, injustice and uprising.

Μέχρι το τέλος του Απαρτχάιντ, κανένας δεν είχε αναφέρει ποτέ τον Χάμιλτον Νάκι. Μόνο μετά «ανακαλύφθηκε» και –όπως ακριβώς ο γιατρός Μπάρναρντ– έγινε αμέσως διάσημος.
Until the end of Apartheid, nobody ever talked about Hamilton Naki. Only afterwards he was ‘discovered’ and – just like Barnard - turned into a celebrity.

Christian Barnard from Cape Town didn’t write the great success-story of the first heart transplantation in 1967 alone. Hamilton Naki, a black man, was equally part of the sensational operation. «Hidden Heart» tells the story of two men, glamour, injustice and uprising. On 3 December 2007, it will have been 40 years since the first transplant of a human heart was performed in South Africa. This transplant operation triggered a media response like few other events in the 20th century. Christian Barnard, the lead surgeon, became an internationally celebrated star overnight. A gifted self-promoter, charming and eloquent, he managed to maintain his star status until his death. He found himself welcomed into the circles of the rich and powerful in the entertainment industry, the business world as well as politics. In the photographs showing the team following the heart transplant, the faces in the picture are all white. No mention is made of the black employees, who conducted the earlier experiments on dog hearts in the animal research lab. Experiments which were of essential importance to the eventual success of the human transplant. While they were not present in the operating theatre, it was their work that laid the foundations for the transplant. One of them was Hamilton Naki. Up until the end of Apartheid 1994, Barnard was able to bask in the glory alone. Yet in the new democratic South Africa, the traumatic past was reopened from various sides and prominent events and achievements came under renewed scrutiny. Suddenly the name Hamilton Naki popped up in connection with the operation. National and international media latched onto the story of Naki, who fit the bill perfectly as an example of an unsung hero. Naki, moreover, gave us an entirely new version of the historic transplant operation. He claimed to have been present in the operating theatre. Barnard had allowed this, Naki explained, under the condition that he not tell a soul. Like Barnard, Naki suddenly found himself besieged by journalists, accompanied by glory and fame that likewise came out of the blue. In recognition of this contribution and for his role leading up to the first heart transplant, the University of Cape Town conferred an honorary degree on Naki, the first time in its history it had ever done so for someone without an academic background. Thabo Mbeki awarded him the most important national order. «Hidden Heart» will combine their career paths in the respective political context. The goal is not to assert that Naki could have been a Barnard were it not for Apartheid. Yet the goal is to work out undeniable parallels in the character of the two men, to show the possibilities for professional development within the political system and the way they each dealt with it and what they made of it. And finally, the film will attempt to show how history can be rewritten when a system seemingly cemented in place for eternity, falls apart. The story of the two men not only recounts the heart transplant in a new light but also shows how determination and discipline – characteristics possessed by both men – can move mountains. The mountain moved by Barnard went down in the history books but this does not make Naki’s achievements any less – when recounted in the political context of the time. «Heart of Gold» knows no taboos, neither in its treatment of Naki nor of Barnard. The two are to be examined critically yet fairly through a multifaceted kaleidoscope of testimonials from carefully chosen witnesses from the period.

Cineman.ch «A parable about light and darkness, fame and modesty, publicity greed and glamour, luck and injustice.»
NZZ «The film cleverly portrays that there is not only one truth and in so doing sheds light on the devastation caused by Apartheid.»
Tages-Anzeiger «A phenomenal story.»
Der Bund «Blending the histories of Apartheid and Medicine through the biographies of Barnard and Naki is gripping.»
Berner Zeitung «The film reconstructs, with culminating crime-drama elements- an unsolved mystery of modern surgery. Despite, or precisely because, the film leaves questions and contradictions open, the viewers’ heart ends up beating faster.»

Voices from El-Sayed at Kos Intl.Health Film festival

Φωνές από το Ελ-Σαγιέντ Voices from El-Sayed
Director: Oded Adomi Leshem
Running time: 75 ’ - Israel , 2008 Στην έρημο Israeli Negev (Ισραηλινός Νότος) βρίσκεται το χωριό Βεδουίνων, Ελ-Σαγιέντ. Το Ελ-Σαγιέντ έρχεται παγκοσμίως πρώτο σε ποσοστό ανθρώπων με κώφωση. Εκει η κώφωση δεν θεωρείται αναπηρία. Στο πέρασμα των γενεών, μια μοναδική νοηματική γλώσσα αναπτύχθηκε και καθιερώθηκε ως λαϊκή καθομιλουμένη αυτής της σπάνιας κοινωνίας που αποδέχεται την κώφωση σαν κάτι τόσο φυσικό όσο και η ίδια η ζωή. Η γαλήνη του χωριού διαταράσσεται όταν ο Salim αποφασίζει να αλλάξει την μοίρα του κωφού γιού του, με την Επέμβαση Μεταμόσχευσης Κοχλία.



In the picturesque Israeli Negev desert lays the Bedouin village ofEl-Sayed. It has the largest percentage of deaf people in the world. Still, no hearing aids can be seen because in El-Sayed deafness is not a handicap. Through the generations a unique sign language has evolved making it the most popular language in this rare society that accepts deafness as natural as life itself. The village's tranquility is interrupted by Salim's decision to change his deaf son’s fate and make him a hearing person using the Cochlear Implant Operation.

Από την πρώτη στιγμή που συνάντησα τους Βεδουίνους του Ελ-Σαγιέντ, περίπου πριν από 2 χρόνια, μαγεύτηκα από την ιδιαίτερη στάση τους στην κοινότητα των κωφών. Οι κουφοί άνθρωποι του χωριού, νέοι και γέροι, είναι πλήρως ενταγμένοι στην κοινωνική ζωή του Ελ-Σαγιέντ. Η ενσωμάτωσή τους είναι φυσική και αληθινή.
Η ανθρώπινη συμπεριφορά τους απέναντι στους ανάπηρους με έκανε να αναρωτηθώ για τη συγκατάβαση με την οποία αντίστοιχες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται στον δικό μας «προηγμένο» κόσμο. Έμεινα αρκετές μέρες και νύχτες στο χωριό, για να καταφέρω να συλλάβω τις λεπτές ιδιαιτερότητες στην καθημερινότητα των κουφών Βεδουίνων. Ανέπτυξα μια σχέση οικειότητας με αυτούς τους καταπληκτικούς ανθρώπους μαθαίνοντας κι εγώ σιγά σιγά την Νοηματική. Κατέγραψα πολλές ώρες αυτής της μοναδικής Νοηματικής γλώσσας του Ελ-Σαγιέντ όπου οι εκφράσεις στα χέρια και στο πρόσωπο, τα λένε όλα.

From the first moment I met the El-Sayed Bedouins over two years ago I was drawn to them, impressed by them and their special attitude to their deaf community. The deaf people of the village, young and old, are fully integrated in El-Sayed's community life. The integration is natural and fake-less.Their humane attitude toward the handicapped made me wonder of the patronizing way disadvantaged people are treated in our "advanced" world.
I have stayed in the village for many days and nights in order to capture the nuances of day-to-day life of the deaf Bedouins. I have formed an intimate relationship with these marvelous people, learning Sign Language as I went along. I have captured many hours of El-Sayed's unique Sign Language where gestures and facial expressions say it all.

Naked Truth a film and an exhibition at Kos International Health Film festival

Psoriasis: The Naked Truth is pan-European educational programme to raise awareness of the physical and emotional impact of psoriasis. The centrepiece of Psoriasis: The Naked Truth programme is a photo exhibit that captures the experience of living with psoriasis through photography and personal stories.

Αυτό είναι το ταξίδι 19 ανθρώπων που έχουν διαγνωσθεί με ψωρίαση, μια χρόνιαπάθηση που χαρακτηρίζεται από κόκκινες, λεπιδώδεις βλάβες στο δέρμα. Συγκεντρώθηκαν από όλο τον κόσμο για να πάρουν μέρος στη φωτογράφηση Ψωρίαση: Η Γυμνή Αλήθεια, να ξεγυμνώσουν το δέρμα τους και να μοιραστούν τις ιστορίες τους. Το αποτέλεσμα είναι μια συγκλονιστική συλλογή φωτογραφιών και προσωπικών μαρτυριών που αποκαλύπτει την πραγματικότητα του να ζεις με μια ασθένεια που διεισδύει πολύ πιο βαθιά από το δέρμα.
The Exhibition“A photographer’s challenge is to pull a person out of their skin and to show what’s really inside.” Ralf Tooten, Photographer People with psoriasis are often judged by their skin. It can make living with the disease embarrassing, isolating and even devastating.19 brave people with psoriasis came from around the world with a common goal – for people to see them beyond their skin. They wanted to tell the truth, the Naked Truth, about what it’s like to live with psoriasis.Each person dared to bare their skin and to expose themselves to Ralf Tooten’s watchful camera lens. The result is Psoriasis: The Naked Truth, a series of intimate and inspiring portraits that reveal the challenges and triumphs of living with psoriasis.

About Ralf Tooten
Ralf Tooten, a widely acclaimed photographer lives and works in Hamburg and Bangkok. Trained as an architectural photographer, Ralf realised that he was “fascinated by the aesthetics of visual encounters and the personal radiance of human beings” and gravitated towards portrait photography.
Ralf takes on a range of assignments ranging from corporate to the artistic. From 1998 to 2002, Ralf produced "Eyes of Wisdom", a critically acclaimed portrait series of spiritual leaders from around the globe and in 2008 he published "A.W.C.", an impressive serial of faces of the Asian worker. Ralf also takes on assignments including annual reports, CD covers, and portraits for various magazines and periodicals.
He has received several awards for his photography including the Fifth Polaroid Fine Arts Award in London, UK in 1996 and the distinguished Hasselblad Master Award in Goteborg, Sweden in 2003.

Ο Ralf Tooten είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένος φωτογράφος που ζει και εργάζεται στη Γερμανία και την Ταϊλάνδη. Έχοντας σπουδάσει αρχιτεκτονική φωτογραφία. ο Ralf συνειδητοποίησε ότι τον συνάρπαζε «η αισθητική των οπτικών συναντήσεων και η προσωπική ακτινοβολία των ανθρώπων» και αφοσίωθηκε στην φωτογραφία πορτρέτων. Από το 1998 έως το 2002 ο Ralf Tooten δημιούργησε μια συλλογή πορτρέτων πνευματικών ηγετών, που ονομάστηκε «Βλέμματα σοφίας» και έτυχε ευρείας αναγνώρισης από τους κριτικούς παγκοσμίως. Το 2008 δημοσίευσε την συλλογή «A.W.C.» μια εντυπωσιακή σειρά πορτρέτων Ασιατών εργατών. Ο Ralf δέχεται εργάζεται επίσης και με εταιρίες, αναλαμβάνοντας τη δημιουργία ετήσιων εκθέσεων, εξωφύλλων CD, καθώς και τη δημιουργία πορτρέτων για διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Έχει λάβει πολλά βραβεία για τις φωτογραφίες του, συμπεριλαμβανομένου του 5ου Βραβείου Καλών Τεχνών της Polaroid, το 1996 στην Αγγλία, καθώς και το διακεκριμένο Βραβείο Hasselblad Masters στη Σουηδία το 2003.

watch Behind the scenes http://www.psoriasisthenakedtruth.com/bts.aspx

A short documentary was filmed to capture “behind the scenes” footage of the photo shoot and to follow the stories of four of the participants during their experience. Please click on the video or choose a chapter below to view the documentary and delve deeper into the “Naked Truth” of psoriasis.The documentary was produced by Mandrake Films.

the film and the exhibition are sponsored by Wyeth

Under our skin at Kos International Health Film festival

Σε μια δραματική ιστορία με μικρόβια, φάρμακα και χρήματα, αυτή η διαφωτιστική ταινία, διερευνά την αποσιωπημένη υπόθεση της νόσου Λάιμ (Σπειροχαίτη Μπορέλια) μια αναπτυσσόμενη επιδημία μεγαλύτερη από το Έιτζ. Κάθε χρόνο χιλιάδες ασθενείς γυρίζουν από τον γιατρό τους με λάθος ή και καθόλου διάγνωση, αφού τα συμπτώματά τους δείχνουν να υπάρχουν μόνο στην φαντασία τους. Μέσα από τις ιστορίες ασθενών και γιατρών που παλεύουν για την ζωή και για τα προς το ζην, η ταινία εστιάζει στην απαράδεκτη εικόνα του Δημοσίου Συστήματος Υγείας και την ανικανότητα αυτού να αντιμετωπίσει την σιωπηρή απειλή που κρύβεται Κάτω απ’ το Δέρμα μας.

A dramatic tale of microbes, medicine and money, this eye-opening film investigates the untold story of Lyme disease (borreliosis), an emerging epidemic larger than AIDS. Each year thousands go undiagnosed or misdiagnosed, told that their symptoms are "all in their head”. Following the stories of patients and physicians as they battle for their lives and livelihoods, the film brings into focus a haunting picture of our health care system and its inability to cope with a silent terror under our skin.

Η νόσος Λάιμ (Σπειροχαίτη Μπορέλια) είναι ενδεχομένως η γρηγορότερα μεταδιδόμενη μολυσματική ασθένεια στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον υπόλοιπο κόσμο, ξεπερνώντας τους ιούς AIDS και West Nile. Χιλιάδες ασθενείς μένουν με τη διάγνωση ότι τα συμπτώματα που περιγράφουν είναι “της φαντασίας τους” ή αποτελέσματα υπερβολικού στρες, μελαγχολίας, ή απλά “αγνώστου αιτιολογίας”. Συνεχίζουν να ζουν με μια χρόνια εξαντλητική ασθένεια. Χωρίς ιατρική θεραπεία, μερικοί πεθαίνουν και άλλοι αυτοκτονούν. Οι περισσότεροι μπαίνουν σε έναν κυκεώνα γιατρών και διαγνώσεων, με ελάχιστες απαντήσεις και συχνά καμία ασφαλιστική κάλυψη. Η ταινία θα μας αποκαλύψει τον κίνδυνο που καραδοκεί κάτω από το δέρμα μας και τόσο καιρό αψηφούσαμε. Η ενημέρωση θα σώσει –κυριολεκτικά– ζωές!


Lyme disease (borreliosis) may be the fastest growing infectious disease in the United States and abroad, dwarfing AIDS and West Nile Virus combined. Thousands of patients are told that their symptoms are “in their head” or a result of stress, depression, or “unknown etiology.” They live with chronic, debilitating illness. Left untreated, some die and others take their own lives. Most go through a ceaseless maze of doctors and diagnoses, with few answers and often no insurance coverage. Our film will open eyes to a danger under our skin that has gone far too long ignored. Awareness literally will save lives!

Hey! Don’t forget the Cumin Ε! Μην ξεχάσεις το Κύμινο and a Special Concert at Kos Intl. Health Film Festival

Director: Hala Al Abdalla Running time: 66 ’ - Syria , 2008

Τρεις φωνές: ο Τζαμίλ Χατμάλ και η Σάρα Κέιν, που είναι και οι δυο τους απόντες κι έχουν φύγει από τον πλανήτη μας, και η Νταρίνα Αλ Τζουντί, που αντιστέκεται ακόμα. Και οι τρεις τους συνδέονται με κείμενα.

Και οι τρεις τους έχουν επιλέξει μια φόρμα καλλιτεχνικής έκφρασης στην αναζήτησή τους για ελευθερία. Μέσα από αυτή την ταινία, και μέσα από την προσπάθεια να σκιαγραφήσουμε μαζί τους αυτή την κυκλική σχέση μεταξύ: Ζωή, τόπος, εξορία/ φωνή, κείμενο, τέχνη/ τρέλα, αυτοκτονία, θάνατος/ θα συνειδητοποιήσουμε πως ο ίδιος αυτός κύκλος μπορεί να είναι το μονοπάτι που όλοι βαδίζουμε: Να πέσει κανείς, ή να μην πέσει;

Three voices: Jamil and Sarah both absent and left our planet. Darina is resisting. All three are linked to text. All three choose the artistic expression form in their bid for freedom.

Through the film, we try to draw the circle/relation amongst: Life, place, exile/ voice, text, art/ madness, suicide, death. We may realize that this circle may also be the path we all follow: To fall or not to fall?

Sunday September 6th 19:30
CONCERT at CONSERVATORY - Concert Yolla Khalife
Η τραγουδίστρια από το Λίβανο που συμμετέχει στη ταινία «Μην ξεχάσεις το κύμινο» σε τραγούδια από τη Μεσόγειο

Triage: Dr James Orbinski’s Humanitarian Dilemma a heart-wrenching journey at Kos International Filmfestival

Ο τέως πρόεδρος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και αποδέκτης του Νόμπελ Ειρήνης 1999, περιγράφει γλαφυρά στον θεατή την συγκινητική διαδρομή τουΟ Δρ Τζέιμς Ορμπίνσκι έγινε μάρτυρας της ανθρώπινης τρέλας, όταν λόγω της ιατρικής του ιδιότητας έζησε ιστορικές καταστροφές όπως η Γενοκτονία της Ρουάντα και ο λιμός στη Σομαλία. Στην ταινία αυτή, ο τέως πρόεδρος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και αποδέκτης του Νόμπελ Ειρήνης 1999, περιγράφει γλαφυρά στον θεατή την συγκινητική διαδρομή του, πίσω στην χώρα και στους ανθρώπους των οποίων η μάχη ζωής-θανάτου τον έχει στιγματίσει για πάντα.

Dr. James Orbinski has personally witnessed a world gone mad as a doctor during the Rwandan genocide, the Somali famine and other catastrophes. In Triage: Dr. James Orbinski’s Humanitarian Dilemma, the past president of Médecins Sans Frontières (MSF) takes the viewer on a heart-wrenching journey back to the land and people whose life-and-death struggle marked him forever.
Ο σκηνοθέτης για την ταινία του Συνάντησα πρώτη φορά τον Τζέιμς στη Ρουάντα το 2004. Ο Πήτερ Ρέιμοντ κι εγώ βρισκόμασταν εκεί για τα γυρίσματα μιας ταινίας με θέμα την Γενοκτονία της Ρουάντα κατά το 1994 και την επιστροφή του στρατηγού Ρομέο Νταλέρ για την 10η επετειακή τελετή. Όπως ο Νταλέρ, έτσι κι ο Τζέιμς βρισκόταν στη Ρουάντα κατά την Γενοκτονία ως Επικεφαλής της αποστολής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Όπως ο Νταλέρ, έτσι κι ο Τζέιμς αναπόφευκτα στιγματίστηκε από την εμπειρία του ως αυτόπτης μάρτυρας σε μια γενοκτονία στην οποία όλος ο έξω κόσμος γυρνούσε την πλάτη.

Director’s Statement
“I first met James in Rwanda in 2004. Peter Raymont and I were there making a film about the 1994 Rwandan genocide and General Romeo Dallaire’s return for the 10th anniversary commemoration.“Like Dallaire, James had been based in Rwanda during the genocide, as Head of Mission for Médecins Sans Frontières; and like Dallaire, the experience of witnessing genocide while the outside world turned a blind eye understandably haunted him.

Suicide Tourist or to Die with Dignity?? Τουριστας Αυτοκτονιας at Kos International Film Festival

Μέσα από τις προσωπικές ιστορίες τεσσάρων ζωών –και ενός θανάτου– ο Τουρίστας Αυτοκτονίας θα κάνει ένα αξέχαστο ταξίδι ανάμεσα σε, μια νόμιμα υποβοηθούμενη αυτοκτονία και την διαμάχη γύρω από το δικαίωμα ενός ανθρώπου να πεθάνει όταν και όπου επιλέξει. http://thesuicidetourist.com/blog/

Through the intimate stories of four lives – and one death – The Suicide Tourist http://thesuicidetourist.com/blog/ will take an unforgettable journey through a legal assisted suicide, and the controversy over a person’s right to die at a time and place of their own choosing.

Ο σκηνοθέτης για την ταινία του

Μέσα από τις δύο αυτές προσωπικές, επιβλητικές και ταυτόχρονα επίμαχες ιστορίες, θα κατανοήσουμε τις δύσκολες αποφάσεις που πήραν αυτά τα ζευγάρια. Επιλογές που και εμείς –ή οι φίλοι και συγγενείς μας– θα κληθούμε να κάνουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας. Ο Τουρίστας Αυτοκτονίας θα παρασύρει το κοινό σε ένα ταξίδι που θα μπορούσε μόνο να φανταστεί, αλλά δε θα καταφέρει να ξεχάσει.

Through these two intimate, compelling, and controversial stories, we will understand the difficult choices these couples have made; choices we, or our friends and family members, will be faced with at some point in our lives. The Suicide Tourist will take the audience on a journey they could only have imagined, and will not forget.

Ο Τζων Ζαρίτσκυ έχει τιμηθεί με περισσότερα από 30 βραβεία για τα ντοκιμαντέρ του. Οι ταινίες του έχουν διακριθεί σε καταξιωμένα κινηματογραφικά φεστιβάλ, ενώ τρεις από τις ταινίες του ήταν υποψήφιες για βραβείο Έμμυ. Τη χρονιά 1995-96, εργάστηκε ως καλλιτέχνης (artist-in-residence) στο τμήμα Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλυ. Πριν ασχοληθεί με τον χώρο του κινηματογράφου εργάστηκε για επτά χρόνια σε εφημερίδα ως δημοσιογράφος ρεπόρτερ. Το 1970, με υποτροφία του ιδρύματος Φορντ, σπούδασε για έξι μήνες στο Κέντρο Δημοσιογραφίας της Ουάσινγκτον.

John Zaritsky has won more than 30 awards for his documentary films. Three of his films were nominated for Emmy Awards. In 1995-96, he was an artist-in-residence at the graduate school of journalism, University of California at Berkeley. Prior to entering the film business, Zaritsky worked as a newspaper reporter for seven years. In 1970, he received a Ford Foundation Fellowship to study at the Washington Journalism Center for six months.

http://www.healthfilmfestival.gr/modules/movies/ArticleViewFormBlankWindow.php?ArticleId=29&CategoryId=150&lang=en

Blind Loves Τυφλες Αγαπες at the Kos Intl Health Fim Festival

Η ταινία Τυφλές Αγάπες http://www.blindloves.com/ είναι ένα ντοκουμέντο για τον έρωτα μεταξύ τυφλών. Η αγάπη μπορεί να είναι τρυφερή, μπορεί να είναι τρελή, μπορεί όμως ενίοτε να είναι και τυφλή... Το να καταφέρεις να βρεις αυτό που ψάχνεις στη ζωή –ακόμα κι αν βλέπεις τέλεια– είναι κάτι πολύ δύσκολο. Πόσο δυσκολότερο όμως μπορεί να γίνει όταν είσαι τυφλός; Η “όραση” των τυφλών είναι συχνά καθαρή, αγνή και ουσιώδης, και μερικές φορές ευφυής –καταφέρνει να αποκαλύπτει άγνωστες διαστάσεις στο νόημα της ευτυχίας...

Ο σκηνοθέτης για την ταινία του

Το Τυφλές αγάπες περιγράφει τις διαφορετικές μορφές που μπορεί να πάρει ο έρωτας μεταξύ των τυφλών. Η αγάπη τους αποτελείται από μικρές λεπτομέρειες … Είναι κατά κάποιο τρόπο πιο λαμπερή, συναισθηματική… Πνευματική… Οι κεντρικοί χαρακτήρες αυτής της ταινίας είναι άνθρωποι που γεννήθηκαν τυφλοί. Έχουν μάθει να φτιάχνουν έναν δικό τους κόσμο, γεμάτο από μοναδικές και συγκεκριμένες εικόνες, αντιλήψεις και όνειρα.

Blind Loves is a film about love between blind people. Love can be soft, love can be silly, love can be blind at times... To find one´s place in this world is not an easy thing to do for people with good sight, but how much more difficult it can get for somobedy who is blind? The „view“ of blind persons is often pure and essential, and very often witty. It uncovers new dimensions of meaning of happiness.

Director’s Statement Blind Loves depicts different forms love can take between blind people. Their love consists of delicate details... It is somehow more vivid, emotional... Spiritual... Main characters in this film are people who were born blind. They have been creating a world of their own full of very unique and particular images, perceptions and dreams.

http://www.healthfilmfestival.gr/modules/movies/ArticleViewFormBlankWindow.php?ArticleId=15&CategoryId=150&lang=en

http://www.cineman.gr/content/view/351/62/lang,el/
Πόσο τυφλός είναι ο έρωτας; Blind loves
Ένα ποιητικό ντοκυμαντέρ για τον έρωτα μεταξύ τυφλών διδάσκει για την ευτυχία.
Η ταινία Blind Loves του Juraj Lehotský αφηγείται 4 διαφορετικές ιστορίες έρωτα ανάμεσα σε τυφλούς ανθρώπους στη Σλοβακία.Η μία μετά την άλλη ιστορία ξετυλίγουν τις ζωές ανθρώπων που το πρόβλημά τους δεν είναι τόσο η έλλειψη όρασης, όσο τα εμπόδια και οι προκαταλήψεις που τίθενται ανάμεσά τους.

Cineman: Juraj, καλωσήλθες στο Cineman.gr Η ταινία Blind loves έχει 4 ιστορίες (με θαυμάσια φωτογραφία) που αφορούν τυφλούς ή σχεδόν τυφλούς και τις σχέσεις τους. Πώς είχες την αρχική ιδέα, και ποια ήταν η έμπνευσή σου;

Juraj Lehotský: Στην αρχή ήθελα να γυρίσω μια ταινία μυθοπλασίας για μια τυφλή κοπέλα που μένει στα προάστια. Κάθε μέρα ταξιδεύει για τη δουλειά της... στο λεωφορείο συναντά έναν άνδρα που δεν μπορεί να δει, αλλά μόνο τον ακούει. Μερικές φορές τον αγγίζει στο πλήθος. Αυτή ήταν μια πρώτη ιδέα. Και το κύριο ερώτημά μου ήταν: "Πώς μπορεί μια τυφλή κοπέλα να ερωτευτεί; Πώς μπορεί να δει την αγάπη;" Κατόπιν βρήκα πραγματικούς τυφλούς, και μέσα από τις ζωές τους προσπάθησα να προσεγγίσω και να αναπτύξω το θέμα.

Cineman: Πόσο εύκολο ήταν για σένα να βρεις χρηματοδότηση για την ταινία, και ποιο ήταν το χειρότερο εμπόδιο στα γυρίσματα; Υπήρχε οικονομικό πρόβλημα, είχες πρόβλημα να βρεις τα κατάλληλα πρόσωπα;

J. L. Η ταινία είναι παραγωγή της εταιρείας Artileria και είχε την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Σλοβακίας. Είμαστε ευτυχείς που οι κατάλληλοι άνθρωποι κατανόησαν την ιδέα μας. Νομίζω ότι το σχέδιο ήταν καλά προετοιμασμένο, και πιστέψαμε σ' αυτό.Δεν είχαμε ιδιαίτερες δυσκολίες. Μερικές φορές ήμουν λίγο νευρικός για την μελλοντική εξέλιξη των πραγματικών ιστοριών. Είναι αβέβαιο πράγμα να γυρίζεις για την αγάπη... η ιστορία άλλαζε συχνά τη φορά της, και είμαστε αναγκασμένοι να αλλάξουμε το σενάριο. Εγώ και ο σεναριογράφος έπρεπε να προσαρμοζόμαστε σε όλες τις εξελίξεις από τους πρωταγωνιστές μας. Το γύρισμα της ταινίας ήταν συνέχεια υπό εξέλιξη, και μια μεγάλη έκπληξη. Αλλά για να βρούμε τα κατάλληλα πρόσωπα δεν υπήρχε ζήτημα χρημάτων, αλλά αισθημάτων. Ήταν σημαντικό να βρούμε πρόσωπα που να μάς δώσουν μια ιστορία, μια εντύπωση και το κατάλληλο συναίσθημα...

Cineman: Όταν παρακολουθείς την ταινία, έχεις την εντύπωση ότι το κύριο εμπόδιο που αντιμετωπίζουν οι ήρωες δεν είναι το γεγονός ότι είναι τυφλοί, αλλά το να είναι ευτυχισμένοι όπως κάθε άλλος άνθρωπος. Συμφωνείς μ' αυτό;

J. L. Έχει σχέση με την αγάπη, την ευτυχία. Μάς δείχνουν τι σημαίνει... η αγάπη και η ευτυχία.

Cineman: Κατόρθωσες ένα μεγάλο βαθμό οικειότητας με τους ηθοποιούς σου, παρότι γνώριζαν ότι η κάμερα κατέγραφε τις κινήσεις τους. Απαιτήθηκε αρκετή προετοιμασία; Έχεις τώρα νέα από αυτά τα πρόσωπα;

J. L. Αισθάνθηκα ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, αυθεντικοί και όμορφοι. Οι ζωές τους ενέπνευσαν εμένα και τον σεναριογράφο μου Marek Lescak να φτιάξουμε το σενάριο. Επομένως γύρισα τις πραγματικές τους ιστορίες.Η συνεργασία με τους τυφλούς πρωταγωνιστές ήταν αρκετά καλή. Συνειδητοποίησα ότι "έπαιζαν" αρκετά φυσικά.

Η ταινία είναι ντοκυμαντέρ αλλά η μορφή της είναι πολύ κοντά σε ταινία μυθοπλασίας. Ανακατασκευάσαμε την ταινία με βάση την παρατήρηση της ζωής τους.

Cineman: Πιστεύεις ότι αυτή η ταινία έχει μεταβάλει την αντίληψη για τους τυφλούς ανθρώπους, αλλά και την κατάσταση που αντιμετωπίζουν στην Σλοβακία;

J. L. Νομίζω ότι η ταινία απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους... είναι ο τρόπος που μπορούμε να αντιληφθούμε την ευτυχία. Σχετίζεται με πραγματικές ιστορίες, συναισθήματα και επιθυμίες. Στη διάρκεια των γυρισμάτων ξέχασα τελείως ότι ήταν τυφλοί και συνειδητοποίησα ότι έχουν όνειρα σαν κι εμάς. Μπορούμε να δούμε στη ζωή τους αρκετά "μικρά πράγματα" που τους κάνουν ευτυχισμένους. Αυτοί οι άνθρωποι μάς εμπνέουν.

Cineman: Συμμετείχες στο 15νθήμερο Σκηνοθετών στο Φεστιβάλ των Καννών. Ποια ήταν η εμπειρία σου;

J. L. Το 15νθημερο των Σκηνοθετών στις Κάννες μού έδωσε πολύ μεγάλη ενέργεια για μια νέα ταινία. Στις Κάννες συνειδητοποίησα ότι η ταινία άρεσε στο κοινό. Το διεθνές κοινό είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση για έναν κινηματογραφιστή. Οι άνθρωποι με κατανόησαν, η ταινία τους άρεσε... ήταν μεγάλη ικανοποίηση.

Cineman: Κάποια νέα σχέδια;

J. L. Ετοιμάζουμε μια ταινία για τον έρωτα μιας κοπέλας... Ακόμη είναι πολύ νωρίς να μιλήσω γι' αυτό.

Cineman: Juraj, ευχαριστούμε για τη συνομιλία στο Cineman.gr. Καλή επιτυχία σε όλα τα σχέδιά σου.Η ταινία Blind Loves προβάλλεται στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Υγείας (Κως, Σεπτ. 1-6).

Εϊλον Νουφαρ, Eylon Νuphar one of the creators of Mayumana at Kos International Health Film festival

Διάφανος Χρόνος
Transparent Time Director: Gali Meiri Running time: 51 ’ - Israel , 2008
Director: Gali Meiri _ galimeiri@gmail.com _ http://www.transparent-time.com/ CONTACT: WORLD SALES: Michael Treves - JMT Films Distribution _ jmtreves@012.net.il _ http://www.JMTFilms.com/document.htm#transparenttime

Σε ηλικία 33 ετών η Εϊλον Νουφαρ, συνδημιουργός και ιδρυτής του παγκοσμίου φήμης θιάσου Μαγιουμανά, βρίσκεται στο αποκορύφωμα της καριέρας της. Μια μέρα κατά τη διάρκεια μιας ευρωπαϊκής περιοδείας, η Εϊλον λαμβάνει ένα δυσάρεστο μήνυμα: οι εξετάσεις μαστογραφίας που είχε κάνει έδειξαν έναν ύποπτο όγκο στο στήθος. Η Eϊλον βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με μια θύελλα προβλημάτων στη μάχη της με τον καρκίνο του μαστού.

At the age of 33, Eylon Nuphar, co-creator and founder of Mayumana the world-renowned performance group, is at the peak of her career. One day, in the middle of a European tour, Eylon gets a distressing message: The mammogram that she had taken revealed a suspicious lump in her breast; she finds herself facing a whirlwind of challenges while fighting breast cancer.

http://www.healthfilmfestival.gr/modules/movies/ArticleViewFormBlankWindow.php?ArticleId=86&CategoryId=151&lang=en

Σκηνοθεσία: Gali Meiri
Διάρκεια: 51 ’ - Ισραήλ , 2008
Η Γκαλί Μεϊρί γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ το 1974. Ως φυσιοθεραπεύτρια, δεν είχε σκεφτεί ποτέ να ασχοληθεί με ντοκυμαντέρς. Η συνάντησή της με τους ανθρώπους του Ιτακάρ στη Βραζιλία, έδωσε στη ζωή της νέα κατεύθυνση. Από τότε, παράγει και σκηνοθετεί ντοκυμαντέρς και τηλεοπτικά προγράμματα σε όλο τον κόσμο. Παράλληλα, ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό της Κινηματογράφος & Τηλεόραση στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.
Σκηνοθεσία: Gali Meiri
Μοντάζ: Rivka Yogev, Noam Weissman, Sitri Metcalf
Gali Meiri was born in Jerusalem in 1974. As a physiotherapist, she never thought of documentaries. Her encounter with the people of Itacare, Brazil, had made her change her direction in life. Ever since, she is producing and directing documentaries and programs for televisions around the world. She is completing her studies, MA, Cinema and Television, Tel Aviv University.

young Freud in Gaza Ο δόκτωρ Φρόιντ στη Γάζα

Διαβαστε πιο κατω τη συνεντευξη του σκηνοθετη απο τη σημερινη Ελευθεροτυπία
http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=72848
οι αλλες ταινιες του Φεστιβαλ http://www.healthfilmfestival.gr/



Life has been difficult for Palestinians under Israeli Occupation in the Gaza Strip since the Six Day War in 1967. Since the January 2006 electoral victory of Hamas and the blockade of Gaza's border by Israel, with unemployment soaring to 60% and food, water and medicine in short supply, the psychological needs of its traumatized population have never been greater. Professional psychologists, however, are in desperately short supply.

YOUNG FREUD IN GAZA profiles Ayed, a young psychotherapist for the Palestinian Authority's Clinic for Mental Health, and shows his consultations with a variety of patients, both male and female, adults and children, in his office and during house calls, providing therapy or prescribing medication for depression, stress, anxiety attacks and suicidal tendencies.
Filmed during 2006-2008, against the violent backdrop of armed clashes between Hamas and Fatah factions, Israeli missile attacks and the constant overhead presence of a surveillance dirigible, the film shows Ayed training young wives and mothers in deep-breathing exercises to calm anxiety, counseling maimed Hamas and Fatah militants in meditation techniques, and leading children in group therapy sessions in which they discuss their reaction to the death of siblings and draw pictures to cope with their emotions.
YOUNG FREUD IN GAZA also shows Ayed at home, relating to his parents and other family members and friends, in the process revealing that this young mental-health doctor is struggling with some personal issues of his own, including serious doubts that he is able to help his patients. As he acknowledges, "Gaza needs a million psychologists."
“A very touching new documentary... one of the most interesting films I have ever seen about a contemporary psychologist... Hopefully, all psychotherapists, patients, etc. will be able to see this excellent, sympathetic film.” —The Charleston Gazette"
Arresting... a fair-minded, intimately probing documentary... there's no question that the very definition of psychotherapy means something different under occupation."—Ella Taylor, The Village Voice"The filmmakers convey a very intimate portrait of the devastating impact of the Palestinian-Israeli conflict."—New York Jewish Film Festival"Excellent... switches between laughter and grief."—www.Filmkommentaren.dk
2009 New York Jewish Film Festival
2008 International Documentary Film Festival Amsterdam
2008 Middle East International Film Festival Dubai
2008 Nordisk Panorama Film Festival



Έντυπη Έκδοση Επτά, Σάββατο 15 Αυγούστου 2009
Ο δόκτωρ Φρόιντ στη Γάζα
Της ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ (venardu@enet.gr)
Μπαίνοντας για λίγο στον κόσμο του 27χρονου Αγιέντ, του μοναδικού εν ενεργεία ψυχολόγου στη βόρεια Γάζα, σκέφτεσαι πως τα ψυχολογικά προβλήματα των επαναπαυμένων δυτικών κοινωνιών μοιάζουν σχεδόν πολυτέλεια.
Κάθε μέρα, με την ιατρική του τσάντα ανά χείρας, ο νεαρός θεραπευτής που εργάζεται για την Κλινική της Ψυχικής Υγείας της Παλαιστινιακής Αρχής, κάνει κατ' οίκον επισκέψεις σε πρώην μαχητές της Χαμάς, σε γυναίκες και σε παιδιά. Κάποια απ' αυτά έχουν δει με τα μάτια τους δικούς τους να διαμελίζονται.
Επί δύο χρόνια (2006-2008) τη δράση τον Αγιέντ παρακολουθούσε η κάμερα του σουηδού ντοκιμαντερίστα Πίο Χόλμκιστ, και της γεννημένης στη Βηρυτό συντρόφου του Σούζαν Καρνταλιάν. Η ταινία, με τον τίτλο «Ο νεαρός Φρόιντ στη Γάζα», θα προβληθεί στο πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κω για θέματα υγείας «Ιπποκράτης» (1-6/9) με καλλιτεχνική διευθύντρια τη Λουκία Ρικάκη. Πρόκειται για το μοναδικό φεστιβάλ στον κόσμο με αυτήν τη θεματολογία και το πρόγραμμά του περιλαμβάνει μέχρι και εκλαϊκευμένες διαλέξεις για την πρόληψη.
«Κάποια στιγμή», λέει ο Αγιέντ στους δύο σκηνοθέτες, «ύστερα από μια βομβιστική επίθεση, άκουσα ένα 13χρονο κορίτσι να λέει στις ειδήσεις: "Η μαμά μου νεκρή. Ο μπαμπάς μου νεκρός. Η αδελφή μου νεκρή. Η γιαγιά μου, νεκρή. Βοηθήστε με!" Συνειδητοποίησα πως ήμουν ο μόνος που θα μπορούσα να της προσφέρω κάποια ανακούφιση».
Τρέχουν επί τόπου
«Θορυβημένος με όλα αυτά», μας είπε ο σκηνοθέτης, «ο Αγιέντ δημιούργησε μια ομάδα εκτάκτου ανάγκης που επεμβαίνει σε ανάλογα περιστατικά. Στην πορεία κατάφερε να εκπαιδεύσει τρεις τέσσερις ακόμα ψυχολόγους που σήμερα καλύπτουν -στο βαθμό που μπορούν- τις ανάγκες της περιοχής. Γιατί, στην Παλαιστίνη το θέμα δεν είναι να κοιτάς τη βολή σου, να κάθεσαι στο γραφειάκι σου και να περιμένεις να σου έρθει ο ασθενής, αλλά να τρέχεις επί τόπου, εκεί που σε χρειάζονται».
«Στην πραγματικότητα η Γάζα χρειάζεται ένα εκατομμύριο ψυχολόγους» λέει με πίκρα ο Αγιέντ, που παρά τη δυστυχία που τον περιβάλλει διατηρεί τη θετική του σκέψη. Στην ταινία, άλλωστε, παίρνουμε και μια ιδέα για τη δική του ζωή: τις πιέσεις που του ασκούν οι γονείς του να παντρευτεί, την προτίμησή του για έναν πιο μοντέρνο τύπο γυναίκας όπως η αδελφή του, τους ενδοιασμούς του για τον γάμο και την οικογένεια -ιδιαίτερα σε έναν τόπο όπως η Παλαιστίνη.
Γνωρίζονταν από παλιά


Ενας από τους λόγους που ο νεαρός γιατρός ανοίχτηκε στον σουηδό σκηνοθέτη είναι πως τον γνώριζε από τριών χρόνων. «Οι γονείς του ήταν οι βασικοί χαρακτήρες ενός ντοκιμαντέρ που είχα γυρίσει το 1982 με τίτλο "Το γκέτο της Γάζας". Είχαμε κρατήσει επαφή».
Καθώς η κάμερα παρακολουθεί σε βάθος χρόνου τις επισκέψεις του Αγιέντ, οι εξελίξεις τρέχουν: βομβαρδισμοί από τους Ισραηλινούς, εμπάργκο στη Γάζα, εκλογές που αναδεικνύουν τη Χαμάς στην εξουσία, βίαιες συμπλοκές μεταξύ Φατάχ και Χαμάς. Αλλά και μια έκδηλη συντηρητικοποίηση στην κοινωνία της Παλαιστίνης που μοιάζει να εξισλαμικοποιείται ραγδαία.
Το επιβεβαιώνει και ο Π. Χόλμκιστ. «Πριν από 20 χρόνια, επί Αραφάτ, το κλίμα ήταν πολύ πιο φιλελεύθερο. Οι γυναίκες δεν ήταν καλυμμένες, οι άνθρωποι μιλούσαν πιο ελεύθερα. Σήμερα είναι θλιβερό. Ευθύνες έχει και η Φάταχ και η Χαμάς. Μετά τον Αραφάτ, οι ηγέτες της Φατάχ ήρθαν από άλλες χώρες. Δεν ήταν γεννημένοι στην Παλαιστίνη και κάποιοι από αυτούς ήταν διεφθαρμένοι και καθόλου δημοφιλείς. Η Χαμάς πάλι έδειξε ένα δραστήριο κοινωνικό πρόσωπο, ανέπτυξε ένα κοινωνικό πρόγραμμα για να δείξει πως το Ισλάμ είναι ο δρόμος...».
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση μιας ασθενούς του Αγιέντ: η κοπέλα φοράει μπούργκα. Είναι ο γιατρός της κι όμως μέχρι τέλους δεν βλέπει παρά τα μάτια της. Η κοπέλα έχασε τον αρραβωνιαστικό της όταν ένα αυτοκίνητο έπεσε πάνω τους. Πιάνοντας τον σφυγμό του δεν ένιωσε τίποτε, και αυτή η εικόνα συνεχίζει να τη στοιχειώνει. Η νεαρή Παλαιστίνια έχει καταφύγει στη θρησκεία. Μάταια ο πατέρας της την παρακαλά να ζήσει, να δουλέψει. Το καταφύγιό της είναι πλέον το τζαμί και, όταν ο Αγιέντ την παροτρύνει να σπουδάσει, εκείνη του απαντάει: «Δεν μου μοιάζει σωστό να βλέπω γυναίκες στο πανεπιστήμιο». Παρ' όλ' αυτά αναγνωρίζει τη βοήθειά του: «Μου έσωσες τη ζωή», του λέει. «Δεν ξέρεις πόσα βράδια πέρασα σκεπτόμενη πώς θα αυτοκτονήσω...».
Η κάμερα παρακολουθεί διακριτικά τις συνεδρίες του νεαρού «Φρόιντ» με ετερόκλητους ανθρώπους. Ανάμεσά τους, μια σκελετωμένη έφηβη που έχοντας δει, παιδί ακόμα, ένα νεκρό παιδάκι στο σχολείο της, πάσχει από χρόνια ανορεξία. Ο Αγιέντ έχει να αντιμετωπίσει και τους συντηρητικούς γονείς της που αφήνουν στον ίδιο την πρωτοβουλία των συναντήσεών τους, και «φλερτάρουν» με τον τοπικό ιμάμη, που θεωρούν πως θα λύσει καλύτερα το πρόβλημα της κόρης τους. Σκέφτονται μάλιστα να της κάνουν πλαστική για να βελτιώσουν την απωθητική εικόνα που παρουσιάζει το αποστεωμένο πρόσωπό της. Ο ίδιος διαφωνεί.
Σε γενικές γραμμές ο Αγιέντ διατηρεί για τον εαυτό του τον ρόλο ενός ψύχραιμου εξομολογητή που παρεμβαίνει διακριτικά. Στις περιπτώσεις των νεαρών γυναικών, όπως αποκαλύπτει ο σκηνοθέτης, δεν έχει καν την ευκαιρία να μείνει μόνος μαζί τους -οι γονείς είναι πάντα παρόντες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις έχει να αντιμετωπίσει και σκληροπυρηνικούς νεοφώτιστους ισλαμιστές αδερφούς που δείχνουν απαξίωση στη δουλειά του: «Ο Θεός θα τη γιάνει. Ολοι οι γιατροί είναι ψεύτες»...
Ανάμεσα στους ασθενείς του και δύο «βετεράνοι» της Χαμάς που σε μια σύρραξη με τους Ισραηλινούς έχασαν τα πόδια τους. «Είμαι μαχητής ενάντια στους Ισραηλινούς και το πλήρωσα», του λέει περήφανα ο ένας. Δεν μοιάζουν ιδιαίτερα συνεργάσιμοι. Οταν τους λέει πως θα διαλέξει ν' ακούσουν μια χαλαρωτική μουσική, τού απαντούν κοφτά, πως εκείνοι ακούνε μόνο την απαγγελία του Κορανίου. Ο Αγιέντ, απρόθυμα, συναινεί. «Κλείστε τα μάτια σας. Πάρτε βαθιά ανάσα». Παύση. «Τώρα ανοίξτε τα. Πώς νιώθετε;». «Κολυμπούσα στον παράδεισο με φίλους μάρτυρες», του απαντά με ένα βλέμμα αγαλλίασης ο ένας...
Αθώοι στη μάχη
«Μας πήρε έναν χρόνο να τους πείσουμε να μας αφήσουν να κινηματογραφήσουμε τις συναντήσεις τους. Γενικά, η Χαμάς δεν παραδέχεται ανοιχτά πως οι άνθρωποί της έχουν ανάγκη ψυχολογικής υποστήριξης», εξηγεί ο Π. Χόλμκιστ.
Ενας άλλος ασθενής του, με ένα βαθούλωμα στο κρανίο, κόντεψε να πεθάνει από μια σύγκρουση, μετά από καταδίωξη της ισραηλινής αστυνομίας. Οπως παραδέχεται ύστερα από αρκετές συνεδρίες, όταν ζούσε στο Ισραήλ, έκλεβε αυτοκίνητα και πουλούσε ναρκωτικά, μέχρις ότου «γνώρισα κάποιον στη Δυτική Οχθη. Μια πολιτική οργάνωση με πλήρωσε να παραλάβω ένα αυτοκίνητο και να το παρκάρω έξω από μια ισραηλινή ντίσκο». Οι προθέσεις τους ήταν προφανείς... Οι Ισραηλινοί όμως τον πρόλαβαν.
-Πώς νιώθεις γι' αυτό σήμερα;
«Νιώθω πως ήταν μια καταστροφή. Δεν μετανιώνω. Αλλά συνειδητοποιώ πως αθώοι άνθρωποι θα σκοτώνονταν. Ο προφήτης μάς λέει: μην σκοτώνετε παιδιά, γυναίκες, γέρους, μην κόβετε δένδρα. Πήγαινε και πολέμα τον στρατό, όχι αθώους πολίτες! Ευχαριστώ τον Θεό που αυτή η επιχείρηση απέτυχε».
Οι ομαδικές συνεδρίες του Αγιέντ με παιδιά-θύματα επιθέσεων είναι οι πιο συγκλονιστικές: όλα έχουν χάσει κάποιον δικό τους. Κάποια μπροστά στα μάτια τους. Μια 14χρονη ορφανή κοπελίτσα καλείται να μεγαλώσει όλα της τα αδέλφια. Οι επιζώντες άντρες της οικογένειας το θεωρούν αυτονόητο...
Ενα όμορφο κοριτσάκι με τσαντόρ λέει στον ψυχολόγο: «Ο ξάδερφός μου ήταν μάρτυρας. Χτυπήθηκε στο κεφάλι και τα μυαλά του σκορπίστηκαν. Ηταν σε αποστολή αυτοκτονίας. Το μάθαμε στις βραδινές ειδήσεις».
«Μια φορά είδα στον ύπνο μου ένα τανκ να περνάει από πάνω μου», λέει ένα άλλο.
Στις ζωγραφιές τους τα θέματα επαναλαμβάνονται: αεροπλάνα, τανκς, βομβιστικές επιθέσεις, πεσμένα δέντρα. Σχεδιάζουν τους εαυτούς τους να δέχονται επίθεση ή να ρίχνουν πέτρες σε αεροπλάνα...
«Αυτές οι συναντήσεις με τα παιδιά θα μου μείνουν αξέχαστες», λέει ο σκηνοθέτης στο «7». «Ηταν τόσο προφανής η ανάγκη τους γι' αυτήν την επικοινωνία. Μιλούσαν με αφοπλιστικό τρόπο και με απίστευτες λεπτομέρειες για όσα συνέβησαν».
Ο καιρός περνά. Η κοπέλα με την μπούργκα τελικά βρίσκει γαμπρό.
«Ο σύζυγός μου επιθυμεί να διακόψουμε τις συνεδρίες μας», λέει στον Αγιέντ, ευχαριστώντας τον από καρδιάς. «Θα ήθελα πολύ να σας δείξω τις φωτογραφίες του γάμου μας, αλλά η κοινωνία δεν μου το επιτρέπει, καθώς δεν είμαι καλυμμένη με τον ισλαμικό τρόπο. Ο Θεός να σας ευλογεί».
Συνεχίζουν οι μαθητές του
Προς το τέλος της ταινίας, στο μυαλό του ψυχολόγου, που είναι φανερά προβληματισμένος με την κατάσταση στη χώρα του, γεννιούνται αμφιβολίες: «Πόσο μπορώ πραγματικά να βοηθήσω το λαό μου, όταν εγώ ο ίδιος μετά βίας βοηθώ τον εαυτό μου;».
Το Νοέμβριο βρέθηκε στη Σουηδία για την πρεμιέρα της ταινίας. Ομως δεν κατάφερε να επιστρέψει στην Παλαιστίνη. Οπως μας είπε ο Π. Χόλμκιστ, «ο μόνος τρόπος για να γυρίσεις πίσω, δεδομένου πως από το Ισραήλ απαγορεύεται, είναι από την Αίγυπτο. Τα σύνορα όμως μένουν κλειστά για μήνες και πρέπει να πληρώσεις τεράστια ποσά. Είναι φοβερό».
Ο Αγιέντ, που είχε αντιμετωπίσει και παλιότερα το ίδιο πρόβλημα, συνεχίζει τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη Νορβηγία, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να επιστρέψει. Οι ασθενείς του τον περιμένουν. Ομως δεν εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους. Τον νεαρό Φρόιντ αντικαθιστούν οι ψυχολόγοι που ο ίδιος εκπαίδευσε... *

English Surgeon at Kos Int Film Festival

Geoffrey Smith's Interview to Elias Maglinis while in Greece last week.
The film is showing in Kos Intl Health Film Festival The director and the doctor will attend

‘The English Surgeon,’ offers lesson on life and generosity Moving documentary to be screened at Kos Health Film Festival in fall Dr Henry Marsh, aka ‘The English Surgeon’ in Geoffrey Smith’s documentary (above). Left: Marian, posing with his cat Masha, is one of the people who have benefited from Dr Marsh’s pro bono services in Ukraine.
By Elias Maglinis - Kathimerini
For the last 15 years, London brain surgeon Henry Marsh has been traveling to Ukraine offering his services pro bono. The story is told in Australian director Geoffrey Smith’s “The English Surgeon,” a moving yet difficult-to-watch documentary on the greatness and tragedy of human destiny. The film will be screened at the Kos International Health Film Festival, organized by Lucia Rikaki and running September 1 to September 6.
Accompanied by the imposing music composed by Nick Cave and Warren Ellis especially for the occasion, the documentary begins with three parallel stories: that of Dr Marsh in London, of his counterpart Dr Igor Kurilets and that of Marian in Ukraine. The latter is tending to his cat Masha before departing for a crucial procedure.
Marsh’s arrival in Ukraine brings the three stories together: Assisted by Igor, Marsh will operate on Marian’s brain tumor. The lengthy operation – during which the patient remains conscious – is depicted in 15 sensational minutes via three cameras and Marian cracking jokes with an open skull.
Outside the operating room, patients gather in dark corridors waiting for Marsh to take a look at them. In one of the most heartbreaking moments, the two doctors can’t bring themselves to give (beautiful) Uliana some extremely bad news. Overall, however, the film is haunted by little Tania.
“She had the biggest tumor I have ever seen,” says Marsh on camera. “I put her through a series of operations, one more catastrophic than the next.”
Marsh’s own son, who was 18 months old at the time, developed a brain tumor 28 years ago.
“While his son was on the operating table, he was pacing outside the hospital,” said Smith, the documentary’s director, to Kathimerini, during a recent visit to Athens. “That’s when he decided to get into brain surgery. He knows exactly how a parent feels when his child is going through such an ordeal. Thankfully, his son is fine.”
This is not the case for little Tania, however. In the film’s finale, Dr Marsh visits her mother and the child’s grave. “He felt so emotionally charged that the camera enabled him to maintain his British stiff upper lip,” said Smith.
Back when Dr Marsh began his visits to Ukraine, the country was facing serious problems in the healthcare sector. “The conditions in Ukraine hospitals after the fall of communism were shocking. Henry transported modern medical tools, bringing them into the country illegally, driving his own car from London to Ukraine. He had to bribe officials at the borders,” noted Smith. “In the mid-1990s, Ukraine authorities still operated with Soviet reflexes: Anything stemming from the West was deemed suspicious and dangerous.”
As for Henry Marsh, besides his generosity and the fact that the Ukrainians see him as a savior, it is the way that he deals with his moral dilemmas that is compelling: “Being a brain surgeon has a peculiarity,” he says. “A wrong choice or diagnosis and I can alter you character, interfere with your memories, make you lose your personality. I can cut off your brain, as opposed to your leg or your arm.”
“What are you,” asks Dr Marsh, “if you can’t help your fellow man? You are nothing, absolutely nothing,” he answers.
Meanwhile, the film’s final credits inform us that Marian is doing absolutely fine and that he is at home helping Masha with her newborn kittens.

http://www.ekathimerini.com/4dcgi/_w_articles_civ_2_12/05/2009_107068

Ο Ιπποκρατης καλεί τον Κινηματογράφο στην Κω

«Μακάρι το Φεστιβάλ της Κω , να γίνει ‘Οι Κάννες’ της Ιατρικής»,
είπε ο πρόεδρος του Διεθνούς Ιπποκράτειου Ιδρύματος Κω καθηγητής κ. Στέφανος Γερουλάνος στην σημερινή συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε στο ΥΠΠΟ. Στη συνέντευξη μίλησαν για τη διοργάνωση οι Γιώργος Κυρίτσης Δήμαρχος Κω Παναγιώτης Θαλασσινός Πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου Κω και η Λουκία Ρικάκη Καλλιτεχνική Διευθύντρια φεστιβάλ Ιπποκράτης
Επίσης η κα Λίλα Δασκαλάκη από την Διεύθυνση Κινηματογραφίας του ΥΠΠΟ, ανακοίνωσε ότι το Φεστιβάλ της Κω τίθεται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.

Το 1ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ για θέματα Υγείας, θα διεξαχθεί στην Κω, στις 1-6 Σεπτεμβρίου 2009. Το μοναδικό αυτό φεστιβάλ βρίσκεται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Υγείας και πραγματοποιείται με την γενναιόδωρη και πολύπλευρη υποστήριξη του Δήμου Κω.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κω ”Ιπποκράτης” για θέματα Υγείας, αποτελεί μια πρωτοβουλία της Λουκίας Ρικάκη και των συνεργατών της την οποία υιοθέτησε γενναιόδωρα ο Δήμος Κω για τη δημιουργία ενός Παγκόσμιου Τόπου Συνάντησης, στη γενέτειρα του Ιπποκράτη, μελών της ιατρικής κοινότητας, καλλιτεχνών και του κοινού γύρω από την Υγεία και τη πρόληψη. Σημειώνεται ότι πρόκειται για το πρώτο και μοναδικό ως σήμερα στον κόσμο Διεθνές Θεματικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το οποίο θα εστιάζει στα θέματα υγείας και αυτό αποτελεί μια πολύ σημαντική Ελληνική πολιτιστική καινοτομία, η οποία μάλιστα ξεκινά από την περιφέρεια με πρωτοβουλία ενός Δήμου. Αυτή η πρωτοβουλία, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζει τη διεθνική σημασία κινήσεων που ξεκινούν από τοπικό επίπεδο και μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό μοντέλο αποκεντρωμένης πολιτιστικής ανάπτυξης για τη χώρα.
Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί διεθνώς πολλά θεματικά φεστιβάλ προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες του κοινού για ευρύτερη και πιο διεισδυτική ενημέρωση σε συγκεκριμένα θέματα. Δεν υπάρχει όμως ακόμη διεθνώς ένα φεστιβάλ που να αναφέρεται σε θέματα υγείας. Διαπιστώνεται λοιπόν η ανάγκη δημιουργίας ενός τέτοιου διεθνούς θεσμού και ο καλύτερος τόπος φιλοξενίας κρίνεται ότι είναι η Ελλάδα και μάλιστα η Κω –ως πατρίδα του πατέρα της Ιατρικής επιστήμης – καθώς ο τίτλος της διοργάνωσης είναι «Ιπποκράτης».

Το φεστιβάλ θα διαρκέσει πέντε ημέρες, έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα, θα προβάλλει 70 ταινίες πρόσφατης παραγωγής από 30 χώρες του κόσμου για την Υγεία και τον Άνθρωπο, οι οποίες θα διαγωνίζονται για να βραβεία: Χρυσός Ιπποκράτης, Αργυρός Ιπποκράτης και Χάλκινος Ιπποκράτης.

«Υγεια είναι ο βαθμός Ελευθερίας με τον οποίον βιώνουμε στη ζωή μας».
Είναι η φράση που επιλέξαμε για να ορίσουμε την προσέγγιση μας στη θεματική, την αισθητική, αλλά και την ηθική πρόταση που κάνουμε μέσα από αυτή τη διοργάνωση.
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μεγάλη παραγωγή ταινιών από όλο τον κόσμο που προσεγγίζουν με ήθος και σεβασμό τα θέματα υγείας, οι οποίες όμως σπάνια φθάνουν στο κύκλωμα διανομής ή ακόμη και στην τηλεόραση. Είναι λοιπόν απαραίτητο αυτές οι πολύ σοβαρές εργασίες με άξονα την ηθική και ανθρωπισμό να προβάλλονται σε όσο μεγαλύτερη κλίμακα γίνεται. Υπό αυτό το πρίσμα, επεξεργαστήκαμε την ιδέα της δημιουργίας του Πρώτου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Θέματα Υγείας. Πρόκειται για το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ διεθνές φεστιβάλ Υγείας και Κινηματoγράφου, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται ο απλός Άνθρωπος. H καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Λουκία Ρικάκη είπε -μεταξύ άλλων- στην συνέντευξη τύπου: “Ο Ιπποκράτης υπήρξε υπόδειγμα ανιδιοτελούς δημόσιας προσφοράς, φιλάνθρωπος, άριστος γιατρός και φιλόσοφος. Aποτελεί λοιπόν πολιτική πράξη η δημιουργία αυτού Φεστιβάλ. Οι επισκέπτες του Φεστιβάλ και οι κάτοικοι του νησιού θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν και να ανακαλύψουν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο ,ένα εντυπωσιακό υφαντό δημιουργιών. Η άμεση ύφανση δημιουργών του κινηματογράφου, γενναίων ανθρωπιστών και φιλοσόφων γιατρών, θα συγκεντρωθεί σε ένα υπέροχο ύφασμα όλων αυτών των ερεθισμάτων. Ένα ύφασμα που συνέχει απόψεις, προσεγγίσεις , ηθική και δημιουργία. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κω συνυφαίνει την τέχνη του κινηματογράφου με το λειτούργημα της Ιατρικής. Είναι μία μοναδική ευκαιρία να εξετάσουμε μέσα από την τέχνη του κινηματογράφου τα σημαντικά ζητήματα της ύπαρξης, της υγείας, της ζωής και του θανάτου. Της αλυσίδας δηλαδή της ζωής του Ανθρώπου στη γη. Μια ευκαιρία για ένα στοχαστικό βλέμμα μέσα από ταινίες που θα προβληματίσουν, θα προκαλέσουν έντονο διάλογο και θα συμβάλλουν έτσι στο συλλογισμό μας.
Η δημόσια διαβούλευση των ζητημάτων που τοποθετούν οι ταινίες, κάθε πρωί στην κεντρική πλατεία του νησιού λίγα μέτρα από την αρχαία αγορά, σε έναν ανοικτό διάλογο του κοινού με τους δημιουργούς και τους γιατρούς, προτείνει ένα άλλο βήμα ζωντανής συζήτησης που αντλεί την έμπνευση του από τη λειτουργία της αρχαίας αγοράς.
Και το γεγονός ότι αυτό το εγχείρημα υλοποιείται στη περιφέρεια, με πρωτοβουλία και αποκλειστική γενναιόδωρη στήριξη ενός Δήμου, του Δήμου Κω, αποτελεί επίσης μια γενναία πολιτική χειρονομία που μπορεί να αποτελέσει μοντέλο για αντίστοιχες αναπτυξιακές και πρωτοβουλίες πολιτισμού με διεθνή εξακτίνωση εκτός των τειχών του υδροκεφαλικού κέντρου. Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κω για θέματα Υγείας είναι μια παγκόσμια πρώτη δοκιμή στη δημιουργική αυτή ύφανση ,την παραγωγική συνύπαρξη των λειτουργών της έβδομης τέχνης με τους λειτουργούς της Υγείας. Τον Σεπτέμβριο στη Κω θα ανοίξει η αυλαία με μία εντυπωσιακή καταιγίδα από ερεθίσματα και προτάσεις που θα συγκινήσουν. Αυτό το άνοιγμα της ψυχής είναι ίσως ένα πρώτο βήμα για την προσέγγιση της αλήθειας που θεραπεύει την ίδια την ψυχή που το τολμά .”

Μέσα από τις κινηματογραφικές ταινίες που επιλέξαμε από όλο τον κόσμο, πάντα με ηθικό άξονα τον ανθρωπισμό, το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να ενημερωθεί και να προβληματιστεί για τα θέματα υγείας και πρόληψης .
Όλες οι ταινίες επιλέχθηκαν, όχι μόνο για την κινηματογραφική τους πρόταση και την τεχνική τους αρτιότητά, αλλά κυρίως για την ευαισθησία τους απέναντι στο θέμα που προσεγγίζουν. Ο θεματικός πυρήνας σε όλες τις ταινίες είναι η Υγεία, η σωματική, η πνευματική, η ψυχική.

Οι αρρώστιες πολλές, οι θεραπείες λίγες, ο ανθρώπινος πόνος μεγάλος , η παρηγορητική αγωγή ανεπαρκής.
Πολλές ταινίες προβληματίζουν, όλες συγκλίνουν στο θέμα της Υγείας. Όλες ανεξαιρέτως, αγγίζουν τον θεατή. Κανένας δεν είναι δυνατόν να μείνει αδιάφορος βλέποντας αυτές τις ταινίες. Οι ανήσυχοι δημιουργοί που τις υπογράφουν τις έστειλαν σε αυτό το Πρώτο Παγκόσμιο Φεστιβάλ για θέματα Υγείας, με την προσδοκία ότι όσοι περισσότεροι τις δουν, τόση μεγαλύτερη ελπίδα έχουμε για την αποκατάσταση της Υγείας των πασχόντων.

Την Υγεία, πολλοί την θεωρούμε δεδομένη, μέχρι την στιγμή που συμβαίνει «εκείνο το αναπάντεχο». Τότε παύει να είναι δεδομένη.

Όλες όμως οι ταινίες του Φεστιβάλ προτείνουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας και δίνουν ελπίδα για τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής η οποία σε συνεργασία με την επιστήμη μπορεί να κάνει θαύματα. Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένες ταινίες με θέματα όπως είναι η σκλήρυνση κατά πλάκας: στην ταινία «Να ο Τζώνυ!» ο επιτυχημένος σκιτσογράφος των κόμικς βιώνει καθημερινά τις επιπτώσεις της ασθένειάς του και στα έργα του αποτυπώνονται οι δύσκολες στιγμές του. Η ταινία αυτή αποτελεί μια ανασκόπηση στις σημαντικότερες στιγμές της μάχης με την ασθένεια που τον έχει παγιδεύσει και περιορίσει.

Στις ταινίες «Διάφανος Χρόνος» και «Έλλεν τεν Ντάμμε» , οι γυναίκες πρωταγωνιστούν βιώνοντας τον καρκίνο του μαστού, η κάθε μια με τον δικό της τρόπο και αντοχή.

Η νόσος Lyme( που μεταδίδεται από την σπειροχαίτη μπορέλια μέσω των τσιμπουριών) στην ταινία «Κάτω από το Δέρμα μας», είναι μια νόσος που δύσκολα διαγιγνώσκεται και έτσι πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζονται με λανθασμένες και άσκοπες θεραπείες.

Στην ταινία «Πετώντας με έναν Κινητήρα» ο υποψήφιος για Νόμπελ Αμερικανο-Ινδός γιατρός κάνει μαραθώνια χειρουργεία πολλών ημερών, με πλαστικές επεμβάσεις για τις υπερωιοσχιστίες, ταξιδεύοντας στην Ινδία όπου θεωρείται σωτήρας.

Η νοητική υστέρηση είναι το θέμα της ταινίας «Η Ραχήλ είναι…»- τι γίνονται τα παιδιά με νοητική στέρηση όταν ενηλικιώνονται? Ποιο είναι το μέλλον τους?

Στην ταινία «Λώρα και Ανν για Πάντα» μια έφηβη χάνει την καλύτερή της φίλη από λευχαιμία. Πως αντιμετωπίζει η συγκεκριμένη έφηβη τον θάνατο?
Όλα αυτά μέσα από τη ματιά των συγγενών ή των φίλων των πασχόντων.
Όλες αληθινές μαρτυρίες.

Στην ταινία «Ο Άγγλος Χειρουργός», ένας Άγγλος χειρουργός ,επί 15 χρονιά βοηθά τον Ουκρανό συνάδελφο του στην αντιμετώπιση ασθενών με όγκο στον εγκέφαλο .Του προμηθεύει ιατρικά όργανα και χειρουργεί μαζί του σε μια προσπάθεια να δώσει ελπίδα στους ασθενείς που ζουν σε αυτή τη δοκιμαζόμενη οικονομικά χώρα.

Η ταινία «Τυφλές Αγάπες» είναι μια ταινία για τον έρωτα μεταξύ τυφλών, μια τρυφερή προσέγγιση των ανθρώπων που ζουν στο σκοτάδι.

Μια πολύ επίκαιρη ταινία που έχει μεγάλο ενδιαφέρον, κυρίως επειδή ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Ομπάμα υπέγραψε την άδεια για την συνέχιση των χορηγιών για την έρευνα των βλαστοκυττάρων , είναι η ταινία «Χαρτογραφώντας τα βλαστοκύτταρα – Ανεξερεύνητη Γη» που δίνει ένα ανθρώπινο πρόσωπο στην έρευνα βλαστοκυττάρων, μέσα από την προσωπική ιστορία του νευροβιολόγου και ερευνητή Δρ. Τζακ Κέσσλερ .

Η ταινία « Παθώς Μαθώς» κινείται σε μοναδικά μονοπάτια ανθρώπων που έχουν διαγνωσθεί ως κατατονικοί ή μελαγχολικοί και στους οποίους γίνονται πειραματικές θεραπείες με ηλεκτροσόκ.

Μέσα από την διεισδυτική ταινία «Ε, Μην Ξεχάσεις το Κύμινο!», η σκηνοθέτις
Χάλα Αλαμπντάλα προσπαθεί να σκιαγραφήσει την κυκλική σχέση μεταξύ Ζωής, Πατρίδας, εξορίας, φωνής, κειμένου, τέχνης, τρέλας, αυτοκτονίας, θανάτου που όλα αυτά εμπεριέχονται στο μονοπάτι στο οποίο όλοι βαδίζουμε.

Στην ταινία «Καταιγίδα Ψυχής» παρακολουθούμε μέσα από τα μάτια της αδελφής του, την νοητική αποκατάσταση ενός άνδρα που υπέστη σοβαρή εγκεφαλική κάκωση ύστερα από αυτοκινητιστικό ατύχημα. Στην προσπάθειά του να ανασκευάσει χαμένα κομμάτια της μνήμης του, αρχίζει να ζωγραφίζει εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο, τον πόνο που συσσωρεύεται μέσα του.
Η ταινία «Ύπαρξη» είναι ένα διεισδυτικό ντοκιμαντέρ που παρακολουθεί τον κ. Νόβακ να παίρνει την ύστατη και σημαντικότερη απόφαση της ζωής του, αποκαλύπτοντας τα δικά του διλήμματα και σκέψεις γύρω από τον θάνατο και δωρίζοντας το σώμα του στην ιατρική επιστήμη.
Η ταινία «Τουρίστας Αυτοκτονίας» είναι αναμφισβήτητα συγκλονιστική. Το θέμα της ταινίας είναι το δικαίωμά μας στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Είναι νόμιμη, είναι λογική, είναι θρησκευτική πράξη? Πολλά τα ερωτήματα, πολλές οι απόψεις .Ο Λούντβιχ Μινέλι, ο ιδρυτής της Ελβετικής οργάνωσης Ντίγκνιτας, πιστεύει ότι η επιλογή ενός ανώδυνου και αξιοπρεπούς θανάτου, είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα . Στην ταινία παρακολουθούμε δύο ζευγάρια που κατέφθασαν στην Ελβετία από τον Καναδά και τις Η.Π.Α. αναζητώντας τον λυτρωτικό- γι’ αυτούς- θάνατο. Το κάθε ζευγάρι έχει τους δικούς του λόγους γι’ αυτό το υπερατλαντικό ταξίδι.
Σημαντικές και αξιόλογες είναι και οι Ελληνικές συμμετοχές στο Φεστιβάλ με 10 ταινίες που υπογράφουν σκηνοθέτες όπως Eύα Στεφανή , Ανδρέας Θωμόπουλος, Σταύρος Ψυλλάκης, Καλλιόπη Λεγάκη, Μαριάννα Οικονόμου, Νίκος Ζωϊόπουλος, Νίκος Αλευράς και θα παρουσιαστούν σε όλα τα τμήματα του προγράμματος οι οποίες αγγίζουν θεματικές όπως η από-ασυλοποιήση των Ψυχικά ασθενών, η Ψυχολογική Υποστήριξη των θυμάτων Τροχαίων Ατυχημάτων, η Δωρεά Οργάνων και οι Μεταμοσχεύσεις, η επάνοδος στη ζωή από το κώμα, οι Ψυχικές Διαταραχές, η Νοητική Υστέρηση, Ιαματικές εναλλακτικές θεραπείες κι άλλα.
Κοινωνικές καμπάνιες και σπότ
Η φετινή διοργάνωση θα συμπεριλάβει και ένα μικρό αφιέρωμα στα
σπότ ευαισθητοποίησης και στις κοινωνικές καμπάνιες Υγείας –ένα τμήμα του φεστιβάλ που φιλοδοξούμε να αναπτύξουμε και να του δώσουμε επίσης διαγωνιστικό χαρακτήρα μέσα στα επόμενα χρόνια του θεσμού.
Έτσι, το κινηματογραφικό φεστιβάλ «Ιπποκράτης», φιλοδοξούμε ότι θα αποτελέσει ένα θεσμό ο οποίος θα αξιοποιείται κάθε χρόνο, για την ενημέρωση και τον ουσιαστικό διάλογο γύρω από τα θέματα υγείας και πρόληψης .

Οι καινοτομίες –στη σκέψη, την πρακτική στην αντιμετώπιση, αλλά και στη κοινωνική φροντίδα υγείας– που θα αναδεικνύονται μέσα από τις ταινίες, θα συζητούνται με τους ειδικούς του ιατρικού κλάδου, τους σκηνοθέτες, τους εκπροσώπους του τύπου και το κοινό.
Στο διαγωνιστικό τμήμα, θα απονεμηθούν βραβεία στις καλύτερες ταινίες μεγάλου, μεσαίου και μικρού μήκους. Οι σκηνοθέτες των βραβευμένων ταινιών θα παραλάβουν τα βραβεία Χρυσός Ιπποκράτης, Αργυρός Ιπποκράτης και Χάλκινος Ιπποκράτης, αντίστοιχα στην κάθε κατηγορία.
Τις ταινίες θα κρίνουν τα μέλη των κριτικών επιτροπών που αποτελούνται από διεθνείς και Ελληνικές προσωπικότητες, τόσο του κινηματογραφικού όσο και του ιατρικού χώρου, και είναι οι :
Hans Burgschmidt διευθυντής Φεστιβάλ Τορόντο και Αμπού Ντάμπι
Hannah Fischer διευθύντρια Φεστιβάλ Βανκούβερ
Στράτος Τζίτζης σκηνοθέτης
Ανδρέας Θωμόπουλος σκηνοθέτης
Hans Bosscher παραγωγός Πρόεδρος των Ολλανδών Παραγωγών Κινηματογράφου
Katarina Peters σκηνοθέτης
Katrin Brinkman παραγωγός στη Γερμανική τηλεόραση
Νίκος Μπαιπάς γιατρός παθολόγος
Ηλίας Θεοδωρόπουλος γιατρός παθολόγος
Δημήτρης Κασίμος γιατρός ρευματολόγος Πρόεδρος ΕΛΕΑΝΑ
Την συνέντευξη τύπου παρακολούθησαν επίσης ο Μορφωτικός Ακόλουθος της πρεσβείας του Ισραήλ κ. Βασιλειάδης, ο σύμβουλος επικοινωνίας του ΙΝΚΑ κ. Γαμπιεράκης , σκηνοθέτες και ιατροί.
Διεθνες Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κω για θεματα υγείας
Kos international health film festival http://healthfilmfestival.blogspot.com
Ιδρυτής και Καλλιτεχνική Διευθύντρια Λουκία Ρικάκη lrikaki@otenet.gr
Πληροφορίες: Γραφείο Τύπου Φεστιβάλ Dr Karina Rubinstein Karinapress1@gmail.com
τηλ. 6955808838

Το φεστιβαλ της Κω στον Ημερήσιο Τυπο

Eleftherotypia
http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=39397
Ethnos
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11431&subid=2&tag=8777&pubid=3352758
eleftheros typos
http://www.e-tipos.com/newsitem?id=38212
Express
http://www.express.gr/news/ygeia/161394oz_20090428161394.php3
cinemad
http://www.cinemad.gr/content/view/2181/54/
disabled.gr
http://news.disabled.gr/?p=22182
ERT cinema
http://www.ert.gr/cinema/festibal/ippokratis-kinimatografos-kai-ygeia.htm
Stin briza
http://www.stinbriza.gr/?id=256&tab=themata&thema=885
short film .gr
http://www.shortfilm.gr/new.asp?id=393
medvoi
http://www.medvoi365.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1780:----qq&catid=49:2008-09-26-11-25-00&Itemid=69

http://koyinta.gr/index.phpoption=com_content&task=view&id=2777&Itemid=29archivenumber http://www.cinemainfo.gr/cinema/filmfestival/kwsfetsival/index.html
http://www.healthcareinfo.gr/health/press/2009/2/index.html
http://www.kwsinfo.gr/kwsplirofories/festibalkinimatografoukoygeias/index.html
http://www.kwsinfo.gr/kwsplirofories/festibalkinimatografoukoygeias/1/index.html
http://www.kwsinfo.gr/kwsplirofories/festibalkinimatografoukoygeias/omiliadimarxou/index.html

Μακάρι το Φεστιβάλ της Κω , να γίνει ‘Οι Κάννες’ της Ιατρικής

«Μακάρι το Φεστιβάλ της Κω , να γίνει ‘Οι Κάννες’ της Ιατρικής»,είπε ο πρόεδρος του Δ.Ι.Ι.Κ. ,Διεθνούς Ιπποκράτειου Ιδρύματος Κω,ο Διευθυντής Κ/Χ Μ Ε.Θ. Ωνασείου καθηγητής κ. Στέφανος Γερουλάνος στην συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε στο ΥΠΠΟ. Ο κ Γερουλάνος δηλωσε την αμεριστη συμπαρασταση του Ιδρυματος στον νεο θεσμο και προσφερε τη συνεργασία καιτην επιστημονικη γνωση του Ιδρυματος .
Το Διεθνές Ιπποκράτειο Ιδρύμα οργανώνει απο αυριο Πέμπτη στην ΚΩ την 2η Αμφικτυονία Εταιρειών & Συλλόγων Ιστορίας Ιατρικής & Ηθικής-Δεοντολογίας με θέμα «Ασκληπιεία»όπου θα παρουσιαστουν ο τρόπος λειτουργίας των Ασκληπιείων στην αρχαιότητα, οι θεραπείες και οι δίαιτες που εφαρμόζονταν , μπορουν να αποτελέσουν παράδειγμα για την οργάνωση και διαχείρηση των σύγχρονων νοσηλευτικών ιδρυμάτων, στην αντιμετώπιση των χρονίων παθήσεων. Αλλα θέματα του συνεδρίου που πραγματοποιείται από τις 30 Απριλίου μέχρι 3 Μαϊου 2009, στην Κώ, με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων από την ανακάλυψη του Ασκληπιείου της Κώ, είναι ο επαγγελματικός καρκίνος, τα φαρμακευτικά φυτά και δίαιτες της αρχαιότητας,η Ιατρική Ηθική και Δεοντολογία κλπ.

το άνοιγμα της ψυχής είναι ίσως ένα πρώτο βήμα για την προσέγγιση της αλήθειας

τα λόγια της Λουκίας Ρικάκη στη συνέντευξη τυπου
φωτο της ίδιας απο μια ανοιξιάτικη βόλτα στην Κω
Ο Ιπποκράτης υπήρξε υπόδειγμα ανιδιοτελούς δημόσιας προσφοράς Ένας φιλάνθρωπος άριστος γιατρός και φιλόσοφος.

Aποτελεί λοιπόν πολιτική πράξη η δημιουργία αυτού Φεστιβάλ Η καθιέρωση ενός εντυπωσιακού υφαντού δημιουργιών που θα έχουν την ευκαιρία οι επισκέπτες του Φεστιβάλ και οι κάτοικοι του νησιού να απολαύσουν και να ανακαλύψουν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο Η άμεση ύφανση δημιουργών του κινηματογράφου γενναίων ανθρωπιστών και φιλοσόφων γιατρών .Η συγκέντρωση σε ένα υπέροχο ύφασμα όλων αυτών των ερεθισμάτων. Ενα ύφασμα που συνέχει απόψεις, προσεγγίσεις ,ηθική και δημιουργία .Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κω συνυφαίνει της τέχνη του κινηματογράφου με το λειτούργημα της ιατρικής. Είναι μία μοναδική ευκαιρία να εξετάσουμε μέσα από την τέχνη του κινηματογράφου τα σημαντικά ζητήματα της ύπαρξης της υγείας της ζωης και του θανάτου. Της αλυσίδας δηλαδή της ζωης του ανθρώπου στη γη.. Μια ευκαιρία για ένα στοχαστικό βλέμμα μέσα από ταινίες που θα προβληματίσουν θα προκαλέσουν έντονο διάλογο και θα συμβάλλουν έτσι στο συλλογισμό μας
Η δημόσια διαβούλευση των ζητημάτων που τοποθετούν οι ταινίες κάθε πρωί στην κεντρική πλατεία του νησιού, λίγα μετρα από την αρχαία αγορά σε έναν ανοικτό διάλογο του κοινού με τους δημιουργούς και τους γιατρούς προτείνει ένα άλλο βήμα ζωντανού διαλόγου που αντλεί την έμπνευση του από τη λειτουργία της αρχαίας αγοράς Και το γεγονός ότι αυτό το εγχείρημα υλοποιείται στη περιφέρεια με πρωτοβουλία και αποκλειστική γενναιόδωρη στήριξη ενός Δήμου του Δήμου Κω αποτελεί επίσης μια γενναία πολιτική χειρονομία που μπορεί να αποτελέσει μοντέλο για αντίστοιχες αναπτυξιακές και πρωτοβουλίες πολιτισμού με διεθνή εξακτινωση εκτός των τειχών του υδροκεφαλικού κέντρου Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κω για θέματα Υγείας είναι μια παγκόσμια πρώτη δοκιμή στη δημιουργική αυτή ύφανση ,την παραγωγική συνύπαρξη των λειτουργών της έβδομης τέχνης με τους λειτουργούς της Υγείας. Τον Σεπτέμβριο στην Κω θα ανοίξει η αυλαία με μία εντυπωσιακή καταιγίδα από ερεθίσματα και προτάσεις που θα συγκινησουν .Αυτό το άνοιγμα της ψυχής είναι ίσως ένα πρώτο βήμα για την προσέγγιση της αλήθειας που θεραπεύει την ίδια τη ψυχή που το τολμά .

επενδύουμε σε κάτι άυλο μεν, που γεμίζει το πνεύμα και την ψυχή μας

τα λόγια του Δημάρχου ΚΩ
Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Στις 29 Μαΐου 2008 δώσαμε την 1η συνέντευξη τύπου για να ανακοινώσουμε την πρόθεσή μας να διοργανώσουμε το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου «Ιπποκράτης», ετήσιας βάσης, σε συνεργασία με τη σκηνοθέτιδα κα Λουκία Ρικάκη η οποία, έχει την επιμέλεια της διοργάνωσης αυτής.
Σήμερα δίνουμε τη δεύτερη συνέντευξη τύπου, έχοντας πλέον καταλήξει τόσο στις συμμετοχές των ταινιών, όσο και στο ευρύτερο πλαίσιο των δρώμενων που πλαισιώσουν τη διοργάνωση αυτή.Αυτή η διαπολιτισμική διοργάνωση δίνει το έναυσμα για την επίτευξη πολλών παράλληλων στόχων.
Παίρνουμε την πρωτοβουλία να διοργανώσουμε το πρώτο και μοναδικό έως σήμερα Διεθνές Θεματικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου με θέμα την υγεία.
Υγεία, ο βαθμός ελευθερίας με τον οποίο βιώνουμε τη ζωή μας.
Θέμα ευαίσθητο, θέμα που απασχολεί όλους μας, θέμα που από αρχαιοτάτων χρόνων ενεργοποίησε μεγάλους επιστήμονες στην έρευνα, στη μελέτη, στο να αφιερώσουν τη ζωή τους για την εξεύρεση φαρμάκων που θα έδιναν… υγεία και ζωή.
Η zωή λοιπόν έμμεσα είναι το θέμα μας, αφού το πρώτο πράγμα που όλοι ευχόμαστε σε κάποιον είναι το να έχει Υγεία.
Θέμα, με πολλές παράπλευρες και πολύπλευρες θεματικές πχ. την ευθανασία που απασχόλησε και απασχολεί διεθνώς, τις ανίατες νόσους και την ποιότητα ζωής όσων έχουν τέτοιες ασθένειες… αλλά και τη δύναμη που βρίσκει ο άνθρωπος μέσα του όταν πρέπει να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις…
Αυτό το Φεστιβάλ αποτελεί μια πρωτοποριακή πρόταση, η οποία τέθηκε άμεσα υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Πολιτισμός, 7η Τέχνη, & Ιατρική, όλα μαζί δημιουργούν τη βάση αυτού του Φεστιβάλ που παρουσιάζουμε σήμερα και διοργανώνει ο Δήμος της Κω.
Μια προσπάθεια και μια πρωτοβουλία που ξεκινά από το ακριτικό νησί μας με στόχο να ακουστεί παγκοσμίως.
Αποτελεί μια γέφυρα σύνδεσης της Ιστορίας μας, της Ιπποκρατικής Κω, της φιλοσοφίας και των ιδεών του Ιπποκράτη που διαχρονικά πρεσβεύει η σύγχρονη ιατρική, με τη σύγχρονη Κω που αν και δεν ξεχνά τις παραδόσεις, προχωρά μπροστά δημιουργεί και εξελίσσεται… Με αυτό το πέρασμα από το παρελθόν στο μέλλον, με σεβασμό αλλά και όραμα, θέλουμε να θέσουμε τις βάσεις μιας νέας πολιτιστικά επώνυμης Κω που με περηφάνια θα ακούγεται διεθνώς, όχι μόνο για την πολύτιμη ιστορία της, αλλά και για το σύγχρονο παρόν της, χτίζοντας ένα πολιτιστικό και πολιτισμικό μέλλον, αντάξιο του χθες…
Μέσα από τις επιλεγμένες ταινίες που θα προβληθούν στις 1-6 Σεπτεμβρίου 2009, θέλουμε να ταξιδέψουμε όλοι μαζί, μέσα από τα μάτια και την οπτική γωνία του κάθε δημιουργού… να προβληματιστούμε… να εκφραστούμε… να παραδειγματιστούμε… ίσως και να επανεκτιμήσουμε κάτι που έχουμε και το θεωρούμε δεδομένο μερικές φορές… την υγεία μας… και να σκεφτούμε πόσο η πρόληψη μπορεί να δώσει μεγαλύτερη διάρκεια αλλά και ποιότητα στη ζωή μας.
Εγώ θέλω να τονίσω την ανάγκη όλων μας στο να επενδύουμε σε κάτι άυλο μεν, που γεμίζει το πνεύμα και την ψυχή μας δε… στον Πολιτισμό.
Η πολιτιστική μας κληρονομιά έλεγε η Αείμνηστη Μερκούρη είναι η ευτυχία και η δυστυχία της χώρας μας.
Ευτυχία γιατί μας προσφέρει τη μοναδικότητα του ελληνικού πολιτισμού, τη βαριά βιομηχανία μας, τον καλύτερο πρεσβευτή της χώρας μας στο εξωτερικό.
Δυστυχία γιατί, για να αποδείξουμε το σεβασμό μας σε αυτό τον πολιτισμό απαιτείται πολλή δουλειά και κυρίως τεράστια ποσά, πολλαπλάσια από όσα είναι δυνατόν να διατεθούν από μια χώρα σαν την Ελλάδα.
Πιστεύω ότι η Κως με τη βοήθεια όλων μας έχει τη δυνατότητα αλλά και το χρέος να αντιμετωπίσει συστηματικά και με πολιτισμική διάθεση, κάθε προσπάθεια για προβολή, τόσο της πολιτιστικής μας βαριάς κληρονομιάς όσο και την πρόκληση της δημιουργίας μιας νέας πολιτισμικής και πολιτιστικής ταυτότητας, σύγχρονης και αξιόλογης, που θα γεμίζει πνεύμα και ψυχή του σημερινού Κώου δημότη, του επισκέπτη τουρίστα, των παιδιών μας…
Ελάτε να ζήσουμε μαζί αυτή τη δημιουργική πρόκληση με γνώμονα την πολιτιστική αναγέννηση του τόπου μας…
Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας, ελπίζοντας ο καθένας σας όχι μόνο να αγκαλιάσει αυτό το πολιτιστικό δρώμενο, συμμετέχοντας και βοηθώντας στο να καθιερωθεί σε ετήσια βάση, αλλά και με το να γίνει ο ίδιος πρεσβευτής του τόπου και του πολιτισμού μας…παγκοσμίως.
Ο Δήμαρχος Κω Γιώργος Κυρίτσης

Για το φεστιβάλ στην Δημοτική Τηλεόραση ΔΗΡΑΣ με την Σέβη

Ο Παναγιώτης Θαλασσινός κατέγραψε φωτογραφικά τη συζήτηση με την Σέβη για το Φεστιβάλ

Μια πολυ μεγάλη συζητηση, με αποσπασματα απο τις ταινίες και την πρωτη αναλυτικη τηλεοπτική παρουσίαση του θεσμού, του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φετσιβάλ της Κω

μια κουβέντα γιά το Φεστιβάλ με τους οργανισμούς και φορεις στην Κω

Συνάντηση Τοπικών Φορέων Κω, 25 Απριλίου 2009
φωτο Marie Pierre Amalvy
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε χθες η συνάντηση εργασίας με 50 φορείς του νησιού για το Πρώτο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κω με θέματα Υγείας.
Ο Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Κω, Παναγιώτης Θαλασσινός και η καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ παρουσίασαν στους συλλόγους της Κω τους άξονες του Φεστιβάλ και συζήτησαν μαζί τους το πλαίσιο συμμετοχής τους στη φιλόδοξη αυτή διοργάνωση-θεσμό που θα αρχίσει να φιλοξενείται στη Κω από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο Όλοι οι φορείς και οι εκπρόσωποι τους, εξέφρασαν το ενδιαφέρον τους για τη διοργάνωση και διατύπωσαν συγκεκριμένες ερωτήσεις για το περιεχόμενο των ταινιών αλλά και για την οργανωτική δομή του νέου θεσμού. Από κοινού επεξεργάστηκαν τους τρόπους συνεργασίας έτσι ώστε το φεστιβάλ να γίνει κτήμα όλων των πολιτών της Κω και να αξιοποιηθεί, κατά το δυνατόν, η επαφή των πολιτών με τους δημιουργούς και του ιατρούς που θα έρθουν στη Κω από όλο τον κόσμο, για να μοιραστούν και να κουβεντιάσουν με αφορμή τις δημιουργίες τους. Οι ταινίες που θα παρουσιαστούν στο Φεστιβάλ τοποθετούν πολύ σημαντικά ζητήματα, της Ύπαρξης, της Υγείας, της Επαγρύπνησης και του Ανθρωπισμού με άξονα πάντα τον Άνθρωπο και την βελτίωση της διαβίωσης του.

Αναμφισβήτητα οι ταινίες θα προκαλέσουν έντονες συζητήσεις .

Επίσης θα προκαλέσουν πολλά και - ορισμένες φορές- αντιφατικά συναισθηματικά ερεθίσματα και είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν έναν δημιουργικό διάλογο γύρω από τα ζητήματα Τέχνης και Υγείας.
Μια πρώτη γεύση από αυτές τις συζητήσεις είχαν οι συμμετέχοντες στην συνάντηση εργασίας, καθώς τα ζητήματα που τοποθετηθήκαν με αφορμή τον προβληματισμό που καταθέτουν οι δημιουργοί των ταινιών, έγιναν αφορμή για διάλογο και δημιουργική αναζήτηση αλλά και συλλογισμό για τον τρόπο με τον οποίον όλοι διάγουμε την ζωή μας. Με συντονιστή το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κω , οι φορείς του νησιού θα μπορούν να συμβάλλουν με τις δημιουργικές τους προτάσεις και την εθελοντική τους εργασία στην επιτυχία του θεσμού. Ήδη συζητήθηκαν και συγκεκριμένες θεματικές όπως η Μεταμόσχευση και Δωρεά Οργάνων που αφορούν την δραστηριότητα του συλλόγου Εθελοντών, αλλά και άλλες θεματικές όπως η θέση της γυναίκας, η ηθική στην άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος αλλά και η καλλιτεχνική προσέγγιση των ζητημάτων Yγείας και Ύπαρξης πέρα από την απλή επιστημονική καταγραφή τους. Τέλος, όλοι οι φορείς χαιρέτισαν τη δημιουργία του θεσμού και εξέφρασαν την ικανοποίηση τους για αυτή την πρωτοβουλία του Δήμου Κω να διοργανώσει μια εκδήλωση διεθνούς εμβέλειας με προοπτικές σημαντικού θεσμού στο νησί και ευχηθήκαν ‘καλή επιτυχία’.

press conference announcing our line up

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ
Το Διεθνες Φεστιβάλ Κινηματογραφου ΚΩ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ
σας προσκαλεί σε συνέντευξη τύπου
την Τρίτη 28 Απριλίου και ώρα 12.00,
Αμφιθέατρο του Υπουργείου Πολιτισμού Μπουμπουλίνας 20-22,
(πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο, στην Αθήνα)

Θα παρουσιαστούν οι ταινίες και το περιεχόμενο του
1ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ για Θέματα Υγείας
το οποίο θα πραγματοποιηθεί στη Κω 1-6 Σεπτεμβρίου 2009
Στη συνέντευξη τύπου θα μιλήσουν οι:
Γιώργος Κυρίτσης Δήμαρχος Κω
Παναγιώτης Θαλασσινός Πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου Κω
Λουκία Ρικάκη Καλλιτεχνική Διευθύντρια φεστιβάλ Ιπποκράτης

Θα παρευρεθούν σκηνοθέτες των επιλεγμένων ταινιών. και ορισμένα μέλη των κριτικών επιτροπών Θα χαρούμε να σας δούμε εκεί

Γραφείο Τύπου Φεστιβάλ Dr Κarina Rubinstein Karinapress1@gmail.com
Τηλ.6955808838

foto from the film Brain Storm

Ο Ιπποκράτης καλεί το παγκόσμιο σινεμά στην ΚΩ

our first spot for the festival

δημοσιευμα της Ροδιακης

Call for entries for Kos Health Film Festival

Our call for entries is now on
Deadline for submission is April 1st,2009
visit our website http://www.healthfilmfestival.gr/
to download and fill in the entry form for 2009.
Films eligible for official competition sections of the festival (Long,Medium,short film competitions) should do their first screenings-premieres in Greece in Kos International Film Festival Ippokratis .Alternatively ,in cases that films are already screened in Greece we may consider them for the panorama section of the festival
Hope to see you in Kos this September!!

υγεια ειναι ο βαθμος ελευθεριας με τον οποιον βιωνουμε στη ζωη μας

Η υγεια ειναι ο βαθμος ελευθεριας με τον οποιον βιωνουμε στη ζωη μας.Η υγεια δεν οριοθετειται αποκλειστικα απο την απουσια της ασθενειας, αλλα απο τον τροπο το σεβασμο με τον οποιον συμπεριφερομαστε ως ανθρωποι στον εαυτο μας και τους γυρω μας..

Καταληκτικη ημερομηνία για την υποβολή ταινιών η 2 Απριλιου 2009.

Εαν ενδιαφερεστε να καταθεσετε ταινιες επικοινωνειστε στο email festival lrikaki@otenet.gr healthfilmfestival@gmail.com

Deadline for film submission April 2nd 2009 If you wish to submit a film please contact us via email Lucia Rikaki artistic director lrikaki@otenet.gr

healthfilmfestival@gmail.com

press about the festival

http://www.e-tipos.com/newsitem?id=38212
http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_qsite1_31_30/05/2008_234869
http://www.gnews.gr/Culture/Cinema/cluster=A0990258494D585683153B0A44D015B124E7BB93 http://anemologites.com/?p=404
http://www.naftemporiki.gr/t+z/story.asp?id=1518819

ΑΓΝΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΗ ΘΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΜΟΥ

«Ιπποκράτης»To Πρωτο Διεθνες Φεστιβάλ Κινηματογράφου
για θεματα υγείας θα φιλοξενηθει στη Κω τον Σεπτέμβριο του 2009

Στη συνέντευξη τύπου που έγινε Πέμπτη 29 Μαίου 2008 στο ΥΠΠΟ παρουσιάστηκαν οι βασικοί άξονες και το περιεχόμενο του πρώτου διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ ταινιών που αναφέρεται σε θέματα υγείας και το οποίο θα πραγματοποιηθεί στη

Κω 1-6 Σεπτεμβριου 2009
Στη συνέντευξη τύπου παρευρέθηκαν οι Γιώργος Κυρίτσης Δήμαρχος Κω,

Παναγιώτης Θαλασσινός Αντιδήμαρχος Ανάπτυξης Κω

Λουκία Ρικάκη Καλλιτεχνική Διευθύντρια φεστιβάλ Ιπποκράτης.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κω ,Ιπποκράτης για θέματα Υγείας, αποτελεί μια πρωτοβουλία της Λουκίας Ρικάκη και των συνεργατών της την οποία υιοθέτησε γενναιόδωρα ο Δήμος Κω για τη δημιουργία ενός Παγκόσμιου Τόπου Συνάντησης, στη γεννέτειρα του Ιπποκράτη, μελών της ιατρικής κοινότητας, καλλιτεχνών και του κοινού γύρω από την Υγεία και τη πρόληψη. Σημειώνεται ότι πρόκειται για το πρώτο και μοναδικό ως σήμερα στον κόσμο Διεθνές Θεματικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το οποίο θα εστιάζει στα θέματα υγείας και αυτό αποτελεί μια πολύ σημαντική Ελληνική πρωτοβουλία, η οποία μάλιστα ξεκινά από την περιφέρεια με πρωτοβουλία ενός Δήμου. Αυτή η πρωτοβουλία μεταξύ άλλων υπογραμμίζει τη διεθνική σημασία κινήσεων που ξεκινούν από τοπικό επίπεδο και μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό μοντέλο αποκεντρωμένης πολιτιστικής ανάπτυξης για τη χώρα
Όπως ήδη είχε ανακοινωθεί τον Απρίλιο και μετά από σχετική πρόσφατη απόφαση και του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Κω διοργάνωση του πρώτου φεστιβάλ να πραγματοποιηθεί στη Κω τον Σεπτέμβριο του 2009 και συγκεκριμένα 1 - 6 Σεπτεμβρίου 2009 στους Δημοτικούς Κινηματογράφους (Χειμερινό & Θερινό Ορφέα) οι οποίοι θα εξοπλιστούν για να φιλοξενήσουν τη διεθνή διοργάνωση.

Άξονες περιεχομένου, επίσημο πρόγραμμα και παράλληλες εκδηλώσεις
Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί διεθνώς πολλά θεματικά φεστιβάλ προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες του κοινού για ευρύτερη και πιο διεισδυτική ενημέρωση σε συγκεκριμένα θέματα. Δεν υπάρχει όμως ακόμη διεθνώς ένα φεστιβάλ που να αναφέρεται σε θέματα υγείας. Διαπιστώνεται λοιπόν η ανάγκη δημιουργίας ενός τέτοιου διεθνούς θεσμού και ο καλύτερος τόπος φιλοξενίας κρίνεται ότι είναι η Ελλάδα και μάλιστα η Κω, καθώς ο τίτλος της διοργάνωσης είναι «Ιπποκράτης».
Παράλληλα διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια ότι υπάρχει μια μεγάλη παραγωγή ταινιών από όλο τον κόσμο που προσεγγίζουν με ήθος και σεβασμό τα θέματα υγείας, οι οποίες όμως σπάνια φθάνουν στο κύκλωμα διανομής η ακόμη και στην τηλεόραση.
Είναι λοιπόν απαραίτητο αυτές οι πολύ σοβαρές εργασίες με άξονα την ηθική και ανθρωπισμό να προβάλλονται σε όσο μεγαλύτερη κλίμακα γίνεται.
Για αυτόν τον λόγο επεξεργαστήκαμε την ιδέα της δημιουργίας του Πρώτου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Θέματα Υγείας
Πρόκειται για το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ διεθνές φεστιβάλ υγείας και κινηματoγράφου, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται ο απλός άνθρωπος Μέσα από τις κινηματογραφικές ταινίες που θα επιλέγονται κάθε χρόνο από όλο τον κόσμο, πάντα με ηθικό άξονα τον ανθρωπισμό, το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να ενημερωθεί και να προβληματιστεί για τα θέματα υγείας και πρόληψης . Έτσι παράλληλα το κινηματογραφικό φεστιβάλ «Ιπποκράτης», θα αποτελέσει ένα θεσμό ο οποίος θα αξιοποιείται κάθε χρόνο, για την ενημέρωση και τον ουσιαστικό διάλογο γύρω από τα θέματα υγείας και πρόληψης . Καινοτομίες στη σκέψη και την πρακτική στην αντιμετώπιση αλλά και στη κοινωνική φροντίδα υγείας που θα αναδεικνύονται μέσα από τις ταινίες θα κουβεντιάζονται με τους ειδικούς του ιατρικού κλάδου, τους σκηνοθέτες τους εκπροσώπους του τύπου και το κοινό.

Περιεχόμενο του Φεστιβάλ Επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα Το φεστιβάλ θα διαρκεί πέντε ημέρες, θα είναι διαγωνιστικού χαρακτήρα, θα προβάλλει ταινίες πρόσφατης παραγωγής για την υγεία, τον άνθρωπο, από όλο τον κόσμο, οι οποίες θα διαγωνίζονται για να βραβεία του φεστιβάλ.
Οι σκηνοθέτες των βραβευμένων ταινιών θα παραλάβουν τα βραβεία Χρυσός Ιπποκράτης, Αργυρός Ιπποκράτης και Χάλκινος Ιπποκράτης, αντίστοιχα. Τα βραβεία θα κρίνονται από διεθνείς κριτικές επιτροπές στις οποίες θα συμμετέχουν εκπρόσωποι όλων των ειδικοτήτων.. γιατροί, σκηνοθέτες ,επιστήμονες, εκπρόσωποι ειδικών ΜΜΕ.

Θα πραγματοποιούνται επίσης :Ειδικά θεματικά αφιερώματα σε διάφορα θέματα υγείας με ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ .Τα αφιερώματα θα πλαισιώνονται από ειδικά κείμενα μελέτες και παρουσιάσεις που θα έχουν στόχο την ενημέρωση και τον ανοικτό διάλογο. Διαγωνισμός κοινωνικών spots

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ιπποκράτης δημιουργείται ο πρώτος παγκόσμιος διαγωνισμός διαφημιστικών σποτ και σποτ κοινωνικής ενημέρωσης με θέματα την πρόληψη και την υγεία με συμμετοχές από όλο τον κόσμο. Με δεδομένη την έλλειψη στρατηγικής για την αγωγής υγείας, τα spots αποτελούν τον πιο εύστοχο τρόπο για μαζική αγωγή υγείας, μιας και η επαναλαμβανόμενη πληροφορία αποδεδειγμένα έχει τα καλύτερα αποτελέσματα. Τα spots με εύληπτο, σαφή και σύντομο τρόπο ενημερώνουν, γίνονται σλόγκαν και περνούν μηνύματα. Κοινωνικά μηνύματα, επαγγελματιών και ερασιτεχνών σκηνοθετών, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, με θέμα την υγεία θα διαγωνιστούν στο πλαίσιο του Ιπποκράτη. Κριτική Επιτροπή αποτελούμενη από καταξιωμένους ανθρώπους της τέχνης, της επιστήμης, της πολιτικής και της διαφήμισης, θα επιλέξει τα τρία καλύτερα κοινωνικά μηνύματα. Οι σκηνοθέτες των βραβευμένων spots θα παραλάβουν τα βραβεία Χρυσός Ιπποκράτης, Αργυρός Ιπποκράτης και Χάλκινος Ιπποκράτης, αντίστοιχα.Παράλληλες εκδηλώσεις

ΛΑΙΚΕΣ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΘΕΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ

θεματική στην οποία θα είναι αφιερωμένο το φεστιβάλ υγείας θα συνοδεύεται από λαϊκή διάλεξη. Ο ειδικός επιστήμονας με απλό και εκλαϊκευμένο τρόπο θα κάνει διάλεξη την οποία θα παρακολουθούν οι κάτοικοι του νησιού και στη συνέχεια θα ακολουθεί διάλογος, ώστε να λύνονται απορίες. Ο πολίτης του νησιού θα έχει την ευκαιρία της άμεσης και ζωντανής επικοινωνίας με τον επιστήμονα- εισηγητή. Είναι ο καλύτερος και ο πιο εποικοδομητικός τρόπος για να γίνουν κατανοητά θέματα που αφορούν τους μηχανισμούς λειτουργίας μας σε επίπεδο βιολογικό, ώστε ο πολίτης να κατανοήσει τελικά ότι η υγεία είναι θέμα που σε μεγάλο βαθμό βρίσκεται στα δικά του χέρια. Συνήθως μέσα από τις λαϊκές διαλέξεις θίγονται θέματα υγείας που αφορούν μεγάλες ομάδες πληθυσμού έχουν μεγάλη συχνότητα εμφάνισης και απειλούν την ίδια μας την ζωή ή την ποιότητά της. Τα καρδιαγγειακά συμβάντα που αποτελούν πρώτη αιτία θανάτου και σχετίζονται άμεσα με τον τρόπο της ζωής μας, η κατάθλιψη που στον λεγόμενο πρώτο κόσμο έχει πάρει διαστάσεις τρομακτικές ( 20%), είναι ενδεικτικά θέματα λαϊκών διαλέξεων που αφορούν όλους. Είναι διεθνώς αποδεκτό σήμερα ότι η διατροφή, η άσκηση, η έλλειψη του στρες είναι προαπαιτούμενα για καλή υγεία. Έτσι οι διάφορες θεματικές κάθε χρόνο, θα αφορούν μεγάλα ζητήματα πρόληψης στο πλαίσιο των λαϊκών διαλέξεων. Ο αξεπέραστος Ιπποκράτης μας δίνει τίτλους για λαϊκές διαλέξεις που μπορούν να αφορούν αυτές τις σταθερές θεματικές. Για παράδειγμα «το φάρμακό σου είναι η τροφή σου», «όμοια ομοίοις εισίν ιάματα»,είναι δύο μεγάλες θεματικές, ανεξάντλητες και άκρως ενδιαφέρουσες. Ταυτόχρονα θα μπορεί στο πλαίσιο αυτό να θεσμοθετηθούν και να οργανώνονται δωρεάν προληπτικές εξετάσεις των οποίων τα αποτελέσματα θα τα παίρνουν άμεσα οι εξεταζόμενοι. Για παράδειγμα εξετάσεις για σακχαρώδη διαβήτη, χοληστερόλη, μέτρηση υπέρτασης σε συνεργασία με τις μονάδες υγείας που βρίσκονται στο νησί.

Στόχος του φεστιβάλ θα είναι να μπει μέσα στην κοινωνία του νησιού και οι πολίτες να κατανοήσουν στην πράξη ότι δεν θα είναι απλά ένας καλλιτεχνικός θεσμός που δεν τους αφορά αλλά τους αγκαλιάζει στο πιο ευαίσθητο θέμα που είναι η υγεία. Διεθνες Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κω για θεματα υγείας Kos international health film festival

Ενα νέο Φεστιβάλ Ταινιών γιά την Υγεία

Πρόσκληση

Το Πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κω,Ιπποκράτης

σας καλεί σε συνέντευξη τύπου που θα πραγματοποιηθεί
την Πέμπτη 29 Μαΐου ,και ώρα 12.00,
στο Αμφιθέατρο του Υπουργείου Πολιτισμού,

Μπουμπουλίνας 20-22.

Θα παρουσιαστούν οι βασικοί άξονες και το περιεχόμενο του
πρώτου διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ ταινιών που αναφέρονται

σε θέματα υγείας, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στη

Κω 1-6 Σεπτεμβριου 2009

Στη συνέντευξη τύπου θα παρευρεθούν οι
Γιώργος Κυρίτσης Δήμαρχος Κω
Παναγιώτης Θαλασσινός Αντιδήμαρχος Ανάπτυξης Κω
Λουκία Ρικάκη Καλλιτεχνική Διευθύντρια φεστιβάλ Ιπποκράτης

Θα ήταν τιμή και χαρά μας να τα πούμε από κοντά.
Γραφείο Τύπου Φεστιβάλ Καρίνα Rubinstein Karinapress1@gmail.com